«Εγώ, θα σου πω τι θα κάνεις με το σκύλο σου…»

Περπατάς αμέριμνος απολαμβάνοντας τη βόλτα με τους σκύλους σου, όταν κάποιος σε σταματάει για να σε ρωτήσει αν τα έχεις στειρώσει. Κάνεις το λάθος να του απαντήσεις ναι και αρχίζει ένας καταιγισμός αντιρρήσεων και υποδείξεων. Ααα κακώς έκανες, τα σκυλιά πρέπει να ζευγαρώνουν…

Πας παρακάτω για να σε σταματήσει ο επόμενος, που θα σε ρωτήσει αν έχεις το σκύλο μέσα στο σπίτι ή στο μπαλκόνι. Και εδώ θα απαντήσεις, λαθεμένα. Ναι, μέσα το έχω. Για να επακολουθήσει το δεύτερο μάθημα της ημέρας. Όχι τα σκυλιά δεν κάνουν για μέσα, στο μπαλκόνι να το βάλεις. Εγώ ξέρω γιατί είχε η μακαρίτισσα η μάνα μου στο χωριό και ποτέ δε το βάζε μέσα στο σπίτι…

Συνεχίζεις προσπαθώντας να μη βρίσεις ώσπου θα πέσεις στον επόμενο, ο οποίος με τη σειρά του θα σου δώσει οδηγίες για το τι τροφή πρέπει να ταΐζεις (παίρνω τη τάδε από το δείνα μαγαζί 20 ευρώ το 20 κιλό, αυτή να παίρνεις και συ) ενώ ταυτόχρονα θα σε επιπλήξει γιατί δεν τους φοράς πνίχτη. Έτσι δεν σε τραβάει, θα σου υποδείξει!

Ακόμα πιο πέρα ο επόμενος θα σου συστήσει να απειλείς το σκύλο σου με την εφημερίδα και να τον χτυπάς αν κάνει κάποια αταξία ή κάνει την ανάγκη του μέσα στο σπίτι. Φυσικά και αυτός ξέρει γιατί ο άντρας της ξαδέλφης του είχε κάποτε σκύλο…

Ο επόμενος που θα σου μιλήσει, θα σου υπερηφανευτεί, ότι ο σκύλος του είναι δέκα χρονών και ποτέ δεν έχει κάνει την οποιαδήποτε εξέταση. Γιατί απλούστατα (κατά τη γνώμη του) είναι υγιέστατος! Γελώντας, θα σου πει ότι χαλάς τα λεφτά σου αν πηγαίνεις κάθε χρόνο για να κάνεις τον ετήσιο απαραίτητο αιματολογικό έλεγχο…

Κάποιος άλλος παρακάτω, θα σου συστήσει να μην κάνεις εμβόλια. Αυτά τα βγάλανε για να τρώνε λεφτά οι γιατροί, άσε που είναι και επικίνδυνα για την υγεία του σκύλου, θα σου τονίσει!

Ανοίγεις εφημερίδα ή περιοδικό και βρίσκεις πάντα μια στήλη για το σκύλο που θα σε διδάσκει ότι κατέβει στην γκλάβα του αρθρογράφου ή ακόμα καλύτερο ότι του φέρει το google στην οθόνη του. Χωρίς να αναρωτηθεί, χωρίς να ψάξει, χωρίς να ρωτήσει κάποιον ειδικότερο από τον ίδιο (υπάρχει άραγε;).

Μπαίνεις σε μέσο κοινωνικής δικτύωσης και διαβάζεις αναρτήσεις του τύπου, ο σκύλος μου έκανε εμετό τι έχει;; Και από κάτω δεκάδες απαντήσεις. Τύφο, καρκίνο, μόρβα, γαστρεντερίτιδα, έφαγε φόλα και ότι του έρθει του καθενός.

Ο κατάλογος θα μπορούσε να είναι πολύ μακρύτερος. Γιατί τόσα χρόνια που κυκλοφορώ με σκύλο (σκύλους καλύτερα, σπάνια και για μικρό διάστημα είχα μόνο έναν) έχω ακούσει και διαβάσει πραγματικά τα πάντα.

Οδηγίες για την συμπεριφορά και την εκπαίδευση τους, για τη δική μου συμπεριφορά απέναντι στα σκυλιά, για τη διατροφή τους, για το τόπο διαμονής τους, για τον κτηνίατρο που πρέπει να πηγαίνω, για το πώς και με ποιο τρόπο πρέπει να αντιμετωπίζω την οποιαδήποτε ασθένεια, για το τι παιχνίδια πρέπει να του αγοράσω, για το πώς και πόση ώρα πρέπει να ή δεν πρέπει να τα αφήνω μόνα τους, για το αν πρέπει ή δεν πρέπει και πώς να πλησιάζω άλλους σκύλους. Και όλα αυτά, χωρίς να τα ζητήσω…

Και φυσικά όλοι όσοι δίνουν με αυτή την ευκολία συμβουλές και οδηγίες ισχυρίζονται ότι ξέρουν. Τα πάντα και πολύ καλά μάλιστα, όσον αφορά τον κόσμο του σκύλου.

Και αν ρωτήσεις, είστε εκπαιδευτής ή κτηνίατρος, θα σου απαντήσουν, όχι αλλά εγώ ξέρω, γιατί είχα κάποτε σκύλο, είχε κάποιος συγγενής ή κάποιος γνωστός και άλλωστε αυτά τα ξέρουν όλοι, δεν χρειάζονται ειδικοί για το σκύλο! Και αν τύχει να είχαν ή να έχουν οι ίδιοι έναν σκύλο, τότε ο κομπασμός τους και οι γνώσεις που ισχυρίζονται ότι έχουν, είναι τουλάχιστον διπλάσιος.

Στην πραγματικότητα ωστόσο, μιλάμε για «φωτεινούς παντογνώστες» με γνώσεις που κυμαίνονται από την ημιμάθεια μέχρι και την πλήρη αμάθεια και την ασχετοσύνη.

Για άτομα που είναι ανίκανα να διαχειριστούν τον υπερφίαλο εγωισμό τους και την ματαιοδοξία τους και που στην προσπάθεια τους να επιδείξουν αρτιότητα και ποικιλία γνώσεων οδηγούνται στην αυτό-γελοιοποίηση με το να εκφράζουν απλές ανοησίες.

Το ερώτημα όμως είναι, γιατί. Γιατί όλοι να θεωρούν ότι ξέρουν και δεν διστάζουν να διακηρύττουν αυτά που ισχυρίζονται ότι ξέρουν.

Εδώ η απάντηση είναι πολλαπλή.

Πρώτα από όλα γιατί ο σκύλος θεωρείται (κακώς κατά τη γνώμη μου) κάτι εύκολο. Και σαν εύκολη υπόθεση είναι φυσικό όλοι να έχουν γνώμη.

Ύστερα, υπάρχει μια λέξη που ταιριάζει στην όλη υπόθεση. Υπερηφάνεια. Κακή υπερηφάνεια. Εγώ ξέρω, εγώ έχω γνώσεις, εγώ θα σου δείξω, εγώ είμαι κάποιος.

Επίσης, όλοι ψάχνουν την εύκολη λύση. Μια ανέξοδη και χωρίς προβλήματα εφαρμογής λύση, που θα τους αφαιρέσει τους μπελάδες και θα τους λύσει τα χέρια. Και όσο εύκολα ψάχνουν αυτή την εύκολη λύση, άλλο τόσο εύκολα την αναμεταδίδουν και άλλο τόσο είναι έτοιμοι να τη πιστέψουν. Και αν η εφαρμογή αποτύχει, τότε ποτέ δε θα φταίει αυτός που την εφάρμοσε αλλά ο σκύλος που είναι τόσο χαζός, που δεν λέει να καταλάβει και αντιδρά!

Όμως όσο αλλάζει με τις μαγικές λύσεις, η συμπεριφορά ενός ανθρώπου άλλο τόσο αλλάζει και η συμπεριφορά ενός σκύλου. Για την ακρίβεια, μπορεί να αλλάξει, αλλά προς το χειρότερο. Αυτό φυσικά, το αγνοούν όλοι.

Στην πραγματικότητα για τους περισσότερους από αυτούς τους ανθρώπους, ο σκύλος είναι όχι μόνο εύκολη υπόθεση αλλά και πράγμα αναλώσιμο. Βλέπεις σκύλους βρίσκεις εύκολα και παντού… και στην τελική αν πάθει και τίποτα ο σκύλος, σκύλος είναι, δεν έχει αξία…

Συνήθως τέτοιοι άνθρωποι, αντιμετωπίζουν με τα ζώα τους ένα σωρό προβλήματα. Αν συζητήσεις λίγο μαζί τους, θα σου πουν ότι γαυγίζει συνέχεια, ότι είναι ενός έτους και τα κάνει ακόμα μέσα στο σπίτι, ότι είναι επιθετικό με τα άλλα ζώα ή και τους ανθρώπους, ότι κάνει συχνά διάρροιες ή ότι δεν τρώει την πολύ καλή τροφή των 20 ευρώ κλπ.

Φυσικά δεν χρειάζεται πολύ για να καταλάβεις ότι διαπνέονται από ανύπαρκτα συναισθήματα, έλλειψη πραγματικού ενδιαφέροντος, προσκόλληση σε ξεπερασμένες θεωρίες του παρελθόντος και άρνηση να αντιμετωπίζουν την πραγματικότητα.

Ωστόσο, ο σκύλος δεν είναι το κατάλληλο πειραματόζωο για μαθητευόμενους μάγους. Ο σκύλος είναι ζώο, πλάσμα ζωντανό, με συναισθήματα. Αγαπάει, φοβάται, νιώθει πόνο και… δαγκώνει. Κάτι που μπορεί να κάνει εξαιρετικά εύκολα αν ο χειρισμός του είναι ακατάλληλος.

Επίσης ο σκύλος δεν είναι παιχνίδι με επαναφορτιζόμενες μπαταρίες και δεν είναι δώρο. Είναι σύντροφος μια ζωής. Και του αξίζει και του πρέπει και βόλτες να κάνει και την κατάλληλη τροφή να τρώει, και να μη φοβάται και να μη πεινάει και να μη κρυώνει και εξετάσεις να κάνει και εμβόλια και να έχει ένα σπίτι και μια οικογένεια, που θα τον αγαπάει και δεν θα του συμπεριφέρεται βάναυσα.

Εδώ θα πρέπει να σημειώσω ότι η κατοχή και η ιδιοκτησία (ναι ιδιοκτήτες είναι, τίποτα περισσότερο δυστυχώς…) δεν σε κάνει, κτηνίατρο, δεν σε κάνει εκπαιδευτή και δεν σε κάνει ειδικό συμπεριφοράς.

Καλό θα είναι λοιπόν ο καθένας να μη δίνει οδηγίες και αν θέλει να επιμένει στις απόψεις του, χωρίς να ψάξει αν αυτές είναι σωστές ή όχι, να τις κρατάει για τον εαυτό του.

Από τη μεριά μου θα πρότεινα να μην ψάχνει κανείς τις εύκολες και μαγικές λύσεις, ούτε το κουμπί που θα το πατήσεις και θα αλλάξουν τα πάντα. Στη χώρα μας υπάρχουν πιστοποιημένοι και νόμιμοι θετικοί εκπαιδευτές όπως και άριστοι κτηνίατροι. Σε αυτούς πρέπει να απευθυνόμαστε και όχι να αναμεταδίδουμε και να ακούμε ότι θεωρεί ο καθένας για σωστό.

Τέλος, όταν σας τύχει να σας κάνουν μάθημα για το τι πρέπει και τι δε πρέπει για το σκύλο σας, μη προσπαθήσετε να τους αλλάξετε γνώμη. Θα σπάσουν τα νεύρα σας. Απλά αγνοήστε τους…

Γιώργης Ταξιδευτής

Share

Μελίνα. Άλλη μια παραμονή Πρωτοχρονιάς, άλλη μια επέτειος!

Μελίνα

Άλλη μια παραμονή Πρωτοχρονιάς, άλλη μια επέτειος!

Κουτάβι, ενήλικη, ώριμη γυναίκα και τώρα πια γιαγιά…

Γιαγιά, Μια λέξη που σε πειράζει να τη λες. Που σε πειράζει να την ακούς.

«Όχι δε γίνεται. Είναι ακόμα εκείνο το μικρό κουτάβι που μου δάγκωνε τα δάχτυλα για να παίξει», σκέφτεσαι.

Και όμως η πραγματικότητα σε διαψεύδει και το ξέρεις καλά.

Και πώς να εξηγήσεις όλα όσα ένιωσες τόσα χρόνια μαζί της. Τη χαρά, την αγάπη, τον πόνο, την ανησυχία, και τώρα πια το φόβο μήπως πάθει κάτι.

Μόνο αν τα βιώσεις τα καταλαβαίνεις. Ίσως απλά γιατί μερικά πράγματα, δεν περιγράφονται. Ίσως πάλι, γιατί απλά δε θες να τα περιγράψεις.

Θες μόνο να τα νιώθεις εσύ, για σένα. Και θες ακόμα να τη κρατάς στην αγκαλιά σου, να τη χαϊδεύεις, να τη πηγαίνεις βόλτες, να της δίνεις λιχουδιές και να παρατηρείς και τη πιο μικρή της κίνηση.

Θες να είναι υγιής και ας μη τρέχει όπως έτρεχε, ας μη παίζει πια όπως έπαιζε. Και ας λαχανιάζει στη βόλτα και ας φοβάται πια τη βροχή και τις βροντές.

Είναι αυτές οι στιγμές που θα ζητήσει τη προστασία και τη προσοχή σου. Και θα εγκαταλείψεις χωρίς δισταγμό ότι κάνεις για να της τα προσφέρεις.

Γιατί αυτή η μικρή σκυλίτσα, σου σημάδεψε και σου άλλαξε τη ζωή. Και σε έμαθε τόσα, όσα πολλοί άνθρωποι δε σε έμαθαν.

Και αν ο φόβος φωλιάζει στη καρδιά σου, δε παύεις να προσεύχεσαι να μείνει φόβος, για πολλά χρόνια ακόμα.

Γιατί, για σένα είναι σημαντική και πολύτιμη, όσο κανείς δεν μπορεί να φανταστεί.

Στην Αγαπημένη μου Κόρη Μελίνα

Γιώργης Ταξιδευτής

Υγ. Αν αγαπήσεις έναν σκύλο, αυτός θα σε αγαπήσει περισσότερο από την ίδια του τη ζωή.

Καλή χρονιά

Share

Η πιο σημαντική μέρα του χρόνου

Μελινα.Τη πιο σημαντική μέρα του χρόνου θέλησα απόψε να μοιραστώ μαζί σας. Σαν σήμερα μερικά χρόνια πριν, ήρθε στη ζωή μου η Μελίνα. Ένα χαρωπό κουτάβι που άλλαξε τα πάντα και μου δίδαξε τόσα πολλά.

Κάθε χρονιά τέτοια μέρα, τη περιμένει το πρωί που ξυπνάει ένα καινούργιο παιχνίδι και μια όμορφη λιχουδιά. Και αφού κάνουμε τις βόλτες μας, γιορτάζουμε κόβοντας την καθιερωμένη τούρτα.

Βγάζουμε φωτογραφίες, τραβάμε βίντεο, τραγουδάμε το να ζήσεις Μελίνα και χρόνια πολλά.

Και αν τα χρόνια περνάνε, για μένα πάντα θα είναι το μικρό μου το κουτάβι. Και πάντα, μόλις θα μπαίνει στην αγκαλιά μου, θα νιώθω τα ίδια αισθήματα ευτυχίας και γαλήνης.

Στη Μελίνα λοιπόν, για όλα όσα μου προσφέρει.

Και σε σας, εύχομαι να νιώσετε την αγάπη ενός σκύλου και να αγαπήσετε όπως οι σκύλοι αγαπούν

Γιώργης Ταξιδευτής

Καλή χρονιά

Share

Χήρα

χήρα

Η πομπή ανέβαινε αργά μέσα από τα δρομάκια του νεκροταφείου της Ανθούπολης. Μπροστά πήγαινε η μπάντα του Δήμου Πατρέων παίζοντας πένθιμα εμβατήρια. Ακολουθούσε το φέρετρο με το νεκρό, η χήρα του και πιο πίσω τα παιδιά του, οι λοιποί συγγενείς, οι φίλοι και οι γνωστοί.

Η χήρα προχωρούσε ακριβώς πίσω από το φέρετρο. Φορούσε ένα μαύρο ολόσωμο φουστάνι που άφηνε ανοιχτό το λαιμό της. Τα καστανόξανθα μαλλιά της  καλοχτενισμένα έφταναν μέχρι τους ώμους της. Το βήμα της ήταν σταθερό αλλά το βλέμμα της παγωμένο και απόμακρο.

Περπατούσε χωρίς να έχει κανέναν δίπλα της και χωρίς να συμμετέχει στους θρήνους που ακουγόντουσαν από την υπόλοιπη οικογένεια. Και όσο περπατούσε περνούσαν από το μυαλό της όλη η κοινή της ζωή με τον νεκρό πλέον άντρας της. Από τη πρώτη στιγμή που γνωρίστηκαν.

Ήταν παραμονή Χριστουγέννων του 1955 και είχε κανονίσει με τη παρέα της να παρακολουθήσουν μια θεατρική παράσταση στο Δημοτικό Θέατρο Απόλλων, στη πλατεία Γεωργίου.

Ο καιρός ήταν απρόσμενα καλός για την εποχή. Έφτασαν λίγη ώρα πριν ξεκινήσει η παράσταση και μπήκαν στο φουαγιέ συζητώντας. Τότε, ένιωσε ένα βλέμμα πάνω της. Κοίταξε γύρω της απορημένη και αμέσως τον είδε. Στεκόταν μαζί με κάποιους άλλους που του μιλούσαν. Αλλά μάλλον δεν τους άκουγε. Γιατί τα μάτια του, ήταν καρφωμένα πάνω της. Την κοιτούσε επίμονα, διεισδυτικά. Και δεν  ήταν ένα απλό κοίταγμα…

Άφησε τους συνομιλητές τους και κατευθύνθηκε προς το μέρος της. Τη κοίταξε μέσα στα μάτια και αυτή ένιωσε το βλέμμα του να χώνεται στα πιο κρυφά σημεία του μυαλού της. Της χαμογέλασε, έσκυψε για να της κάνει χειροφίλημα και της είπε: “γοητευμένος”. Αμέσως μετά γύρισε την πλάτη του και την εγκατέλειψε, χωρίς να συστηθεί ή να της μιλήσει περαιτέρω.

Σαν στήλη άλατος είχε μείνει. Το σούσουρο ήδη είχε ξεσπάσει γύρω της. Αυτός ήταν γύρω στα 65, χήρος, επιτυχημένος επιχειρηματίας,  μεγάλο όνομα της τοπικής κοινωνίας, γνωστός για την περιουσία του αλλά και για τις κατακτήσεις του.

Αυτή, ζωντοχήρα, πατημένα 38, ψηλή, όμορφη και από οικογένεια με καλό όνομα που είχε τον τρόπο της. Είχε παντρευτεί στα 25 της, με δική της επιμονή και παρά της αντιρρήσεις των δικών της. Ωστόσο όταν λίγους μήνες μετά όταν κατάλαβε ότι ο γάμος αυτός ήταν ένα τεράστιο σφάλμα, δεν δίστασε να τον διαλύσει και να γυρίσει στο πατρικό της. Έκτοτε ζούσε τη ζωή της ανέμελά και αρνιόταν πεισματικά να ξαναπαντρευτεί, μιας και οι προτάσεις δεν της έλειπαν.

Τη ξαναπλησίασε στο διάλλειμα. Αυτή τη φορά ήταν ομιλητικότατος. Δεν δίστασε να ανταποκριθεί στο φλερτ του. Παρόλο που ήταν πολύ μεγαλύτερος της, ο δυναμισμός του ήταν κάτι το ασύλληπτο. Δέχτηκε να φύγουν μαζί μετά την παράσταση, αφήνοντας και οι δύο πίσω τις παρέες τους.

Εκείνο το πρώτο βράδυ έγινε δική του. Χωρίς κανένα δισταγμό. Ακολούθησαν βόλτες, ρομαντικά δείπνα, πολύωρες συζητήσεις, λουλούδια που της έστελνε σχεδόν κάθε μέρα και μόλις δύο περίπου μήνες μετά, η πρόταση γάμου.

Την οποία και επίσης αποδέχτηκε χωρίς κανένα δισταγμό. Οι δικοί της δεν έφεραν καμιά αντίρρηση. Προσδοκούσαν βλέπεις συνεταιρισμούς και οφέλη. Και οι δικοί του; Οι δικοί του, όπως της είχε περιγράψει, είχαν εναντιωθεί όσο μπορούσαν.

-“Μα τι πας να κάνεις, ξέρεις πόσο χρονών είσαι;” του αντέτεινε η κόρη του. “Και πολύ καλά μάλιστα”, της απάντησε, “εσύ μήπως θυμάσαι πόσο χρονών είμαι; ”

-“Μα, σε θέλει για τα λεφτά σου”, φώναξε σχεδόν υστερικά ο δεύτερος του γιος, το στερνοπαίδι του. “Καλά κάνει”, του ρθε η αποστομωτική απάντηση.

-“Πατέρα”, προσπάθησε να επέμβει, ο μεγάλος του γιος, είσαι 65 χρονών, έχεις καρδιά και τη γνωρίζεις τόσο λίγο. Ίσως θα έπρεπε να περιμένεις λίγο”.

Τους χαμογέλαγε γενναιόδωρα. Οι λέξεις βγήκαν από το στόμα του αργά-αργά. Και ο τόνος ήταν σφυριχτός. Σαν να ακόνισες το ατσάλι.

“Εδώ και 25 χρόνια που έχασα τη μάνα σας δεν μπήκε καμιά μέσα στο σπίτι.  Πάλεψα μόνος μου, πατέρας και μάνα μαζί να μη σας λείψει τίποτα. Σας μεγάλωσα στα πούπουλα, με γκουβερνάντες και υπηρέτριες. Σας έστειλα στα καλύτερα σχολεία και σας έφτιαξα τις δικές σας δουλείες. Και σαν ήρθε η ώρα να παντρευτείτε, δε σας έκανα έλεγχο και κουμάντο. Έτσι λοιπόν δε θα μου κάνετε και σεις τώρα. Και στο κάτω-κάτω και σεις και τα παιδιά σας είστε εξασφαλισμένοι. Ή μήπως θα με κοιτάξετε όταν έρθει η ώρα μου; Γιατί από όσο βλέπω, με θυμόσαστε μόνο, όταν με έχετε ανάγκη.”

Δεν τόλμησαν να του φέρουν άλλες αντιρρήσεις. Και έκτοτε κράτησαν τις αποστάσεις τους από αυτήν. Αυτόν τον έβλεπαν μόνο στο γραφείο του.

Το σκάνδαλο που ξέσπασε όμως μόλις μαθεύτηκε το ειδύλλιο και ο γάμος ήταν τεράστιο. Και αν μπορούσαν να τη λιθοβολήσουν θα το έκαναν. Φίλοι και γνωστοί απομακρύνθηκαν. Και τη θέση τους πήραν άπειροι καλοθελητές που δεν παρέλειπαν να της προσκομίζουν τα κουτσομπολιά που κυκλοφορούσαν.

“…Για τα λεφτά του, τον τύλιξε, ποιος ξέρει θα του κανε και μάγια, μπα και δεν της φαινότανε, μα πως τα κατάφερε, εδώ δεν τα κατάφεραν άλλες και άλλες…”

Έκλεισε τα αυτιά της σε όλα αυτά. Άλλωστε τα περίμενε. Μόνο που καμιά φορά την έπιανε παράπονο. “Μα κανείς δεν σκέφτεται ότι και η δική μου οικογένεια έχει χρήματα; Μα κανείς δεν σκέφτεται ότι δεν είχα ανάγκη να παντρευτώ; Μα κανείς δεν σκέφτεται ότι μπορεί κάτι να νιώθω για αυτόν τον άνθρωπο;”

Αυτός τότε έβλεπε το βλέμμα της, καταλάβαινε τη σκέψη της και της έπιανε στο χέρι ψιθυρίζοντας : “μη σε νοιάζει τι λένε οι άλλοι, μόνο να σε νοιάζει τι αισθάνομαι εγώ για σένα και τι εσύ για μένα…”

Η ζωή τους κύλισε γρήγορα, όχι πάντα χωρίς προβλήματα. Βλέπεις η καρδιά του ήταν σε τέτοια κατάσταση που τον ανάγκασε πολλές φορές να ταξιδέψει στην Αθήνα και να νοσηλευτεί. Και αυτή, να μη λείπει από δίπλα του και να προσεύχεται με όλη τη δύναμη της ψυχής της.

Είχαν περάσει δέκα περίπου χρόνια. Εκείνο το απόγευμα έκαναν την βόλτα τους στη προκυμαία του Αγίου Νικολάου. Κρατιόντουσαν χέρι-χέρι περπατώντας σαν έφηβοι, όταν της έσφιξε τη παλάμη με δύναμη. Τον κοίταξε ξαφνιασμένη και τον είδε απλώνει το χέρι του στη καρδιά του κα να λυγίζει.

Στις κραυγές της έτρεξαν όλοι όσοι ήταν εκεί γύρω. Και το ασθενοφόρο ήρθε πολύ γρήγορα. Αλλά…

Η κηδεία κανονίστηκε για την μεθεπόμενη. Όμως με απαίτηση των παιδιών του, που καθόντουσαν σε αναμμένα κάρβουνα, αντίγραφο της διαθήκης του τους διαβάστηκε, την αμέσως επόμενη μέρα.

Καταστήματα και σπίτια στο κέντρο και στη συνοικία της πόλης, κτήματα, χωράφια, καλλιέργειες και κοπάδια στην Οβριά, στην Αγυιά, στο Καστρίτσι, στο Αίγιο, μετοχές στην Achaia Claus, στου Λαδόπουλου, στην Πειραϊκή Πατραϊκή, στο Αστικό Κτελ, καταθέσεις, ομόλογα και χρυσές λίρες σε τράπεζες. Η περιουσία του έφτανε σε ύψος ασύλληπτο, που κανείς δεν γνώριζε. Ούτε η ίδια ούτε τα παιδιά του. Και τα άφηνε όλα σε αυτήν, ευχαριστώντας την για την αγάπη που του έδωσε και για όσα πέρασε για αυτόν…

Με την ολοκλήρωση της ανάγνωσης της διαθήκης από τον συμβολαιογράφο και μπροστά στα αμήχανα μάτια του, τα παιδιά του πετάχτηκαν έξαλλα όρθια.

-“Για αυτό τον τύλιξες, ελπίζω τώρα να είσαι ευχαριστημένη”,  σφύριξε μέσα από τα δόντια του, η μεγάλος του γιος.

-“Σκρόφα μας άφησες στον δρόμο” ούρλιαξε υστερικά η κόρη του.

-“Παλιοπουτάνα, πέτυχες το σκοπό σου, τσίριξε ο μικρός του γιος.

-“Δε θα σε αφήσουμε έτσι. Θα ζητήσουμε την ακύρωση της διαθήκης. Και ακόμα και αυτό αν δεν πετύχουμε, θα ζητήσουμε την ακύρωση του γάμου. Θα σε καταστρέψουμε”, συνέχισε ο μεγάλος του γιος.

Έμεινε ακίνητη στη θέση της. Δεν την ενδιέφερε τίποτα από όσα άκουγε. Τους κοίταξε κουρασμένα και τους είπε κάτι που τους άφησε άναυδους. “Σας παραχωρώ τα πάντα. Το μόνο που θα κρατήσω είναι το σπίτι που ζήσαμε μαζί, στα Ψιλά Αλώνια”.

Τέτοια εύκολη νίκη, κανείς τους δεν την περίμενε.

Η νεκρώσιμη ακολουθία τελέστηκε στην την επόμενη μέρα στο Ναό του Αγίου Ανδρέα και την παρακολούθησε σχεδόν η μισή πόλη. Επίσημοι, συνεργάτες και υπάλληλοι του, απλός λαός που είχε τη περιέργεια να δει την οικογένεια του νεκρού.

Και σαν έφτασε η ώρα να περάσουν για να συλλυπηθούν αυτήν και τα παιδιά του που καθόντουσαν δίπλα-δίπλα, δεν ήταν λίγοι αυτοί που πρόσεξαν την άκαμπτη στάση του σώματος της και το απλανές βλέμμα της.

Ένας από τους ανθρώπους που είχε και αυτός την περιέργεια να τη δει από κοντά, μόλις έπιασε το χέρι της, κατάλαβε ότι αυτό έκαιγε. Τη κοίταξε στα μάτια και κατάλαβε πόσο λάθος σκεφτόταν για αυτή τη γυναίκα τόσα χρόνια. Σκέψεις που δημιουργούσαν οι διαδώσεις και τα κουτσομπολιά που κυκλοφορούσαν.

Της απεύθυνε το λόγο δειλά : ”θα ήθελε να είστε δυνατή τέτοια ώρα. Συλλυπητήρια…”

Το βλέμμα της σαν να ζωντάνεψε για λίγο. Τον κοίταξε και του απάντησε, κρύβοντας με δυσκολία ένα λυγμό : “το έλεγε ο Ανδρέας, όταν πεθάνω θα σε δεχτούν…”

Η πομπή είχε φτάσει πια στο μνήμα. Ο παπάς διάβασε τα τελευταία λόγια και το φέρετρο τοποθετήθηκε στη θέση του. Τα κλάματα και οι οδυρμοί παιδιών και εγγονιών έσκιζαν τον αέρα. Μόνο η χήρα έμενε ακίνητη, με το βλέμμα παγωμένο και απόμακρο…

Γιώργης Ταξιδευτής

Share

Τι κάνει η φιλοζωική;;

σκύλοςΚαθημερινά το φως της δημοσιότητας βλέπουν άπειρες περιπτώσεις κακοποίησης και εγκατάλειψης ζώων. Και η μόνιμη επωδός όλων είναι φράσεις όπως : “που είναι η φιλοζωική, τι κάνει η φιλοζωική, το πήγα στη φιλοζωική και δεν το δέχτηκαν, πήρα τη φιλοζωική και δεν ήρθαν, θα έπρεπε να ντρέπονται, κλπ”.

Και ο καθένας φυσικά μιλάει με την βεβαιότητα ότι η φιλοζωική μπορεί να περισυλλέξει, να εμβολιάσει, να στειρώσει και να περιθάλψει το κάθε περιστατικό που προκύπτει.

Κανείς ωστόσο δεν αναρωτήθηκε αν, η φιλοζωική έχει τη δυνατότητα να κάνει κάτι από όλα αυτά. Και αυτό, γιατί μεγάλη μερίδα του πληθυσμού, θεωρεί δεδομένο ότι η κάθε φιλοζωική έχει πληθώρα καλοπληρωμένων υπαλλήλων, απέραντα λιβάδια και τεράστιες κτιριακές εγκαταστάσεις. Και φυσικά πακτωλό χρημάτων, προερχόμενα από τους δήμους, το κράτος και την  Ευρωπαϊκή Ένωση.

Ωστόσο η πραγματικότητα είναι τελείως διαφορετική. Οι φιλοζωικές αποτελούνται από μερικούς εθελοντές (εθελοντές και όχι υπαλλήλους), συνήθως 5-6 άτομα,  που έχουν αναλάβει πολύ περισσότερα ζώα από όσα μπορούν. Τα σπίτια τους και καταφύγια που έχουν, αν έχουν, είναι περισσότερο από γεμάτα, συνήθως από ζώα που βρίσκονται εκεί χρόνια. Και οι εγκαταστάσεις τους είναι κάτι περισσότερο από τραγικές. Ζώα που ζουν κλεισμένα σε αυτοσχέδια και ετοιμόρροπα κλουβιά, ζώα δεμένα σε δέντρα, χωρίς βόλτες και με προβληματική περιποίηση, περίθαλψη και σίτιση. Καταφύγια  που με τις πρώτες σταγόνες βροχής πλημμυρίζουν και το καλοκαίρι δεν μπορείς να σταθείς από τον ήλιο και τη ζέστη. Ενίοτε δε τους λείπει κάτι πολύ βασικό. Το νερό… (Ένα από τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι τρεις φιλοζωικές του Περάματος).

Και όσον αφορά τη χρηματοδότηση τους, αυτή προέρχεται ουσιαστικά από εισφορές των ίδιων των εθελοντών και απλών πολιτών. Είτε με τα παζάρια που διοργανώνουν, είτε με 5-10 ευρώ, είτε με ένα σακί τροφή και μερικά φάρμακα.

Οι δήμοι, που σύμφωνα με τη νομοθεσία έχουν την ευθύνη για την λειτουργία καταφυγίων είτε δηλώνουν αδυναμία, είτε κωφεύουν, είτε δημιουργούν κολαστήρια… Ο Βόλος είναι νωπός ακόμα τη μνήμη μας.

Ιδιαίτερη δε αναφορά πρέπει να γίνει, στις εκκλήσεις και στον τρόπο που αυτές γίνονται στις φιλοζωικές :

-έξω από το σπίτι μου είναι ένας σκύλος και η γυναίκα μου είναι έγκυος, ελάτε να τον μαζέψετε κινδυνεύουμε,

-στο σχολείο παράτησαν ένα κουτάβι, θα δαγκώσει τα παιδιά, πηγαίνετε πάρτε το,

-η σκύλα μου είναι ετοιμόγεννη μόλις τα γεννήσει που να φέρω τα κουτάβια,

-είχα πάρει από σας ένα σκύλο πριν 5 χρόνια, να σας τον φέρω πίσω γιατί δεν μπορώ πλέον να τον κρατήσω,

-ο σκύλος μου αρρώστησε να τον πάω στο γιατρό που διαθέτετε χωρίς να πληρώσω, κλπ.

Αιτήματα κατά βάση παράλογα, που διατυπώνονται με αυθάδεια, έπαρση και εγωισμό, σε ανθρώπους που έχουν ξεπεράσει τις αντοχές τους.

Και πριν προλάβει κάποιος να με ρωτήσει “και που τα ξέρεις εσύ, και από ποια θέση μιλάς”, θα απαντήσω πως όλα τα χρόνια που ασχολούμαι με ζώα, και σε φιλοζωικές πήγα, και κλουβιά καθάρισα, και ζώα έβγαλα βόλτα και διαπίστωσα με τα ίδια μου τα μάτια, τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η κάθε φιλοζωική.

Και όποιος έχει αμφιβολία για τα γραφόμενα μου, θα πρότεινα να κάνει μια βόλτα από τη φιλοζωική της περιοχής του. Να μπει μέσα, να δει τους χώρους και τα ζώα που φιλοξενούνται εκεί, να μιλήσει με τους εθελοντές και να αναρωτηθεί, όχι αν θα μπορούσε ο ίδιος να ανταποκριθεί σε μια τέτοια ζωή αλλά αν θα πήγαινε, έστω για βόλτα μια φορά στο τόσο εκεί.

Έτσι λοιπόν η φιλοζωική δεν είναι η λύση του προβλήματος. Και αφού το κράτος και η δήμοι δεν μπορούν ή δε θέλουν, λύση είμαστε εμείς. Όλοι μας. Ο καθένας όπως και όσο μπορεί. Γιατί όπως ήδη εξήγησα, η φιλοζωική χρειάζεται χέρια, εγκαταστάσεις, φιλοξενίες, υιοθεσίες, χρήματα, τροφές, αντιπαρασιτικά, φάρμακα. Με μια λέξη, χρειάζεται βοήθεια.

Κάτι που από τη πλευρά μας απαιτεί αλλαγή νοοτροπίας, ανάπτυξη φιλοζωικής συνείδησης και ανάληψη πρωτοβουλιών.

Την επόμενη λοιπόν φορά που κάποιος ξεστομίσει το “τι κάνει η φιλοζωική”, καλό είναι να του απαντήσουμε πως η φιλοζωική κάνει αυτό που μπορεί. Εσύ τι ακριβώς κάνεις και τι μπορείς να κάνεις, για τη φιλοζωική;

Γιώργης Ταξιδευτής

Share

Παγκόσμια Ημέρα Ζώων

World_Animal_DayΤέσσερις Οκτωβρίου. Ακόμα μια Παγκόσμια ημέρα ζώων ξημερώνει. Ημέρα ευαισθητοποίησης και ενημέρωσης. Και στο μυαλό μου έρχονται τα όσα διαβάζω και βλέπω καθημερινά εδώ και πολλά χρόνια.

Σε όλο το πλανήτη εκατομμύρια ζώα σκοτώνονται, βασανίζονται, πουλιούνται, ζουν σε συνθήκες αιχμαλωσίας και υποβάλλονται σε πειράματα καθημερινά. Άλογα, γαϊδούρια, μουλάρια, κουνέλια, κοτόπουλα, γουρούνια, αγελάδες, πρόβατα, πάπιες, ζαρκάδια, ελάφια, πίθηκοι, δελφίνια, φάλαινες, φώκιες και όποιο άλλο ζώο του οποίο ο σφαγιασμός και η πώληση θα μπορούσε να αποφέρει κέρδος ή διασκέδαση για τον άνθρωπο.

Τα κοινωνικά δίκτυα είναι γεμάτα από βίντεο με τραγικές εικόνες: ζώα που κομματιάζονται, ξεπουπουλιάζονται και γδέρνονται ζωντανά, ζώα που τεμαχίζονται ενώ βρίσκονται σε κατάσταση εγκυμοσύνης, ζώα που ακρωτηριάζονται, ζώα με τα μάτια γεμάτα τρόμο να περιμένουν την επόμενη κίνηση του βασανιστή τους, ζώα που πεθαίνουν από χτυπήματα βαριοπούλας στο κεφάλι.

Όσο για τη χώρα μας, κατέχει την 1η θέση στην Ευρώπη στην κακοποίηση ζώων. Το 2015 σχηματίστηκαν 138 δικογραφίες και καταγράφηκαν τριπλάσιες καταγγελίες για κακοποίηση ζώων. Οι περιπτώσεις κακοποίησης στις οποίες λειτούργησε αυτεπάγγελτα η αστυνομία, εκτοξεύτηκαν από 19 το 2009, στις 833 το 2015. Η πιο περιβόητη κακοποίηση του 2016, ήταν η σκυλίτσα που ρίχτηκε από τον 3ο όροφο πολυκατοικίας. «Έπεσε μόνη της», ισχυρίστηκε ο κατηγορούμενος.

Αλλά όπως ήδη έγραψα, αυτή ήταν η κακοποίηση που έγινε περισσότερο γνωστή. Σε καθημερινή βάση τα μάτια όλων όσων ασχολούνται, βλέπουν πολύ περισσότερα. Σκυλιά (και γράφω για σκυλιά γιατί έτυχε να συνδεθώ από παιδί ακόμα με αυτά) που οι ιδιοκτήτες τους τα δέρνουν. Σκυλιά που φοράνε πνίχτες και ηλεκτρικά κολάρα. Σκυλιά που τα βάζουν σε κυνομαχίες. Σκυλιά που βιάζονται. Σκυλιά που πεθαίνουν από εσκεμμένες δηλητηριάσεις.

Όμως η κακοποίηση δεν είναι μόνο ενεργητική αλλά και παθητική. Σκυλιά που ζουν μόνιμα σε μπαλκόνια, ταράτσες και αυλές, σκυλιά που δεν βγαίνουν βόλτα ποτέ, σκυλιά που δεν τους κάνουν εμβόλια και αποπαρασίτωση, σκυλιά άρρωστα που δεν κάνουν θεραπείες, σκυλιά που ζουν δεμένα όλη τους τη ζωή, σκυλιά που εγκαταλείπονται και ο κατάλογος δεν τελειώνει.

Και έτσι για να μην αφήσω απ΄ έξω τους “φανατικούς φιλόζωους” σκυλιά που ανέπτυξαν ένα σωρό προβλήματα συμπεριφοράς, γιατί μέσα στην άγνοια τους, με τη συμπεριφορά τους προς αυτά, φρόντισαν να μην τους διδάξουν όρια και αρχές και αδιαφόρησαν για τη κοινωνικοποίηση τους. Και δυστυχώς ξεχνώντας ότι συμβιώνουν με άλλο είδος και όχι ανθρώπινο και, προσπαθώντας να καλύψουν δικά τους κενά, φτάνουν εύκολα στον εξανθρωπισμό των σκύλων τους. Κάτι που δεν κάνει καλό ούτε στους σκύλους τους ούτε στους ίδιους.

Προσωπική μου άποψη ήταν πάντα ότι ο σκύλος είναι σύντροφος και συνοδοιπόρος μιας ζωής. Πιστός και αγαπησιάρης δεν θα σε κατακρίνει, δεν θα σου συμπεριφερθεί άσχημα, θα σταθεί δίπλα σου σε κάθε στιγμή σου και θα είναι ευτυχισμένος με κάτι λίγο από σένα. Ένα χάδι, λίγο παιχνίδι και μερικές βόλτες.

Και φυσικά επειδή η φύση τα προίκισε με περισσότερο μυαλό από ότι διαθέτουν πολλοί άνθρωποι και με μπόλικη διαίσθηση, ένας σκύλος μπορεί με την κατάλληλη εκπαίδευση να γίνει διασώστης ανθρώπων, οδηγός τυφλών, να αναγνωρίσει και να προειδοποιήσει για επικίνδυνες μεταβολές στον οργανισμό των ανθρώπων της οικογένειας του (πχ αυξομείωση διαβήτη, καρκινικούς όγκους κα), να βοηθήσει στην θεραπεία ασθενών (pet therapy) να ανακαλύψει ναρκωτικά και εκρηκτικές ύλες και τόσα άλλα.

Έτσι, στο δικό μου μυαλό, ο σκύλος είναι κάτι μεγάλο και πολύτιμο. Και τόσο σημαντικό που του αξίζει να ζει μαζί με την υπόλοιπη οικογένεια του μέσα στο σπίτι (ανεξαρτήτως του μεγέθους του, άλλωστε πάντα πίστευα ότι χώρο πιάνουν τα έπιπλα και όχι τα ζώα) και να έχει όλα τα απαραίτητα που θα του εξασφαλίσουν ευζωία και μακροημέρευση.

Ωστόσο, ποτέ δεν ισχυρίστηκα ότι η υπόθεση σκύλος είναι εύκολη ή κατανοητή, πάντα και από όλους. Γιατί; Γιατί θέλει γνώση, φροντίδα, χρόνο και υπομονή. Και τις περισσότερες φορές και χρήμα. Εμβόλια, αποπαρασιτώσεις, παιχνίδια, τροφή, λουριά, σαμαράκια, θεραπείες κλπ.

Και δυστυχώς οι περισσότεροι δεν είναι διατεθειμένοι να διαθέσουν ούτε το χρόνο τους, ούτε την υπομονή τους ούτε τα χρήματα τους. Ο σκύλος είναι καλός όσο χρειάζεται να παίξει ο ίδιος ο άνθρωπος. Όταν κουραστεί θέλει το σκύλο ακίνητο και να μην τον ενοχλεί. Όμως ο σκύλος δεν είναι κούκλα αλλά ζωντανή ύπαρξη, με ανάγκες και δικαιώματα. Έχει ανάγκη εκτόνωσης, ταΐσματος, ούρησης, παιχνιδιού και καθημερινής βόλτας (ναι ακόμα και με κρύο). Και αν αυτά δεν φροντίσεις να τα καλύψεις, τότε ο σκύλος όχι μόνο δεν περνάει καλά αλλά και ο ψυχισμός και η συμπεριφορά του καταστρέφονται.

Και αν ο σκύλος δαγκώσει τότε θα φταίει πάντα εκείνος. Ανεξαρτήτως του τι του κάνανε και δάγκωσε ή τι του έχουν μάθει να κάνει.

Γνώμη μου λοιπόν ότι αν θες να υιοθετήσεις έναν σκύλο, ενημερώσου πρώτα για της ανάγκες του. Αναρωτήσου γιατί το θες και αν μπορείς να καλύψεις αυτές τις ανάγκες. Και μετά προχώρα.

Όμως όπως είπα και στην αρχή, ξημερώνει η Παγκόσμια ημέρα ζώων. Και ο σκύλος δεν είναι το μόνο ζώο που δεν περνάει καλά εξαιτίας του ανθρώπου. Όχι πως μπορώ να κάνω κάτι για να αλλάξω αυτήν την κατάσταση.

Ωστόσο, επειδή πιστεύω ότι η ζωή μας δόθηκε για να συμβιώσουμε ειρηνικά με τα άλλα είδη και όχι για να τα βασανίζουμε και να τα εξολοθρεύουμε, μπορώ τουλάχιστον να ευχηθώ, να ξημερώσει η μέρα που θα καταλάβουμε πόσο πολύτιμα είναι τα ζώα για τον άνθρωπο και να τους συμπεριφερθούμε με το σεβασμό που του αξίζει.

Γιώργης Ταξιδευτής

Share

Νύφη (Γάμος ήταν που δεν ήτανε να γίνει…)

νύφηΠροσπάθησε πολύ να τον μεταπείσει. Προέβαλε κάθε επιχείρημα. Άλλωστε μια χαρά ζούσαν τη ζωή τους έτσι. Τι τους χρειαζόταν ένας γάμος; Από τη φύση της ήταν πνεύμα ανεξάρτητο. Όσα χρόνια θυμόταν τον εαυτό της, της άρεσε η διασκέδαση, η χαρά, η βόλτα. Όχι όμως και οι δεσμεύσεις. Ήταν επιλογή της λοιπόν, να μην παντρευτεί και να μη κάνει παιδί. Δεν ήταν αυτή για τέτοια.

Έτσι είχε επιλέξει και τη συχνή, συχνότατη για να λέμε την αλήθεια, εναλλαγή ερωτικών συντρόφων. Στο σπαθί της δεν σήκωνε μύγα. Αν κάτι της βρώμαγε, δεν δίσταζε χωρίς συζήτηση να δώσει μια κλωτσιά στη καρδάρα και να χύσει όλο το γάλα. Ακόμα και αν μερικές φορές, ήταν πολύτιμο για αυτήν.

Είχαν περάσει από τα χέρια της τα καλύτερα παιδιά. Κάποιοι κιόλας είχαν τον τρόπο τους. Και είχε απολαύσει μαζί τους τη ζωή της ξέφρενα. Όταν όμως έφτανε η στιγμή που κάθε γυναίκα περιμένει με αγωνία, και της ξεφούρνιζαν μπροστά στα μάτια της ένα μονόπετρο, τους άφηνε άναυδους, απορρίπτοντας τη πρόταση τους ξερά.

Αυτή τη φορά όμως ήταν αλλιώς. Δεν την είχε ερωτευτεί μόνο. Τον είχε ερωτευτεί και αυτή! Δεν ένιωθε ένα απλό ενδιαφέρον ή μια περιέργεια. Τον είχε ερωτευτεί. Ωστόσο το βήμα το φοβόταν. Ήξερε ότι η διάθεση της και τα συναισθήματα της αλλάζουν εύκολα, όπως εύκολα αλλάζει και ο καιρός. Αν λοιπόν έκανε το μεγάλο βήμα και μετά το μετάνιωνε, τότε οι συνέπειες θα ήταν ολέθριες. Και για αυτήν αλλά και για αυτόν, που καταλάβαινε πόσο την αγαπούσε.

Έτσι όταν άρχισε να της δείχνει φυλλάδια διαφημιστικών με διακοπές σε ονειρεμένους προορισμούς, προσπαθώντας να μαντέψει ποιο ήταν το όνειρο της για το γαμήλιο ταξίδι, τον αποθάρρυνε.

Και όταν με τα πολλά δεν κατόρθωσε να αποφύγει την πρόταση που δεν ήθελε ούτε να σκέφτεται, προσπάθησε να του αλλάξει γνώμη με όση δύναμη είχε. Του μίλησε για τα οικονομικά τους που ήταν άσχημα, για την δέσμευση που δεν ήταν έτοιμη να δεχτεί, για τους γονείς της που διαφωνούσαν (σε αυτό έλεγε ψέματα αλλά ο σκοπός αγιάζει τα μέσα λένε) και για πάρα πολλά ακόμα.

Ωστόσο αυτός ήταν ανένδοτος. Και όσο αυτή επέμενε στο όχι της, αυτός επέμενε στο δικό του. Ώσπου της δήλωσε απερίφραστα : “ή γάμος και μαζί ή το διαλύουμε. Σε θέλω γυναίκα μου, να περάσουμε όλη της ζωή μαζί και να γεράσουμε μαζί. Και θέλω να κάνω παιδιά μαζί σου”.

Πόσο τη τρόμαζε αυτό το “να περάσουμε όλη τη ζωή μαζί”. Όμως το δίλλημα ήταν μεγάλο. Ούτε να τον παντρευτεί ήθελε, ούτε και να τον χάσει. Έτσι αναγκάστηκε να βάλει σε λειτουργία όλη της τη γυναικεία ευστροφία. “Εντάξει, να παντρευτούμε”,, του απάντησε. Και βάλθηκε από κει και πέρα σε έναν ανέλπιδο αγώνα, να του βάζει προσκόμματα. Σκηνοθέτησε αδιαθεσίες, επαγγελματικά προβλήματα, αρρώστιες των δικών της. Αλλά αυτός τσίτωνε και άρχισαν οι καυγάδες. Δεν ήταν βλέπεις και χαζός. Ερωτευμένος ήταν σίγουρα αλλά χαζός όχι.

Κατόρθωσε να κερδίσει λίγο χρόνο. Όμως το πράγμα δεν τράβαγε άλλο. Έτσι αναγκάστηκε να συναινέσει στο κλείσιμο ημερομηνίας και εκκλησίας. Και όσο οι μέρες προχωρούσαν, τόσο η ψυχή της φουρτούνιαζε και το μυαλό της σκοτείνιαζε. Ήταν στο χείλος ενός γκρεμού και δε μπορούσε να σταματήσει την πτώση που ερχόταν.

Η μέρα του γάμου πλησίαζε και ενώ αυτός έπλεε σε πελάγη ευτυχίας, αυτή βυθιζόταν στην απελπισία. Δεν είχε τρόπο να σταματήσει το γάμο και ταυτόχρονα να τον κρατήσει στη ζωή της. Ανίκανη να διαχειριστή την ήττα της, άρχισε να τον μισεί! Μα γιατί όλοι θέλανε, όχι αυτό που ήταν αλλά αυτό που ήθελαν οι ίδιοι να είναι; Γιατί κανείς δεν την αποδεχόταν όπως ήταν, αλλά την ονειρεύονταν ως μια πιστή σύζυγο με τη ρόμπα και τα μπικουτί στο κεφάλι; Όχι αυτό δεν θα το επέτρεπε! Και ειδικά σε αυτόν, που την ανάγκασε να αισθάνεται έτσι, θα του έδινε και ένα καλό μάθημα!

Έτσι, έβαλε σε εφαρμογή ένα τρελό σχέδιο που της γεννήθηκε στο μυαλό. Αν μετά από αυτό δεχόταν να την παντρευτεί, ε τότε πάει, ήταν τελείως παλαβός! Η μέρα του γάμου έφτασε. Από τη προηγούμενη είχε φτάσει στο σπίτι της το νυφικό, οι μπομπονιέρες και όλα τα υπόλοιπα. Δεν καταδέχτηκε να τους ρίξει ούτε μια ματιά. Και οι δικοί της, την κοίταζαν με απορία και περιέργεια. Πριν φτάσει η ώρα που έπρεπε να φορέσει το νυφικό, ζήτησε από τους γονείς της να πάνε στην πρώτοι στην εκκλησία και να τη περιμένουν. Φάνηκε παράξενο σε όλους αλλά επειδή τη ξέρανε, μεγάλες αντιρρήσεις δεν προέβαλλαν.

Και σαν έμεινε μόνη της, πήγε στη ντουλάπα της, ανασήκωσε κουτιά και σακούλες, έψαξε στο βάθος της, άνοιξε μια συσκευασία που είχε από μέρες προμηθευτεί και άρχισε να ετοιμάζεται.

Λίγη ώρα αργότερα κατέβαινε από τη λιμουζίνα μπροστά στην εκκλησία. Και έμειναν όλοι άφωνοι! Αν είχαν δει νύφες και νύφες, τέτοια όμως δεν είχαν ξαναδεί! Αυτή ανέβηκε με θράσος τα σκαλιά, αγνοώντας τα βλέμματα τα γεμάτα επίπληξη και το σούσουρο που ξέσπασε και στάθηκε κορδωτή-κορδωτή. Είχε φροντίσει να φτάσει πριν τον γαμπρό.

Δεν χρειάστηκε να περάσει πολύ ώρα για να φτάσει και αυτός. Και μόλις κατέβηκε από το αυτοκίνητο και την αντίκρισε παραλίγο να του έρθει κόλπος! Μα αυτή δεν ήταν η γυναίκα που ήξερε, που ερωτεύτηκε και που ήθελε να παντρευτεί! Δεν μπορεί κάποιο λάθος έγινε, αλλού πήγαν, σε άλλη εκκλησία, ή ίσως κοιμάται και βλέπει ένα κακό όνειρο, έναν εφιάλτη για την ακρίβεια.

Και πράγματι αυτό που έβλεπε έμοιαζε με εφιάλτη. Φορούσε ένα νυφικό με αβυσσαλέο ντεκολτέ, τόσο αβυσσαλέο που μόλις και μετά βίας κρυβόντουσαν οι ρώγες από το στήθος της. Στο ένα πόδι της που ξεπρόβαλε από το σκίσιμο, φορούσε λευκή ζαρτιέρα με ένα κόκκινο τριαντάφυλλο στη κορυφή! Και στο χέρι κρατούσε τσιγάρο με μακριά πίπα… Και σαν πλησίασε κοντά της, διαπίστωσε ότι και η πλάτης της όλη ήταν έξω…

Άναυδος έφτασε μπροστά της. “Πώς, πώς είσαι έτσι” κατόρθωσε να ψελλίσει. Για να πάρει την αποστομωτική απάντηση : “ήρθες αγοράκι μου; άντε, πάμε να σου βάλω τη κουλούρα, αφού τη θέλεις τόσο!”

Πραγματικά, κατόρθωσε να συγκρατηθεί με δυσκολία για να μη τη δείρει. Έσφιξε τα χέρια του γροθιές, φύσηξε, ξεφύσηξε και βαλαντωμένος γύρισε τη πλάτη του, μπήκε στο αυτοκίνητο και έφυγε…

Γιώργης Ταξιδευτής

Share

Με ρωτάνε καμιά φορά τι είναι σκύλος…

Τι είναι σκύλος

Με ρωτάνε καμιά φορά τι είναι σκύλος. Τότε συνηθίζω να απαντάω με το τι δεν είναι. Δεν είναι υποκατάστατο της σχέσης που διαλύθηκε ή δεν υπάρχει. Δεν είναι υποκατάστατο του παιδιού που δεν γεννήθηκε. Δεν είναι υποκατάστατο της απώλειας οικογενειακού μέλους.

Όχι, ο σκύλος δεν είναι υποκατάστατο. Σύντροφος μιας ολόκληρης ζωής είναι. Θα μοιραστείς μαζί του τη λύπη σου, τη χαρά σου, θα σου κάνει παρέα, θα χαίρεται όταν σε βλέπει και θα στο δείχνει και θα ζητάει από σένα μόνο κάτι λίγο. Να τον αγαπάς, να τον φροντίζεις και να τον προσέχεις. Έτσι γίνεται αναντικατάστατος για σένα. Αν, τον αγαπήσεις αληθινά…

Share

Ένα γοητευτικό χαμόγελο…

χαμόγελο

Λίγο ο καλός καιρός, λίγο η καλή διάθεση στη σημερινή ,απογευματινή μας έξοδο, παρασυρθήκαμε. Έτσι βρεθήκαμε βολτάροντας, αρκετά μακριά από το σπίτι.
Κάποια στιγμή η 13χρονη Μελίνα μου, έκατσε στα πίσω πόδια και με κοίταξε με παράπονο. Κατάλαβα. Πήγα κοντά της, της χάιδεψα το κεφάλι και τη πήρα στην αγκαλιά μου. Αμέσως έβγαλε έναν αναστεναγμό ανακούφισης , άπλωσε το μπροστινό της πόδι στον ώμο μου και κούρνιασε στην αγκαλιά μου. Γυρίσαμε πίσω προχωρώντας αργά-αργά, με τη Μελινούλα στα χέρια και τα υπόλοιπα να με ακολουθούν πιστά.
Λίγη ώρα αργότερα, φτάνοντας σπίτι, την ακούμπησα προσεχτικά στο πεζοδρόμιο για να ανοίξω την εξώπορτα. Και τότε, μου χάρισε το γοητευτικότερο χαμόγελο που μου έχει χαρίσει τα τελευταία χρόνια…

Γιώργης Ταξιδευτής

Share

Ζουν ανάμεσα μας…

φολα

Κυκλοφορείς με το προσωπείο του απλού καθημερινού ανθρώπου. Μπαίνεις στα μαγαζιά ψωνίζεις, ανταλλάσεις τους συνηθισμένους χαιρετισμούς με τους γείτονες σου, συζητάς για τα τρέχοντα θέματα της επικαιρότητας με τους δικούς σου ανθρώπους. Δεν έχει ιδιαίτερη σημασία αν είσαι άντρας η γυναίκα. Σημασία έχει αυτό που κρύβεται μέσα σου. Κάτι που εύκολα δεν μπορεί να το δει κανείς.

Δυσανασχετείς φανερά μερικές φορές. Πω-πω γεμίσαμε περιστέρια λες. Έρχονται στα μπαλκόνια και είναι γεμάτα αρρώστιες, δε θα θέλω. Και στο πάρκο που θα βγάλεις το παιδί ή το εγγόνι σου, σε ενοχλούν όσες γάτες και σκύλοι δεις. Δεσποζόμενα ή αδέσποτα, δεμένα ή λυτά. Μη πλησιάσουν το παιδί και του κάνουν κακό, τονίζεις. Για αυτό και το προστάζεις να μείνει μακριά τους. Και δεν είναι λίγες οι φορές που δε θα διστάσεις να επιτεθείς φραστικά σε οπουδήποτε δεις να κάνει τη βόλτα του με το κατοικίδιο του. -Άντε τάισε κανα παιδάκι που θες και σκύλο. -Με πιο δικαίωμα περνάς από το πεζοδρόμιο μου; Για να τα κάνει ο σκύλος σου και να το λερώσει; Πάρτο παραπέρα το βρωμόσκυλο σου γεμίσατε το τόπο.

Δεν δυσανασχετώ που δεν μπορείς να καταλάβεις ότι ο σκύλος μου είναι μέλος της οικογενείας μου εξίσου πολύτιμο με τα υπόλοιπα. Ούτε ότι για μένα είναι σύντροφος όλης της ζωής μου. Αυτό πολλοί μπορεί να μη το καταλαβαίνουν γιατί δεν έχουν σκύλο ή γιατί δεν έμαθαν να μοιράζονται τη ζωή τους με ένα ζώο.

Στην πραγματικότητα εκείνο που με βγάζει από τα ρούχα μου είναι το μίσος που φωλιάζει στη καρδιά σου.  Ένα μίσος που σε τυφλώνει και σου στερεί την ευκαιρία να γνωρίσεις την αγάπη και την αφοσίωση.

Καταλαβαίνω ότι η δική σου οικογένεια δεν σε δίδαξε βασικές αρχές για τους περισσότερους ανθρώπους. Την αγάπη, την ανεκτικότητα,  τον αυτοσεβασμό, το σεβασμό στο περιβάλλον. Και ότι  σε έμαθε να πιστεύεις ότι είσαι το κέντρο του κόσμου και ότι ο άνθρωπος είναι ο κυρίαρχος του πλανήτη που διαφεντεύει χωρίς έλεος και αποφασίζει για τη ζωή και το θάνατο κάθε είδους. Και μέσα στο σύνδρομο μεγαλείου σου και στην προσπάθεια σου να επιβεβαιώσεις την κυριαρχία σου, δεν διστάζεις σκορπώντας φόλες να σπέρνεις το θάνατο σε δεκάδες αθώα πλάσματα. Σκύλοι, γάτες, περιστέρια, οτιδήποτε κινείται και θα μπορούσε να σε ενοχλήσει είναι ένα υποψήφιο θύμα για σένα. Αν και ξέρουμε και οι δυο μας καλά πως η ενόχληση από τα ζώα για την οποία διατείνεσαι, είναι απλά ένα άλλοθι, μια αφορμή για εκδηλώσεις την άγρια ψυχοπαθολογία σου.

Φυσικά και δεν σε ενδιαφέρει ο θάνατος. Ζώα είναι τους αξίζει να πεθάνουν, κατά τη γνώμη σου. Και φυσικά, δεν σε ενδιαφέρει ότι θα πεθάνουν μέσα σε φριχτούς πόνους και με την αγωνία ζωγραφισμένη στα μάτια τους. Και ακόμα πιο φυσικά, αδιαφορείς παγερά αν την φόλα που πέταξες για το δικό μου σκύλο στο πάρκο, την βάλει ένα παιδάκι στο στόμα του και τη φάει. Ας πρόσεχε ή ας το πρόσεχαν οι δικοί του, σκέφτεσαι. Στο κάτω-κάτω ένα ζώο λιγότερο ή ένα παιδί λιγότερο δε θα σε νοιάξει. Θα το χαρείς κι’ όλας. Άλλωστε αν ήξερες ότι από τις πράξεις σου δεν θα έχεις συνέπειες, δεν θα δίσταζες να σπείρεις το θάνατο ανοιχτά σε όσους ανθρώπους είναι ενάντιοι στις δικές σου ιδέες και αντιλήψεις.

Όμως δε σε μισώ. Στην πραγματικότητα σε λυπάμαι.  Και σένα και την οικογένεια σου και τον τρόπο που μεγάλωσες και τον τρόπο που μεγάλωσες τα δικά σου παιδιά. Και αυτό γιατί καταλαβαίνω ότι είσαι απλά άρρωστος. Ένας άνθρωπος με γυάλινα πόδια που δεν γνώρισες την αγάπη και που ποτέ δεν θα την γνωρίσεις.

Και για την ακρίβεια, για μένα είσαι ένα ανόητο μικρό απάνθρωπο ανθρωπίδιο από τα τόσα που κυκλοφορούν. Ζεις μέσα στον τεχνικό σου παράδεισο και δεν μπορείς να αντιληφθείς ούτε την ίδια σου τη δυστυχία ούτε τη δυστυχία που σπέρνεις στο δρόμο σου.

Όχι το μίσος μου δεν το αξίζεις. Τη περιφρόνηση μου αξίζεις. Κάτι που όμως δεν θα με εμποδίσει αν σε βρω, να προβώ την ίδια στιγμή, στις απαραίτητες, νόμιμες ενέργειες για την αυστηρή και παραδειγματική σου τιμωρία…

Share

Μην υιοθετήσεις έναν σκύλο

αδεσποτοςΤέσσερις είναι οι κυριότερες κατηγορίες ανθρώπων που ενδιαφέρονται για υιοθεσία σκύλου αλλά τελικά καταλήγουν σε αποτυχημένες υιοθεσίες :

  1. Αυτοί που αναζητούν σκύλο 3-4 κιλών, λευκό και μαλλιαρό γιατί αυτού του είδους τα σκυλιά χωράνε στο σπίτι τους (τα μεγαλύτερα κατά τη γνώμη τους δεν κάνουν για σπίτι!) , είναι εύκολα στο χειρισμό τους και θέλουν να τα έχουν συνέχεια αγκαλιά.
  2. Αυτοί που αναζητάνε συγκεκριμένες ράτσες (πχ λαμπραντόρ) όχι γιατί ξέρουν και μπορούν να ανταποκριθούν στις ιδιαιτερότητες της κάθε ράτσας, αλλά γιατί τους είπανε, ότι είναι καλά σκυλιά και κατάλληλα για σπίτι.
  3. Αυτοί που θέλουν σκύλο φύλακα για το σπίτι.
  4. Αυτοί που θέλουν ένα σκύλο για να παίζουν τα παιδιά τους.

Όλοι τους συνηθίζουν να αγνοούν το θέμα της προσωπικότητας του σκύλου και του χαρακτήρα του και εστιάζουν στο χρώμα και το μέγεθος του. Και όπως είναι δέσμιοι μιας φωτογραφίας, πιστεύουν ότι τα σκυλιά έχουν on-off, ότι δεν έχουν ανάγκες (ή ότι αυτές είναι ελάχιστες και εύκολα αντιμετωπίσιμες) και ότι ο σκύλος μαθαίνεται εύκολα και γρήγορα και ότι θα δεχτεί από τα παιδιά τους να του κάνουν τα πάντα. Το αποτέλεσμα όλων αυτών είναι ή ότι τον βαριούνται γρήγορα ή ότι ο σκύλος αρχίζει να έχει προβλήματα συμπεριφοράς. Έτσι καταλήγει εύκολα (πολύ εύκολα μάλιστα μιας και για όλους αυτούς είναι αναλώσιμος) αδέσποτος, σε μια ταράτσα, ή και κακοποιημένος…

Το φαινόμενο είναι περισσότερο από λυπηρό. Όχι μόνο γιατί δεν μπορούν να αντιληφθούν το τι μπορεί να δώσει ένας σκύλος σε έναν άνθρωπο και γιατί τον θεωρούν ένα απλό παιχνίδι. Αλλά κυρίως γιατί προσπαθώντας να ικανοποιήσουν τον εγωισμό τους, καταστρέφουν ζωντανές υπάρξεις, με σκέψεις και συναισθήματα. Πλάσματα τα οποία θα πρέπει να σταθούν διπλά τυχερά στο υπόλοιπο του βίου τους για να βρουν κάποιον που θα έχει τη διάθεση και τη δυνατότητα για να μπορέσει να τα βοηθήσει.

Φυσικά, δεν φταίνε ποτέ οι ίδιοι. Ευθύνεται πάντα ο σκύλος, που δάγκωσε και έκανε την ανάγκη του μέσα στο σπίτι τους. Που τους κατέστρεψε τα έπιπλα και τις παντόφλες. Δεν έχει σημασία αν το σκυλί δεν βγήκε ποτέ βόλτα και αν έφαγε ξύλο. Σημασία έχει η απομάκρυνση της ευθύνης. Η δικαιολογία. Η εξάλειψη των τύψεων (υπάρχουν πάντα άραγε;) και η απρόσκοπτη συνέχιση του βίου.

Μην υιοθετείτε αν δεν ενημερωθείτε για τις ανάγκες του σκύλου που θέλετε και αν δεν είστε σίγουροι ότι μπορείτε να τα καταφέρετε. Μην υιοθετείτε αν θεωρείτε το σκύλο παιχνίδι και αναλώσιμο είδος. Μην υιοθετείτε αν πιστεύετε ότι η θέση του σκύλου είναι στη ταράτσα, στο μπαλκόνι και στην αυλή. Μην υιοθετείτε αν πιστεύετε ότι με το ξύλο “θα φτιάξει”. Μην υιοθετείτε αν νομίζετε ότι του αξίζει και του αρκεί μόνιμο δέσιμο. Δεν θα μπείτε σε περιπέτειες και δεν θα βάλετε και τους σκύλους σε περιπέτειες. Άλλωστε, τους αξίζει να τους αγαπούν όπως και τόσο, οι σκύλοι αγαπούν τους ανθρώπους. Πολύ και για πάντα.

Γιώργης Ταξιδευτής

Share

Γιαγιά

11997169_987915094564760_1486404380_nΣε περίμενα στα σκαλοπάτια του σπιτιού. Ήταν ήδη μεσημέρι και ήξερα τις ώρες που γυρνούσες στο σπίτι. Σε είδα να έρχεσαι. Περπατούσες αργά, νωχελικά και φορούσες μια λευκή μπλούζα και μια μαύρη φούστα με πιέτες. Παρά το προχωρημένο της ηλικίας σου, ήσουν εξαιρετικά φροντισμένη. Τα μαλλιά σου φτιαγμένα στο κομμωτήριο περμανάντ, το κοκκινάδι σου, τα ψηλά σου τακούνια, τα σκουλαρίκια σου, τα βραχιόλια σου. Έτρεξα στην αγκαλιά σου και συ παράτησες τις τεράστιες όπως φαινόντουσαν στα μάτια μου γλάστρες, που κουβαλούσες και έσκυψες και με χάιδεψες.

Ήξερα ότι από εκείνη τη στιγμή θα περνούσαμε τη μέρα μαζί. Τα μεσημέρια με έπαιρνες στο κρεβάτι σου και για να κοιμηθώ μου διηγιόσουν ιστορίες από τη ζωή σου, διανθισμένες με μπόλικη φαντασία.  Άλλες φορές μου εξηγούσες τα φυσικά φαινόμενα με τη δική σου απλοϊκή λογική. – Άνοιξε ο Θεός τις βρύσες του και βρέχει, έλεγες. -Είδες πώς τα χει φτιαγμένα τα πράγματα Του…

Τα καλοκαίρια με πήγαινες με το αστικό, στη θάλασσα. Μου αγόραζες λουκουμάδες και με έβαζες να πλατσουρίζω δίπλα σου στα ρηχά, μιας και κολύμπι δεν ήξερες. Πλήρωνες πλανόδιους φωτογράφους να μας βγάλουν φωτογραφίες. Ακόμα τις έχω…

Τα βράδια με έπαιρνες και πηγαίναμε στη πλατεία. Μου αγόραζες παγωτά και καλαμπόκι. Σε κρατούσα από το χέρι και σε τραβούσα να πάμε στο σιντριβάνι, να βάλω το καραβάκι μου μέσα. Και σαν μου φεύγε το σκοινί από τα χέρια, ξεσήκωνες τον κόσμο, για να έρθει κάποιος να το πιάσει. Μετά, καθόμασταν στο παγκάκι και συ μου τραγούδαγες γλυκά. – Γιώργο μου θα φύγω, πάω στη ξενιτιά, πάω να με παντρέψουν με πολλά λεφτά. Δολάρια δεν θέλω μα πώς να σου πω..

Το 15 Αύγουστο με πήγαινες στο μοναστήρι της Παναγίας και κάθε φορά μου διηγιόσουν το τάμα που κάνες, όταν έπαθε ο γιος σου, σαν ήταν μικρό παιδί,  το ατύχημα και κάηκε. -Και τότε η κυρά Λουτσία έστειλε τη μάνα μου στο βουνό να βρει ένα βοτάνι. Ήταν η μόνη μας ελπίδα μιας και οι γιατροί το είχαν ξεγράψει το παιδί. -Βάλε το χέρι σου Παναγία μου και σώστο και σε όλη μου τη ζωή, θα σου φέρνω μια λαμπάδα ίσαμε το μπόι του, στη γιορτή Σου…

Σου άρεσαν πολύ τα ταξίδια και πάντα με έπαιρνες κοντά σου. Μπαίναμε στο υπεραστικό, και γυρνούσαμε τα χωριά της περιοχής για να επισκεφτούμε συγγενείς και οικογενειακούς φίλους. Καμάρωνες που σου λέγανε πόσα ψήλωσα! Όπου πηγαίναμε με μπούκωνες με όλων των ειδών τα φαγητά. –τρώγε, τρώγε και άλλο μου λεγες. Και σαν γύρναγες σπίτι, μου κουβαλούσες γιαούρτι σακούλας, σοκολάτες και μίκυ μάους για να μάθω να διαβάζω. -Κοίτα να μάθεις πολλά γράμματα, εμείς δουλεύαμε από μικρά παιδιά και δεν μπορούσαμε. Τις Κυριακές σε συνόδευα στην εκκλησία. Καθόμασταν πάντα στις μπροστινές θέσεις και στο τέλος με έπαιρνες από το χέρι και με οδηγούσες μπροστά στο παπά για να κοινωνήσω.

Σε όλες μου τις αταξίες ήσουν παραπάνω από υπομονετική μαζί μου. Ακόμα και όταν μουτζούρωσα ολόκληρο το σαλόνι με το στυλό είπες ατάραχα, -παιδί είναι, να παίξει θέλει! Και σαν η μάνα μου αποφάσισε να με στείλει στο νηπιαγωγείο, τη ρωτούσες, -μα θα το ταΐζουν το παιδί εκεί;

Κάθε φορά μου έβγαινες από το σπίτι πρόσεχες την εμφάνιση σου. Έβαφες τα νύχια σου, μακιγιαριζόσουν και άλλαζες ρούχα και κοσμήματα συνέχεια. Η μάνα μου διαφωνούσε με όλα αυτά. -Μεγάλωσες πια, σου λεγε, τι τα θες αυτά. Και τότε, κόρδωνες το κορμί σου και αγέρωχα, κοροϊδευτικά σχεδόν απαντούσες. -Κορίτσι μου εγώ δεν θα γεράσω ποτέ!

Πέρασαν τα χρόνια και όταν η δική μου οικογένεια ενώθηκε ξανά, μετακομίσαμε μακριά σου, σε άλλη πόλη. Το έτος περνούσε και το μόνο που με ένοιαζε ήταν πότε θα τελειώσει το σχολείο για να έρθουμε κοντά σου και να ζήσουμε μαζί ξανά, τις ίδιες στιγμές.

Και πραγματικά αυτό συνέβαινε, μόνο που τώρα είχαν προστεθεί και άλλα εγγόνια, αυτά του γιού σου. Έτσι είχες πολλά παιδιά να προσέχεις, να μοιράζεις την αγάπη σου και να κρέμονται από τα χείλη σου.

Πέρασαν και άλλα χρόνια. Μεγάλωσες και άλλο. Άρχισες να παραμελείς τον εαυτό σου. Κάθε φορά που ερχόμουν, σε έβλεπα όλο και πιο αλλαγμένη. -Μα, πώς άφησες  έτσι τον εαυτό σου, σε ρωτούσα. -Άσε παιδί μου με φάγανε τα βάσανα της ζωής, απαντούσες. Και όντως είχες και συ τα προβλήματα σου. Μόνο, που τότε δεν ήμουν ακόμα σε θέση, να τα καταλάβω.

Κάποια στιγμή αποφάσισες να δώσεις αντιπαροχή το σπίτι μας. -Δύο παιδιά έχω είπες, πρέπει να τους το μοιράσω. Άλλωστε εγώ μεγάλωσα. Τι το θέλω τόσο μεγάλο σπίτι… Το επισκέφτηκα πριν γκρεμιστεί. Γυρνούσα τα δωμάτια και έκλαιγα. Μπορεί δικό μου να μην ήταν αλλά ήταν το σπίτι που μεγάλωσα…

Λίγο καιρό μετά, ήρθα να σε βοηθήσω να εγκατασταθείς στο νέο σου σπίτι. Ανεβήκαμε στη ταράτσα και σου λεγα, στη δική μας ταράτσα είχαμε τη κληματαριά. Πήγαμε στον ακάλυπτο και σου ξανάλεγα,  να εδώ είχαμε τη μπανανιά μας. Αναστέναζες και μου λεγες με λύπηση -Άστα, αυτά τώρα, πάνε…

Ώσπου μια μέρα με πήρες τηλέφωνο. Άρχισες να μου μιλάς για μια εικόνα που είχες στο σπίτι. Ανοιγόκλεινε τα μάτια του ο Χριστός και σου μιλούσε. Τρόμαξα. Ήρθα σε πήρα και σε πήγα σε γιατρούς. Με ακολούθησες αδιαμαρτύρητα. Η γνωμάτευση με γέμιση πίκρα. Άνοια. Σου έδωσαν ένα σωρό φάρμακα. Ουσιαστικά, ποτέ δεν τα πήρες. Άλλωστε με τα φάρμακα ποτέ δεν τα είχες καλά.

Πέρασε και άλλος καιρός. Άρχισες να δημιουργείς προβλήματα. Να τα βάζεις με τους δίπλα, τους απέναντι και ένα σωρό άλλο κόσμο. Ο ένας θέλει να σε διώξει από το σπίτι σου για να στο φάει, ο άλλος έκανε φασαρία και δεν σε άφηνε να κοιμηθείς, ο τρίτος σου πετούσε πράγματα στο μπαλκόνι…

Τώρα πια δεν μπορείς να αυτοεξυπηρετηθείς. Και είναι πολλές φορές που δεν αναγνωρίζεις κανέναν μας. Φωνάζεις, έχεις ακόμα πιο συχνά παραισθήσεις και η ψυχή σου είναι σαν ένα τρομαγμένο πουλάκι που σπαρταράει. Κάθομαι δίπλα σου, παίρνω το χέρι σου στα χέρια μου και σου μιλάω γλυκά και ήρεμα, προσπαθώντας να τραβήξω το μυαλό σου από τις εικόνες που βλέπει. Δεν το πετυχαίνω πάντα. Πονάω να σε βλέπω έτσι. Αποζητώ τη γυναίκα που ήξερα. Τη κοκέτα, με το σπινθηροβόλο βλέμμα και την ταχύτατη αντίληψη. Εκείνη που θυμόταν αναλυτικά τα πάντα και δεν δίσταζε να πάει ακόμα και στο άλλο άκρο της πόλης για να βρει κάτι χρήσιμο για το νοικοκυριό της. Τη γιαγιά, που μοίραζε απλόχερα τα χρήματα και τα υπάρχοντα της, για να μας ικανοποιήσει όλους.

Ξέρω ότι εκείνη η γυναίκα δε μπορεί να γυρίσει πίσω. Και ξέρω καλά ότι έχεις πάρει το δρόμο για ένα ταξίδι, που γυρισμό δεν έχει…

Γιώργης Ταξιδευτής

Share

Πωλείται…

map_greeceΣε παλαιότερο σχόλιο μου είχα συγκρίνει τον κ. Τσίπρα με τον Ανδρέα Παπανδρέου.  Και αυτό, γιατί για μένα, έχει υιοθετήσει τις κινήσεις, τα λόγια και τη συμπεριφορά του Ανδρέα. Χαρακτηριστικές είναι εκφράσεις όπως το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω, στη χώρα θα επικρατήσει αξιοκρατία, θα ανακουφιστούν τα νοικοκυριά, θα καταργηθούν τα χαράτσια, θα υπάρξει διαφάνεια, αξιοκρατία και κράτος δικαίου, κλπ.

Ας έρθουμε όμως στο σήμερα. Μετά από διαπραγματεύσεις μηνών, ο κ. Τσίπρας και αφού είναι πρωθυπουργός από τα τέλη Ιανουαρίου 2015, κατόρθωσε όπως δήλωσε να πετύχει τη αδιατάρακτη συνέχεια της χώρας στην ευρωζώνη. Υπογράφοντας ένα μνημόνιο, το πρώτο για τον ίδιο και, το τρίτο συνολικά για τη χώρα, μέσα στα τελευταία πέντε χρόνια. Δήλωσε φυσικά, ότι με τα μέτρα ο ίδιος δεν συμφωνεί αλλά εκβιάστηκε για να τα υπογράψει. Και παρόλο που δεν το ήθελε και δεν τα πιστεύει, αναγκάστηκε να το κάνει για να διασφαλίσει τους έλληνες πολίτες από μια έξοδο από τη νομισματική ένωση, η οποία και θα αποτελούσε την πλήρη καταστροφή της χώρας. Ταυτόχρονα υποστήριξε ότι μισθοί και συντάξεις δεν θα μειωθούν και ότι καλύπτονται οι πιστωτικές ανάγκες του κράτους για τα επόμενα τρία χρόνια στα οποία η ανάπτυξη θα έρθει. Και αφού τόνιζε ότι έκανε και λάθη αλλά ταυτόχρονα ότι πάλεψε σκληρά αλλά οι καλές προθέσεις δεν φτάνουν, όπως τελικά συνειδητοποίησε, κάνοντας έτσι και μια υπεκφυγή κυβερνητικής απειρίας (στο τέλος της πρώτης τετραετίας ο Ανδρέας είχε κάνει και αυτός αντίστοιχη δήλωση) ζήτησε συνυπεύθυνους προκειμένου να συνεχίσει να κυβερνάει ώστε να μην επιστρέψουν οι μνημονιακές δυνάμεις στο τιμόνι της χώρας (!).

Ποια είναι όμως αυτά που δεν είπε; Και δεν είπε πολλά. Ας δούμε συνοπτικά :

  1. Με την αύξηση του ΦΠΑ, οι μισθοί και οι συντάξεις μειώνονται όσο και να ισχυρίζεται το αντίθετο,
  2. Ανάπτυξη με προκαταβολή φόρου επιχειρήσεων 100% για το επόμενο έτος, δεν μπορεί να έρθει,
  3. Ότι το χρέος της Ελλάδας πριν ακόμα από τα νέα δάνεια, είναι ήδη μη βιώσιμο (όπως παραδέχτηκε και το ΔΝΤ). Με απλά ελληνικά, ότι ΔΕΝ μπορεί να ξεπληρωθεί με κανένα είδους μέτρο και σε κανένα ορατό χρονικό πλαίσιο,
  4. Ότι οι δανειστές δεν δέχτηκαν κούρεμα του χρέους αλλά ΙΣΩΣ, κάποια επιμήκυνση του και αυτό θα το εξετάσουν στο μέλλον.
  5. Ότι σε κάθε αξιολόγηση τήρησης του προγράμματος και εφόσον οι στόχοι δεν πιάνονται, οι δανειστές θα ζητάνε πρόσθετα μέτρα. Με αναπόφευκτο να ζητήσουν και να εφαρμοστεί, μείωση και μισθών και συντάξεων.
  6. Ότι παραχωρείται σε εταιρία γερμανικών συμφερόντων το σύνολο της κρατικής περιουσίας (ΔΕΗ, Ελληνικό, ΟΠΑΠ, κα) και ότι θα πουληθούν όλα σε τιμές εξαιρετικά μικρότερες από τη πραγματική τους αξία, για να αποπληρωθούν δόσεις των δανείων,
  7. Ότι τα έσοδα που δίνουν αυτές οι εταιρίες δεν μπορούν να αντικατασταθούν,
  8. Ότι διεθνείς οίκοι ήδη θεωρούν τα νέα δάνεια απλά μια παράταση και προειδοποιούν για έξοδο της χώρας από την ευρωζώνη, μέσα στα επόμενα χρόνια, αφού έχουν εκποιηθεί τα πάντα και το κράτος μείνει χωρίς έσοδα,
  9. Ότι αντί να χρηματοδοτούνται οι ελληνικές τράπεζες για να μη πτωχεύσουν (στην Ισλανδία πτώχευσαν και η χώρα είναι ήδη σε τροχιά ανάπτυξης), θα μπορούσαν να γίνουν έργα τα οποία θα βοηθούσαν τη χώρα (πχ τουρισμός, αξιοποίηση ολυμπιακών ακινήτων κλπ)

Και εδώ έρχονται τα ερωτήματα βροχή.

  1. Γιατί συνέχιζε τη διαπραγμάτευση αφού έβλεπε ότι σε κάθε προσπάθεια συμβιβασμού, οι όροι των δανειστών γίνονταν χειρότεροι;
  2. Γιατί να υπογραφεί μια τέτοια συμφωνία, όταν ήδη ο λαός σε δημοψήφισμα καταψήφισε τη προηγούμενη, που προέβλεπε μικρότερα μέτρα από τη συγκεκριμένη;
  3. Γιατί προσπαθεί να δημιουργήσει την εντύπωση ότι θα οδηγήσει την χώρα σε ανάπτυξη, ενώ ξέρει καλά ότι κάτι τέτοιο δεν πρόκειται να γίνει;
  4. Γιατί ξεχνάει τόσο εύκολα και προγραμματικές δηλώσεις και τα θα, που μοίρασε αφειδώς;
  5. Και εν τέλει, γιατί καταδικάζει τις επόμενες γενιές των Ελλήνων στην φτώχια, την ανέχεια και τη δυστυχία, υποσχόμενος απατηλά όνειρα;

Για πολλούς λόγους. Πρώτα από όλα γιατί ποτέ δεν πίστευε ότι υποσχόταν. Ύστερα, γιατί γνωρίζει καλά ότι ουσιαστικά, αντιπολίτευση δεν υπάρχει. Και φυσικά, γιατί κατόρθωσε να αναγνώσει εξαιρετικά επιτυχημένα, την προσωπικότητα του έλληνα και τους φόβους του. Και όπως το 81, ο Ανδρέας μοίραζε χρήματα που δανειζόταν, για να ικανοποιήσει την εκλογική του πελατεία και ταυτόχρονα να εξασφαλίσει δεσμούς άρρηκτους μαζί της, με την ίδια τακτική μοιράζει και αυτός τώρα, υποσχέσεις για ανάπτυξη, σταθερότητα και εξασφάλιση των κεκτημένων. Γιατί ουσιαστικά το μόνο που νοιάζει τη πλειονότητα των συμπατριωτών μας, είναι η ατομική τους περιουσία και η ατομική τους εξασφάλιση. Και όπως ξέρει καλά ότι ο λαός ξεχνάει εξαιρετικά εύκολα και πιστεύει ότι του υπόσχεσαι (είμαι σίγουρος ότι έχει διαβάσει πολύ Μακιαβέλι!) είναι βέβαιος, ότι με την δεινότητα του λόγου του θα κατορθώνει να τον χειραγωγεί και να τον ελέγχει, προκειμένου να συνεχίσει να διοικεί τη χώρα… Άλλωστε, ο αντίποδας που είναι μια μετάβαση σε δραχμή, θα ήταν δύσκολη τουλάχιστον για ένα χρόνο. Και αυτό είναι εξαιρετικά πιθανό ότι θα τον οδηγούσε στο τέλος του πολιτικού του βίου. Προτιμάει λοιπόν έναν ασφαλή δρόμο για τη συνέχιση της καριέρας του.

Θα παρατηρούσε κάποιος ότι με τη πολιτική αυτή αποδεικνύεται χειρότερος και πιο ανεύθυνος από όλους τους προκατόχους του μαζί. Βερμπαλιστής, ματαιόδοξος, ανίκανος, επικίνδυνος και ψεύτης. Ένας παλιάτσος που παρασέρνει με τα καμώματα του και τα μέλη του κόμματος τους και έναν ολόκληρο λαό που τον πίστεψε. Ένας εφιάλτης, που το έργο του ορίστηκε στο ξεπούλημα της χώρας και το διασυρμό της αριστεράς. Ωστόσο μαζί ξεχνάει πολλά. Πρώτο και καλύτερο, ότι αυτός που υπερεκτίμησε τις δυνατότητες του είναι το πιο εύκολο και το επόμενο θύμα. Ύστερα πως όταν τα πραγματικά αφεντικά θεωρήσουν ότι δεν τους είσαι χρήσιμος πια, σε στέλνουν σπίτι σου. Μετά, πως ο λαός αναζητάει διαρκώς σωτήρες. Και ότι πάντα υπάρχει κάποιος άλλος, με καλύτερη δεινότητα λόγου για να αναλάβει αυτό το ρόλο.

Ολοκληρώνοντας θα υπενθυμίσω, πρόσφατο άρθρο μου, στο οποίο τόνιζα ότι ο ίδιος θα επιλέξει την Αλεξάνδρεια που θα χάσει. Δεν επέλεξε να χάσει τους εταίρους. Επέλεξε να χάσει το κόμμα, το λαό και όποιο ίχνος αυτοσεβασμού είχε, αν είχε ποτέ. Και θα έρθει η ώρα που θα πάει σπίτι του.

Share

Αγαπητέ μου Αλέξη…

ts
Αγαπητέ μου Αλέξη,λίγες μέρες μόλις πριν, έθεσες στο λαό, τη πρόταση για ένα μνημονιακό νόμο και του ζήτησες να ψηφίζει όχι. Ο λαός συντάχθηκε στο μεγαλύτερο μέρος του μαζί σου και σου έδωσε με συντριπτική πλειοψηφία αυτό που ζήτησες. Ωστόσο, χτες κατέθεσες στη Βουλή έναν αντίστοιχο νόμο, με πολύ χειρότερα, κατά τη γνώμη μου μέτρα, από αυτά που ανέφερε, ο πρώτος νόμος. Σαφώς καταλαβαίνω, ότι δεν επιθυμείς να είσαι εσύ ο “μοιραίος άνθρωπος” που θα βγάλει την χώρα μας από την ευρωζώνη και ενδεχομένως από την Ένωση. Εδώ όμως οφείλω να θυμηθώ την παροιμία, που ο λαός μας χρησιμοποιεί συχνά : “και τη πίτα ολόκληρη και το σκύλο χορτάτο”. Σας έμπειρος πολιτικός που είσαι, μιας και ασχολείσαι με τη πολιτική από μικρό παιδί και έχεις φτάσει ήδη 40 ετών, γνωρίζεις ότι κάτι τέτοιο είναι ανέφικτο. Και την θέση του πρωθυπουργού να κρατήσεις και τους ‘εταίρους’ να ικανοποιήσεις και ταυτόχρονα το κόμμα σου και το λαό. Βλέπεις τα συμφέροντα όλων αυτών, είναι διαμετρικά αντίθετα είναι αντικρουόμενα. Έτσι ουσιαστικά, παρόλο που βαδίζεις με το μαχαίρι στο λαιμό, όπως ο ίδιος δήλωσες, εκείνο που καταφέρνεις είναι να δημιουργείς άσχημες αντιδράσεις και αντιπαραθέσεις. Δεν ξέρω αν προσπαθείς να κερδίσεις χρόνο. Εκείνο που ξέρω σίγουρα, είναι ότι και με αυτό το νόμο το αποτέλεσμα θα είναι το ίδιο με τους προηγούμενους. Οι “φίλοι” μας θα απαιτήσουν περισσότερα μέτρα, μόλις αντιληφθούν, ότι οι στόχοι που θέτουν, δεν πιάνονται για μια ακόμα φορά. Και τότε, δυστυχώς θα είσαι αναγκασμένος είτε να ακολουθήσεις τις εντολές τους είτε να αναγκαστείς να προσφύγεις ξανά στο λαό με ένα νέο ερώτημα : ξανά μέτρα και ευρώ ή άλλα μέτρα και δραχμή…
Δεν επιθυμώ φυσικά να σου κάνω μάθημα πολιτικής και οικονομίας. Απλά να σου υπενθυμίσω τα λόγια του ποιητή : αποχαιρέτα την, την Αλεξάνδρεια που χάνεις… Το ποια θα είναι η Αλεξάνδρεια, θα το επιλέξεις εσύ…
Γιώργης

Share

Ναι ή όχι

11692631_887926481281191_4898645599448826715_nΜετά την δημοσιοποίηση των απόψεων μου για το δημοψήφισμα που αποφάσισε η κυβέρνηση, έσπευσαν πολλοί να μου αποδώσουν το τίτλο του “συριζαίου”. Ωστόσο κάνουν λάθος! Δεν είναι η πολιτική ιδεολογία που με κάνει να φωνάζω όχι, ούτε η συμπάθεια μου προς το ένα ή το άλλο κόμμα. Για την ακρίβεια, ποτέ δεν πίστεψα ότι ο Σύριζα θα μπορούσε να ανταποκριθεί στα όσα προεκλογικά υποσχόταν. Και του αναγνωρίζω πολλά λάθη, στους λίγους μήνες που κυβέρνησε. Αλλά ταυτόχρονα, η πολιτική που εφάρμοσε η ΝΔ, με έβρισκε κάθετα αντίθετο.
Στην πραγματικότητα, εκείνο που με κάνει να επαναστατώ, είναι η συνεχιζόμενη πολιτική μιας αυστηρής και στείρας λιτότητας. Μιας λιτότητας που ξεκίνησε πριν 5 χρόνια και ακόμα δεν λέει να τελειώσει, παρά τις θυσίες ενός ολόκληρου έθνους. Δεν θέλω να αναφερθώ στους δείκτες ανεργίας, στις αυτοκτονίες και σε όλα εκείνα που όλοι έχουμε δει. Θέλω απλά να εξηγήσω ότι πιστεύω, πως με τη συνέχιση αυτής της πολιτικής, οι μισθοί και οι συντάξεις θα φτάσουν στα 100 ευρώ και ίσως και λιγότερο. Χωρίς ταυτόχρονη μείωση των τιμών. Και αυτό, γιατί οι “έταιροι” το μόνο που στην ουσία για το οποίο νοιάζονται, είναι η επιστροφή των χρημάτων, που ήδη έχουν δώσει. Όχι για το βιοτικό μας επίπεδο και ούτε καν για την επιβίωση μας. Έτσι, για να συνεχίζουν να μας δανείσουν για τους επόμενους έξι μήνες, ζητάνε νέες μειώσεις και νέες θυσίες. Τις οποίες και θα ξαναζητήσουν με την πάροδο του εξάμηνου και φυσικά θα συνεχίζουν να κάνουν το ίδιο, διαρκώς μέχρι και αν αποπληρωθούν. Θέλω εδώ να τονίσω, ότι όπως φάνηκε, οι περικοπές και οι μειώσεις που ήδη έχουν γίνει, δεν είχαν αποτέλεσμα. Ή για την ακρίβεια, ήταν τόσο το αποτέλεσμα τους, που κράτησε μόνο για 3-4 μήνες.
Επίσης, βαρέθηκα η Πατρίδα μου να είναι ο περίγελος της Ευρώπης. Και να μας ειρωνεύεται ο κάθε Σόιμπλε και η κάθε Λαγκάρντ. Δεν είναι αυτή η Ευρώπη που ονειρεύτηκε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, όταν μας έβαλε σε αυτή. Και δεν είναι αυτή η Ευρώπη στην οποία θα ήθελα να ζω εγώ και η οικογένεια μου. Οι λαοί αυτής της Ένωσης πρέπει να είναι αλληλέγγυοι και όχι υποτελείς μεταξύ τους.
Γνωρίζω καλά, ότι ένα όχι, θα σημάνει κατά πάσα πιθανότητα την έξοδο μας από το κοινό νόμισμα. Ένα νόμισμα όμως που από την πρώτη στιγμή της εφαρμογής του, μας έβαλε σε περιπέτειες, αφού οι τιμές αυξήθηκαν στο τριπλάσιο. Ένα νόμισμα στο οποίο το Ην. Βασίλειο αρνήθηκε να μπει. Ένα νόμισμα που όχι απλά απέτυχε παταγωδώς να ισχυροποιήσει την οικονομία της χώρας μας και την έριξε στον Καιάδα, αλλά ταυτόχρονα κατέστρεψε τις οικονομίες και άλλων χωρών της ευρωζώνης.
Γνωρίζω επίσης, ότι ο δρόμος της δραχμής δεν θα είναι εύκολος. Γεμάτος αγκάθια θα είναι και αυτός. Όμως δεν με πτοούν οι καταστροφολογίες. Θεωρώ, ότι η ανάπτυξη δεν θα έρθει με μια μονόπλευρη λιτότητα αλλά με το πέρασμα της οικονομίας στα δικά μας τα χέρια και όχι με τη συνέχιση του ελέγχου της από τη Γερμανία και το ΔΝΤ. Ταυτόχρονα, ότι οι μειώσεις και οι περικοπές θα διακοπούν, όταν διακοπεί και η πληρωμή του δυσβάσταχτου αυτού χρέους. Έτσι, δεν βλέπω παρά μια μόνο λύση. Την έντιμη αποχώρηση μας και την επανεκκίνηση.
Ολοκληρώνοντας θα τονίσω : Αρκετά μας δίχασαν. Χωρίς υπερβολές, χωρίς κραυγές αλλά με αίσθημα ομοψυχίας, ας προχωρήσουμε, με βήμα σταθερό και ενωμένοι, όποιο και να είναι το αποτέλεσμα. Η Δημοκρατία θα νικήσει.

Γιώργης

Share