Πωλείται…

map_greeceΣε παλαιότερο σχόλιο μου είχα συγκρίνει τον κ. Τσίπρα με τον Ανδρέα Παπανδρέου.  Και αυτό, γιατί για μένα, έχει υιοθετήσει τις κινήσεις, τα λόγια και τη συμπεριφορά του Ανδρέα. Χαρακτηριστικές είναι εκφράσεις όπως το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω, στη χώρα θα επικρατήσει αξιοκρατία, θα ανακουφιστούν τα νοικοκυριά, θα καταργηθούν τα χαράτσια, θα υπάρξει διαφάνεια, αξιοκρατία και κράτος δικαίου, κλπ.

Ας έρθουμε όμως στο σήμερα. Μετά από διαπραγματεύσεις μηνών, ο κ. Τσίπρας και αφού είναι πρωθυπουργός από τα τέλη Ιανουαρίου 2015, κατόρθωσε όπως δήλωσε να πετύχει τη αδιατάρακτη συνέχεια της χώρας στην ευρωζώνη. Υπογράφοντας ένα μνημόνιο, το πρώτο για τον ίδιο και, το τρίτο συνολικά για τη χώρα, μέσα στα τελευταία πέντε χρόνια. Δήλωσε φυσικά, ότι με τα μέτρα ο ίδιος δεν συμφωνεί αλλά εκβιάστηκε για να τα υπογράψει. Και παρόλο που δεν το ήθελε και δεν τα πιστεύει, αναγκάστηκε να το κάνει για να διασφαλίσει τους έλληνες πολίτες από μια έξοδο από τη νομισματική ένωση, η οποία και θα αποτελούσε την πλήρη καταστροφή της χώρας. Ταυτόχρονα υποστήριξε ότι μισθοί και συντάξεις δεν θα μειωθούν και ότι καλύπτονται οι πιστωτικές ανάγκες του κράτους για τα επόμενα τρία χρόνια στα οποία η ανάπτυξη θα έρθει. Και αφού τόνιζε ότι έκανε και λάθη αλλά ταυτόχρονα ότι πάλεψε σκληρά αλλά οι καλές προθέσεις δεν φτάνουν, όπως τελικά συνειδητοποίησε, κάνοντας έτσι και μια υπεκφυγή κυβερνητικής απειρίας (στο τέλος της πρώτης τετραετίας ο Ανδρέας είχε κάνει και αυτός αντίστοιχη δήλωση) ζήτησε συνυπεύθυνους προκειμένου να συνεχίσει να κυβερνάει ώστε να μην επιστρέψουν οι μνημονιακές δυνάμεις στο τιμόνι της χώρας (!).

Ποια είναι όμως αυτά που δεν είπε; Και δεν είπε πολλά. Ας δούμε συνοπτικά :

  1. Με την αύξηση του ΦΠΑ, οι μισθοί και οι συντάξεις μειώνονται όσο και να ισχυρίζεται το αντίθετο,
  2. Ανάπτυξη με προκαταβολή φόρου επιχειρήσεων 100% για το επόμενο έτος, δεν μπορεί να έρθει,
  3. Ότι το χρέος της Ελλάδας πριν ακόμα από τα νέα δάνεια, είναι ήδη μη βιώσιμο (όπως παραδέχτηκε και το ΔΝΤ). Με απλά ελληνικά, ότι ΔΕΝ μπορεί να ξεπληρωθεί με κανένα είδους μέτρο και σε κανένα ορατό χρονικό πλαίσιο,
  4. Ότι οι δανειστές δεν δέχτηκαν κούρεμα του χρέους αλλά ΙΣΩΣ, κάποια επιμήκυνση του και αυτό θα το εξετάσουν στο μέλλον.
  5. Ότι σε κάθε αξιολόγηση τήρησης του προγράμματος και εφόσον οι στόχοι δεν πιάνονται, οι δανειστές θα ζητάνε πρόσθετα μέτρα. Με αναπόφευκτο να ζητήσουν και να εφαρμοστεί, μείωση και μισθών και συντάξεων.
  6. Ότι παραχωρείται σε εταιρία γερμανικών συμφερόντων το σύνολο της κρατικής περιουσίας (ΔΕΗ, Ελληνικό, ΟΠΑΠ, κα) και ότι θα πουληθούν όλα σε τιμές εξαιρετικά μικρότερες από τη πραγματική τους αξία, για να αποπληρωθούν δόσεις των δανείων,
  7. Ότι τα έσοδα που δίνουν αυτές οι εταιρίες δεν μπορούν να αντικατασταθούν,
  8. Ότι διεθνείς οίκοι ήδη θεωρούν τα νέα δάνεια απλά μια παράταση και προειδοποιούν για έξοδο της χώρας από την ευρωζώνη, μέσα στα επόμενα χρόνια, αφού έχουν εκποιηθεί τα πάντα και το κράτος μείνει χωρίς έσοδα,
  9. Ότι αντί να χρηματοδοτούνται οι ελληνικές τράπεζες για να μη πτωχεύσουν (στην Ισλανδία πτώχευσαν και η χώρα είναι ήδη σε τροχιά ανάπτυξης), θα μπορούσαν να γίνουν έργα τα οποία θα βοηθούσαν τη χώρα (πχ τουρισμός, αξιοποίηση ολυμπιακών ακινήτων κλπ)

Και εδώ έρχονται τα ερωτήματα βροχή.

  1. Γιατί συνέχιζε τη διαπραγμάτευση αφού έβλεπε ότι σε κάθε προσπάθεια συμβιβασμού, οι όροι των δανειστών γίνονταν χειρότεροι;
  2. Γιατί να υπογραφεί μια τέτοια συμφωνία, όταν ήδη ο λαός σε δημοψήφισμα καταψήφισε τη προηγούμενη, που προέβλεπε μικρότερα μέτρα από τη συγκεκριμένη;
  3. Γιατί προσπαθεί να δημιουργήσει την εντύπωση ότι θα οδηγήσει την χώρα σε ανάπτυξη, ενώ ξέρει καλά ότι κάτι τέτοιο δεν πρόκειται να γίνει;
  4. Γιατί ξεχνάει τόσο εύκολα και προγραμματικές δηλώσεις και τα θα, που μοίρασε αφειδώς;
  5. Και εν τέλει, γιατί καταδικάζει τις επόμενες γενιές των Ελλήνων στην φτώχια, την ανέχεια και τη δυστυχία, υποσχόμενος απατηλά όνειρα;

Για πολλούς λόγους. Πρώτα από όλα γιατί ποτέ δεν πίστευε ότι υποσχόταν. Ύστερα, γιατί γνωρίζει καλά ότι ουσιαστικά, αντιπολίτευση δεν υπάρχει. Και φυσικά, γιατί κατόρθωσε να αναγνώσει εξαιρετικά επιτυχημένα, την προσωπικότητα του έλληνα και τους φόβους του. Και όπως το 81, ο Ανδρέας μοίραζε χρήματα που δανειζόταν, για να ικανοποιήσει την εκλογική του πελατεία και ταυτόχρονα να εξασφαλίσει δεσμούς άρρηκτους μαζί της, με την ίδια τακτική μοιράζει και αυτός τώρα, υποσχέσεις για ανάπτυξη, σταθερότητα και εξασφάλιση των κεκτημένων. Γιατί ουσιαστικά το μόνο που νοιάζει τη πλειονότητα των συμπατριωτών μας, είναι η ατομική τους περιουσία και η ατομική τους εξασφάλιση. Και όπως ξέρει καλά ότι ο λαός ξεχνάει εξαιρετικά εύκολα και πιστεύει ότι του υπόσχεσαι (είμαι σίγουρος ότι έχει διαβάσει πολύ Μακιαβέλι!) είναι βέβαιος, ότι με την δεινότητα του λόγου του θα κατορθώνει να τον χειραγωγεί και να τον ελέγχει, προκειμένου να συνεχίσει να διοικεί τη χώρα… Άλλωστε, ο αντίποδας που είναι μια μετάβαση σε δραχμή, θα ήταν δύσκολη τουλάχιστον για ένα χρόνο. Και αυτό είναι εξαιρετικά πιθανό ότι θα τον οδηγούσε στο τέλος του πολιτικού του βίου. Προτιμάει λοιπόν έναν ασφαλή δρόμο για τη συνέχιση της καριέρας του.

Θα παρατηρούσε κάποιος ότι με τη πολιτική αυτή αποδεικνύεται χειρότερος και πιο ανεύθυνος από όλους τους προκατόχους του μαζί. Βερμπαλιστής, ματαιόδοξος, ανίκανος, επικίνδυνος και ψεύτης. Ένας παλιάτσος που παρασέρνει με τα καμώματα του και τα μέλη του κόμματος τους και έναν ολόκληρο λαό που τον πίστεψε. Ένας εφιάλτης, που το έργο του ορίστηκε στο ξεπούλημα της χώρας και το διασυρμό της αριστεράς. Ωστόσο μαζί ξεχνάει πολλά. Πρώτο και καλύτερο, ότι αυτός που υπερεκτίμησε τις δυνατότητες του είναι το πιο εύκολο και το επόμενο θύμα. Ύστερα πως όταν τα πραγματικά αφεντικά θεωρήσουν ότι δεν τους είσαι χρήσιμος πια, σε στέλνουν σπίτι σου. Μετά, πως ο λαός αναζητάει διαρκώς σωτήρες. Και ότι πάντα υπάρχει κάποιος άλλος, με καλύτερη δεινότητα λόγου για να αναλάβει αυτό το ρόλο.

Ολοκληρώνοντας θα υπενθυμίσω, πρόσφατο άρθρο μου, στο οποίο τόνιζα ότι ο ίδιος θα επιλέξει την Αλεξάνδρεια που θα χάσει. Δεν επέλεξε να χάσει τους εταίρους. Επέλεξε να χάσει το κόμμα, το λαό και όποιο ίχνος αυτοσεβασμού είχε, αν είχε ποτέ. Και θα έρθει η ώρα που θα πάει σπίτι του.

Share

Αγαπητέ μου Αλέξη…

ts
Αγαπητέ μου Αλέξη,λίγες μέρες μόλις πριν, έθεσες στο λαό, τη πρόταση για ένα μνημονιακό νόμο και του ζήτησες να ψηφίζει όχι. Ο λαός συντάχθηκε στο μεγαλύτερο μέρος του μαζί σου και σου έδωσε με συντριπτική πλειοψηφία αυτό που ζήτησες. Ωστόσο, χτες κατέθεσες στη Βουλή έναν αντίστοιχο νόμο, με πολύ χειρότερα, κατά τη γνώμη μου μέτρα, από αυτά που ανέφερε, ο πρώτος νόμος. Σαφώς καταλαβαίνω, ότι δεν επιθυμείς να είσαι εσύ ο “μοιραίος άνθρωπος” που θα βγάλει την χώρα μας από την ευρωζώνη και ενδεχομένως από την Ένωση. Εδώ όμως οφείλω να θυμηθώ την παροιμία, που ο λαός μας χρησιμοποιεί συχνά : “και τη πίτα ολόκληρη και το σκύλο χορτάτο”. Σας έμπειρος πολιτικός που είσαι, μιας και ασχολείσαι με τη πολιτική από μικρό παιδί και έχεις φτάσει ήδη 40 ετών, γνωρίζεις ότι κάτι τέτοιο είναι ανέφικτο. Και την θέση του πρωθυπουργού να κρατήσεις και τους ‘εταίρους’ να ικανοποιήσεις και ταυτόχρονα το κόμμα σου και το λαό. Βλέπεις τα συμφέροντα όλων αυτών, είναι διαμετρικά αντίθετα είναι αντικρουόμενα. Έτσι ουσιαστικά, παρόλο που βαδίζεις με το μαχαίρι στο λαιμό, όπως ο ίδιος δήλωσες, εκείνο που καταφέρνεις είναι να δημιουργείς άσχημες αντιδράσεις και αντιπαραθέσεις. Δεν ξέρω αν προσπαθείς να κερδίσεις χρόνο. Εκείνο που ξέρω σίγουρα, είναι ότι και με αυτό το νόμο το αποτέλεσμα θα είναι το ίδιο με τους προηγούμενους. Οι “φίλοι” μας θα απαιτήσουν περισσότερα μέτρα, μόλις αντιληφθούν, ότι οι στόχοι που θέτουν, δεν πιάνονται για μια ακόμα φορά. Και τότε, δυστυχώς θα είσαι αναγκασμένος είτε να ακολουθήσεις τις εντολές τους είτε να αναγκαστείς να προσφύγεις ξανά στο λαό με ένα νέο ερώτημα : ξανά μέτρα και ευρώ ή άλλα μέτρα και δραχμή…
Δεν επιθυμώ φυσικά να σου κάνω μάθημα πολιτικής και οικονομίας. Απλά να σου υπενθυμίσω τα λόγια του ποιητή : αποχαιρέτα την, την Αλεξάνδρεια που χάνεις… Το ποια θα είναι η Αλεξάνδρεια, θα το επιλέξεις εσύ…
Γιώργης

Share

Ναι ή όχι

11692631_887926481281191_4898645599448826715_nΜετά την δημοσιοποίηση των απόψεων μου για το δημοψήφισμα που αποφάσισε η κυβέρνηση, έσπευσαν πολλοί να μου αποδώσουν το τίτλο του “συριζαίου”. Ωστόσο κάνουν λάθος! Δεν είναι η πολιτική ιδεολογία που με κάνει να φωνάζω όχι, ούτε η συμπάθεια μου προς το ένα ή το άλλο κόμμα. Για την ακρίβεια, ποτέ δεν πίστεψα ότι ο Σύριζα θα μπορούσε να ανταποκριθεί στα όσα προεκλογικά υποσχόταν. Και του αναγνωρίζω πολλά λάθη, στους λίγους μήνες που κυβέρνησε. Αλλά ταυτόχρονα, η πολιτική που εφάρμοσε η ΝΔ, με έβρισκε κάθετα αντίθετο.
Στην πραγματικότητα, εκείνο που με κάνει να επαναστατώ, είναι η συνεχιζόμενη πολιτική μιας αυστηρής και στείρας λιτότητας. Μιας λιτότητας που ξεκίνησε πριν 5 χρόνια και ακόμα δεν λέει να τελειώσει, παρά τις θυσίες ενός ολόκληρου έθνους. Δεν θέλω να αναφερθώ στους δείκτες ανεργίας, στις αυτοκτονίες και σε όλα εκείνα που όλοι έχουμε δει. Θέλω απλά να εξηγήσω ότι πιστεύω, πως με τη συνέχιση αυτής της πολιτικής, οι μισθοί και οι συντάξεις θα φτάσουν στα 100 ευρώ και ίσως και λιγότερο. Χωρίς ταυτόχρονη μείωση των τιμών. Και αυτό, γιατί οι “έταιροι” το μόνο που στην ουσία για το οποίο νοιάζονται, είναι η επιστροφή των χρημάτων, που ήδη έχουν δώσει. Όχι για το βιοτικό μας επίπεδο και ούτε καν για την επιβίωση μας. Έτσι, για να συνεχίζουν να μας δανείσουν για τους επόμενους έξι μήνες, ζητάνε νέες μειώσεις και νέες θυσίες. Τις οποίες και θα ξαναζητήσουν με την πάροδο του εξάμηνου και φυσικά θα συνεχίζουν να κάνουν το ίδιο, διαρκώς μέχρι και αν αποπληρωθούν. Θέλω εδώ να τονίσω, ότι όπως φάνηκε, οι περικοπές και οι μειώσεις που ήδη έχουν γίνει, δεν είχαν αποτέλεσμα. Ή για την ακρίβεια, ήταν τόσο το αποτέλεσμα τους, που κράτησε μόνο για 3-4 μήνες.
Επίσης, βαρέθηκα η Πατρίδα μου να είναι ο περίγελος της Ευρώπης. Και να μας ειρωνεύεται ο κάθε Σόιμπλε και η κάθε Λαγκάρντ. Δεν είναι αυτή η Ευρώπη που ονειρεύτηκε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, όταν μας έβαλε σε αυτή. Και δεν είναι αυτή η Ευρώπη στην οποία θα ήθελα να ζω εγώ και η οικογένεια μου. Οι λαοί αυτής της Ένωσης πρέπει να είναι αλληλέγγυοι και όχι υποτελείς μεταξύ τους.
Γνωρίζω καλά, ότι ένα όχι, θα σημάνει κατά πάσα πιθανότητα την έξοδο μας από το κοινό νόμισμα. Ένα νόμισμα όμως που από την πρώτη στιγμή της εφαρμογής του, μας έβαλε σε περιπέτειες, αφού οι τιμές αυξήθηκαν στο τριπλάσιο. Ένα νόμισμα στο οποίο το Ην. Βασίλειο αρνήθηκε να μπει. Ένα νόμισμα που όχι απλά απέτυχε παταγωδώς να ισχυροποιήσει την οικονομία της χώρας μας και την έριξε στον Καιάδα, αλλά ταυτόχρονα κατέστρεψε τις οικονομίες και άλλων χωρών της ευρωζώνης.
Γνωρίζω επίσης, ότι ο δρόμος της δραχμής δεν θα είναι εύκολος. Γεμάτος αγκάθια θα είναι και αυτός. Όμως δεν με πτοούν οι καταστροφολογίες. Θεωρώ, ότι η ανάπτυξη δεν θα έρθει με μια μονόπλευρη λιτότητα αλλά με το πέρασμα της οικονομίας στα δικά μας τα χέρια και όχι με τη συνέχιση του ελέγχου της από τη Γερμανία και το ΔΝΤ. Ταυτόχρονα, ότι οι μειώσεις και οι περικοπές θα διακοπούν, όταν διακοπεί και η πληρωμή του δυσβάσταχτου αυτού χρέους. Έτσι, δεν βλέπω παρά μια μόνο λύση. Την έντιμη αποχώρηση μας και την επανεκκίνηση.
Ολοκληρώνοντας θα τονίσω : Αρκετά μας δίχασαν. Χωρίς υπερβολές, χωρίς κραυγές αλλά με αίσθημα ομοψυχίας, ας προχωρήσουμε, με βήμα σταθερό και ενωμένοι, όποιο και να είναι το αποτέλεσμα. Η Δημοκρατία θα νικήσει.

Γιώργης

Share

1974-2012

552013_469127833110158_906511842_n

1974, καλοκαίρι. Μικρό παιδί, δίχως πλήρη συναίσθηση των πεπραγμένων γύρω μου. Εκείνο το βράδυ καθόμουν
μπροστά στη τηλεόραση μαζί με όλη την οικογένεια. Αλλά ήταν ένα βράδυ διαφορετικό από τα άλλα. Η αγωνία και ο φόβος ήταν ζωγραφισμένα σταπρόσωπα όλων.Στα παράθυρα και στις πόρτες ήταν κρεμασμένες μαύρες
κουρτίνες.Κανείς δε κυκλοφορούσε έξω. Μια φίλη μας είχε ξεμείνει σπίτι. Δε τολμούσε να γυρίσει σπίτι της.

Σα προσπαθούσα να μιλήσω, με διέκοπταν απότομα. Δε καταλάβαινα γιατί. Ώσπου στην τηλεόραση φάνηκε η προσγείωση ενός αεροπλάνου. Μια σκάλα πλησίασε και η πόρτα άνοιξε. Ένας ψηλός, αγέρωχος κύριος εμφανίστηκε εκεί πάνω. Θυμάμαι τη μάνα μου να δακρύζει.- Ήρθε τελικά, ψιθύριζε. Λίγο μετά ο κύριος εκείνος έβγαζε λόγο. Ακόμα και καθισμένος, ήταν πάντα το ίδιο εντυπωσιακός.

Λίγο καιρό μετά ο ίδιος κύριος έβγαινε σε ένα μπαλκόνι, μιλούσε και χαιρετούσε το πλήθος, που τον επευφημούσε. Καραμανλή τον έλεγαν και όλοι μιλούσαν για αυτόν. Έλεγαν ότι έφερε τη Δημοκρατία στη χώρα μας. Δεν ήξερα ποια ήταν αυτή. Ούτε που είχε χαθεί. Ήξερα όμως πως πια κανείς δε φοβόταν να κυκλοφορήσει στο δρόμο, ούτε και μιλούσε για πόλεμο.

1981, 18 Οκτωβρίου. Είμαστε με τη μάνα μου μέσα σε ένα τρένο. Γυρίζουμε από την Πάτρα που είχε πάει να ψηφίζει. Κάνουμε όλο το ταξίδι όρθιοι. Πουθενά θέση. Το τρένο σταματάει συνέχεια. Αυτοκίνητα, κόσμος πολύς, κορναρίσματα, φασαρία. ΑΛΛΑΓΗ φωνάζουν όλοι, ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, Ο ΛΑΟΣ ΔΕ ΞΕΧΝΑ ΤΗ ΣΗΜΕΝΕΙ ΔΕΞΙΑ. Κρατάνε αφίσες και πανό με τη φωτογραφία ενός κυρίου ελαφρώς παχουλού και σχεδόν καραφλού. Παπανδρέου τον έλεγαν. Έφερε τη Δημοκρατία είπαν. Δεν είπα τίποτα αλλά σκεφτόμουν ότι μάλλον θα είχε χαθεί, ξανά. Ίσως να φταίγαμε εμείς γιατί δεν τη κρατήσαμε, ίσως να βγήκε έξω και να έχασε το δρόμο. Δεν ήξερα. Απλά κοιτούσα.

Και πέρασαν τα χρόνια. Και μεγάλωνα και καταλάβαινα πια. Καιρό άκουγα συνθήματα και παρακολουθούσα καβγάδες. Αλλαγή οι από δω, απαλλαγή οι από κει. Εφιάλτες, δοσίλογοι οι από δω, κομούνια, κλέφτες οι από κει. Οι κυβερνήσεις αλλάζανε συνέχεια και ο κόσμος επευφημούσε. Και να οι συγκεντρώσεις και να τα πούλμαν και να το Σύνταγμα γεμάτο. Και στα πολιτικά γραφεία ουρά μεγάλη. Για να πιάσεις δουλειά, να πάρεις δάνειο, να ζητήσεις μετάθεση, να έρθεις με απόσπαση από τα σύνορα στην Αθήνα. Χαμένες ευκαιρίες, χρέη, καμμένη γη έλεγαν όλοι ότι παρέλαβαν. Και σκάνδαλα και ειδικά δικαστήρια και συγκυβέρνηση και οικουμενική και Κατσίκης και Μητσοτάκης και ξανά Παπανδρέου. Και μετά ο Καραμανλής και ο Παπανδρέου αποδήμησαν εις Κύριον και ανέλαβαν άλλοι. Και το χρηματιστήριο σκαρφάλωσε σε ύψη ασύλληπτα και γίνανε όλοι πλούσιοι. Δείγμα μιας ευημερούσας οικονομίας έλεγε ο τότε πρωθυπουργός. Σημίτη τον λέγανε αυτόν. Μικροσκοπικός φαινόταν, αλλά δύο φορές νίκησε στις εκλογές.

Και πέρασαν τα χρόνια. Άλλος Καραμανλής και άλλος Παπανδρέου ανέλαβαν… Και ήρθαν Ολυμπιακοί Αγώνες, Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα, διαγωνισμοί τραγουδιού και όλοι περήφανοι για τη Πατρίδα μας τραγουδούσαμε αγκαλιασμένοι στους δρόμους. «Ας κρατήσουν οι χοροί..» Και όλες οι χώρες μιλούσαν για το «ελληνικό θαύμα». Μια τόσο μικρή χώρα να κατορθώνει τόσα πολλά και όλοι να θέλουν να έρθουν να μείνουν και να δουλέψουν εδώ, να γίνουν έλληνες και να μεγαλώσουν τα παιδιά τους πάνω σε τούτη τη γη.

2012, Απρίλιος. Γέρασα πια. Κοιτάζω γύρω μου και στεναχωριέμαι. Κρίση οικονομική λένε όλοι. Λεφτά δεν υπάρχουν και ο κόσμος πεινάει. Άνθρωποι αυτοκτονούν καθημερινά, περιουσίες χάνονται, σπίτια και αυτοκίνητα πουλιούνται για ένα κομμάτι ψωμί. Το κράτος μας πτώχευσε. Και εξακολουθεί να παίρνει δανεικά. Και δεν έχει να πληρώσει καλά-καλά μισθούς και συντάξεις, να συντηρήσει στρατό, νοσοκομεία και σχολεία. Σας σώσαμε λένε οι μεν, μας καταδικάσατε λένε οι δε. Θα είχαμε βουλιάξει χωρίς εμάς λένε οι δε, θα είχαμε σωθεί χωρίς εσάς λένε οι δε. Θα μας καταστρέψετε λένε οι μεν, εμείς θα σας σώσουμε λένε οι δε. Εσείς κλέψατε τη χώρα λένε οι μεν, όχι εμείς, εσείς είστε κλέφτες φωνάζουν οι δε. Και κανείς πια δεν είναι περήφανος για τη Πατρίδα μας. Και κανείς δε θέλει να μείνει εδώ πια. Και όλοι ψάχνουν δουλειά σε άλλες χώρες. Και πολιτικοί και κληρικοί καταλήγουν στη φυλακή για καταχρήσεις και για απάτες. Και όλοι δηλώνουν αθώοι και κανείς δεν έχει ευθύνη. Και όλοι αυτοί, πολιτικοί, κυβερνώντες και μη, έχουν περιουσίες τεράστιες. Καταθέσεις στο εξωτερικό, ακίνητα, εταιρίες. Και όλοι αυτοί δεν είχαν τίποτα από αυτά το 74…. Και σε λίγες μέρες έχουμε ξανά εκλογές. Και πάλι οι ίδιοι ζητάνε τη ψήφο μας. Να μας σώσουν ξανά λένε. Να μας βγάλουν από το αδιέξοδο, να γίνουμε χώρα περήφανη, ανεξάρτητη και δημοκρατική, ξανά…

Γιώργης Ταξιδευτής

Read this article in English
uk-icon

Share