Ναι ή όχι

11692631_887926481281191_4898645599448826715_nΜετά την δημοσιοποίηση των απόψεων μου για το δημοψήφισμα που αποφάσισε η κυβέρνηση, έσπευσαν πολλοί να μου αποδώσουν το τίτλο του “συριζαίου”. Ωστόσο κάνουν λάθος! Δεν είναι η πολιτική ιδεολογία που με κάνει να φωνάζω όχι, ούτε η συμπάθεια μου προς το ένα ή το άλλο κόμμα. Για την ακρίβεια, ποτέ δεν πίστεψα ότι ο Σύριζα θα μπορούσε να ανταποκριθεί στα όσα προεκλογικά υποσχόταν. Και του αναγνωρίζω πολλά λάθη, στους λίγους μήνες που κυβέρνησε. Αλλά ταυτόχρονα, η πολιτική που εφάρμοσε η ΝΔ, με έβρισκε κάθετα αντίθετο.
Στην πραγματικότητα, εκείνο που με κάνει να επαναστατώ, είναι η συνεχιζόμενη πολιτική μιας αυστηρής και στείρας λιτότητας. Μιας λιτότητας που ξεκίνησε πριν 5 χρόνια και ακόμα δεν λέει να τελειώσει, παρά τις θυσίες ενός ολόκληρου έθνους. Δεν θέλω να αναφερθώ στους δείκτες ανεργίας, στις αυτοκτονίες και σε όλα εκείνα που όλοι έχουμε δει. Θέλω απλά να εξηγήσω ότι πιστεύω, πως με τη συνέχιση αυτής της πολιτικής, οι μισθοί και οι συντάξεις θα φτάσουν στα 100 ευρώ και ίσως και λιγότερο. Χωρίς ταυτόχρονη μείωση των τιμών. Και αυτό, γιατί οι “έταιροι” το μόνο που στην ουσία για το οποίο νοιάζονται, είναι η επιστροφή των χρημάτων, που ήδη έχουν δώσει. Όχι για το βιοτικό μας επίπεδο και ούτε καν για την επιβίωση μας. Έτσι, για να συνεχίζουν να μας δανείσουν για τους επόμενους έξι μήνες, ζητάνε νέες μειώσεις και νέες θυσίες. Τις οποίες και θα ξαναζητήσουν με την πάροδο του εξάμηνου και φυσικά θα συνεχίζουν να κάνουν το ίδιο, διαρκώς μέχρι και αν αποπληρωθούν. Θέλω εδώ να τονίσω, ότι όπως φάνηκε, οι περικοπές και οι μειώσεις που ήδη έχουν γίνει, δεν είχαν αποτέλεσμα. Ή για την ακρίβεια, ήταν τόσο το αποτέλεσμα τους, που κράτησε μόνο για 3-4 μήνες.
Επίσης, βαρέθηκα η Πατρίδα μου να είναι ο περίγελος της Ευρώπης. Και να μας ειρωνεύεται ο κάθε Σόιμπλε και η κάθε Λαγκάρντ. Δεν είναι αυτή η Ευρώπη που ονειρεύτηκε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, όταν μας έβαλε σε αυτή. Και δεν είναι αυτή η Ευρώπη στην οποία θα ήθελα να ζω εγώ και η οικογένεια μου. Οι λαοί αυτής της Ένωσης πρέπει να είναι αλληλέγγυοι και όχι υποτελείς μεταξύ τους.
Γνωρίζω καλά, ότι ένα όχι, θα σημάνει κατά πάσα πιθανότητα την έξοδο μας από το κοινό νόμισμα. Ένα νόμισμα όμως που από την πρώτη στιγμή της εφαρμογής του, μας έβαλε σε περιπέτειες, αφού οι τιμές αυξήθηκαν στο τριπλάσιο. Ένα νόμισμα στο οποίο το Ην. Βασίλειο αρνήθηκε να μπει. Ένα νόμισμα που όχι απλά απέτυχε παταγωδώς να ισχυροποιήσει την οικονομία της χώρας μας και την έριξε στον Καιάδα, αλλά ταυτόχρονα κατέστρεψε τις οικονομίες και άλλων χωρών της ευρωζώνης.
Γνωρίζω επίσης, ότι ο δρόμος της δραχμής δεν θα είναι εύκολος. Γεμάτος αγκάθια θα είναι και αυτός. Όμως δεν με πτοούν οι καταστροφολογίες. Θεωρώ, ότι η ανάπτυξη δεν θα έρθει με μια μονόπλευρη λιτότητα αλλά με το πέρασμα της οικονομίας στα δικά μας τα χέρια και όχι με τη συνέχιση του ελέγχου της από τη Γερμανία και το ΔΝΤ. Ταυτόχρονα, ότι οι μειώσεις και οι περικοπές θα διακοπούν, όταν διακοπεί και η πληρωμή του δυσβάσταχτου αυτού χρέους. Έτσι, δεν βλέπω παρά μια μόνο λύση. Την έντιμη αποχώρηση μας και την επανεκκίνηση.
Ολοκληρώνοντας θα τονίσω : Αρκετά μας δίχασαν. Χωρίς υπερβολές, χωρίς κραυγές αλλά με αίσθημα ομοψυχίας, ας προχωρήσουμε, με βήμα σταθερό και ενωμένοι, όποιο και να είναι το αποτέλεσμα. Η Δημοκρατία θα νικήσει.

Γιώργης

Share

Leave a Reply