«Εγώ, θα σου πω τι θα κάνεις με το σκύλο σου…»

Περπατάς αμέριμνος απολαμβάνοντας τη βόλτα με τους σκύλους σου, όταν κάποιος σε σταματάει για να σε ρωτήσει αν τα έχεις στειρώσει. Κάνεις το λάθος να του απαντήσεις ναι και αρχίζει ένας καταιγισμός αντιρρήσεων και υποδείξεων. Ααα κακώς έκανες, τα σκυλιά πρέπει να ζευγαρώνουν…

Πας παρακάτω για να σε σταματήσει ο επόμενος, που θα σε ρωτήσει αν έχεις το σκύλο μέσα στο σπίτι ή στο μπαλκόνι. Και εδώ θα απαντήσεις, λαθεμένα. Ναι, μέσα το έχω. Για να επακολουθήσει το δεύτερο μάθημα της ημέρας. Όχι τα σκυλιά δεν κάνουν για μέσα, στο μπαλκόνι να το βάλεις. Εγώ ξέρω γιατί είχε η μακαρίτισσα η μάνα μου στο χωριό και ποτέ δε το βάζε μέσα στο σπίτι…

Συνεχίζεις προσπαθώντας να μη βρίσεις ώσπου θα πέσεις στον επόμενο, ο οποίος με τη σειρά του θα σου δώσει οδηγίες για το τι τροφή πρέπει να ταΐζεις (παίρνω τη τάδε από το δείνα μαγαζί 20 ευρώ το 20 κιλό, αυτή να παίρνεις και συ) ενώ ταυτόχρονα θα σε επιπλήξει γιατί δεν τους φοράς πνίχτη. Έτσι δεν σε τραβάει, θα σου υποδείξει!

Ακόμα πιο πέρα ο επόμενος θα σου συστήσει να απειλείς το σκύλο σου με την εφημερίδα και να τον χτυπάς αν κάνει κάποια αταξία ή κάνει την ανάγκη του μέσα στο σπίτι. Φυσικά και αυτός ξέρει γιατί ο άντρας της ξαδέλφης του είχε κάποτε σκύλο…

Ο επόμενος που θα σου μιλήσει, θα σου υπερηφανευτεί, ότι ο σκύλος του είναι δέκα χρονών και ποτέ δεν έχει κάνει την οποιαδήποτε εξέταση. Γιατί απλούστατα (κατά τη γνώμη του) είναι υγιέστατος! Γελώντας, θα σου πει ότι χαλάς τα λεφτά σου αν πηγαίνεις κάθε χρόνο για να κάνεις τον ετήσιο απαραίτητο αιματολογικό έλεγχο…

Κάποιος άλλος παρακάτω, θα σου συστήσει να μην κάνεις εμβόλια. Αυτά τα βγάλανε για να τρώνε λεφτά οι γιατροί, άσε που είναι και επικίνδυνα για την υγεία του σκύλου, θα σου τονίσει!

Ανοίγεις εφημερίδα ή περιοδικό και βρίσκεις πάντα μια στήλη για το σκύλο που θα σε διδάσκει ότι κατέβει στην γκλάβα του αρθρογράφου ή ακόμα καλύτερο ότι του φέρει το google στην οθόνη του. Χωρίς να αναρωτηθεί, χωρίς να ψάξει, χωρίς να ρωτήσει κάποιον ειδικότερο από τον ίδιο (υπάρχει άραγε;).

Μπαίνεις σε μέσο κοινωνικής δικτύωσης και διαβάζεις αναρτήσεις του τύπου, ο σκύλος μου έκανε εμετό τι έχει;; Και από κάτω δεκάδες απαντήσεις. Τύφο, καρκίνο, μόρβα, γαστρεντερίτιδα, έφαγε φόλα και ότι του έρθει του καθενός.

Ο κατάλογος θα μπορούσε να είναι πολύ μακρύτερος. Γιατί τόσα χρόνια που κυκλοφορώ με σκύλο (σκύλους καλύτερα, σπάνια και για μικρό διάστημα είχα μόνο έναν) έχω ακούσει και διαβάσει πραγματικά τα πάντα.

Οδηγίες για την συμπεριφορά και την εκπαίδευση τους, για τη δική μου συμπεριφορά απέναντι στα σκυλιά, για τη διατροφή τους, για το τόπο διαμονής τους, για τον κτηνίατρο που πρέπει να πηγαίνω, για το πώς και με ποιο τρόπο πρέπει να αντιμετωπίζω την οποιαδήποτε ασθένεια, για το τι παιχνίδια πρέπει να του αγοράσω, για το πώς και πόση ώρα πρέπει να ή δεν πρέπει να τα αφήνω μόνα τους, για το αν πρέπει ή δεν πρέπει και πώς να πλησιάζω άλλους σκύλους. Και όλα αυτά, χωρίς να τα ζητήσω…

Και φυσικά όλοι όσοι δίνουν με αυτή την ευκολία συμβουλές και οδηγίες ισχυρίζονται ότι ξέρουν. Τα πάντα και πολύ καλά μάλιστα, όσον αφορά τον κόσμο του σκύλου.

Και αν ρωτήσεις, είστε εκπαιδευτής ή κτηνίατρος, θα σου απαντήσουν, όχι αλλά εγώ ξέρω, γιατί είχα κάποτε σκύλο, είχε κάποιος συγγενής ή κάποιος γνωστός και άλλωστε αυτά τα ξέρουν όλοι, δεν χρειάζονται ειδικοί για το σκύλο! Και αν τύχει να είχαν ή να έχουν οι ίδιοι έναν σκύλο, τότε ο κομπασμός τους και οι γνώσεις που ισχυρίζονται ότι έχουν, είναι τουλάχιστον διπλάσιος.

Στην πραγματικότητα ωστόσο, μιλάμε για «φωτεινούς παντογνώστες» με γνώσεις που κυμαίνονται από την ημιμάθεια μέχρι και την πλήρη αμάθεια και την ασχετοσύνη.

Για άτομα που είναι ανίκανα να διαχειριστούν τον υπερφίαλο εγωισμό τους και την ματαιοδοξία τους και που στην προσπάθεια τους να επιδείξουν αρτιότητα και ποικιλία γνώσεων οδηγούνται στην αυτό-γελοιοποίηση με το να εκφράζουν απλές ανοησίες.

Το ερώτημα όμως είναι, γιατί. Γιατί όλοι να θεωρούν ότι ξέρουν και δεν διστάζουν να διακηρύττουν αυτά που ισχυρίζονται ότι ξέρουν.

Εδώ η απάντηση είναι πολλαπλή.

Πρώτα από όλα γιατί ο σκύλος θεωρείται (κακώς κατά τη γνώμη μου) κάτι εύκολο. Και σαν εύκολη υπόθεση είναι φυσικό όλοι να έχουν γνώμη.

Ύστερα, υπάρχει μια λέξη που ταιριάζει στην όλη υπόθεση. Υπερηφάνεια. Κακή υπερηφάνεια. Εγώ ξέρω, εγώ έχω γνώσεις, εγώ θα σου δείξω, εγώ είμαι κάποιος.

Επίσης, όλοι ψάχνουν την εύκολη λύση. Μια ανέξοδη και χωρίς προβλήματα εφαρμογής λύση, που θα τους αφαιρέσει τους μπελάδες και θα τους λύσει τα χέρια. Και όσο εύκολα ψάχνουν αυτή την εύκολη λύση, άλλο τόσο εύκολα την αναμεταδίδουν και άλλο τόσο είναι έτοιμοι να τη πιστέψουν. Και αν η εφαρμογή αποτύχει, τότε ποτέ δε θα φταίει αυτός που την εφάρμοσε αλλά ο σκύλος που είναι τόσο χαζός, που δεν λέει να καταλάβει και αντιδρά!

Όμως όσο αλλάζει με τις μαγικές λύσεις, η συμπεριφορά ενός ανθρώπου άλλο τόσο αλλάζει και η συμπεριφορά ενός σκύλου. Για την ακρίβεια, μπορεί να αλλάξει, αλλά προς το χειρότερο. Αυτό φυσικά, το αγνοούν όλοι.

Στην πραγματικότητα για τους περισσότερους από αυτούς τους ανθρώπους, ο σκύλος είναι όχι μόνο εύκολη υπόθεση αλλά και πράγμα αναλώσιμο. Βλέπεις σκύλους βρίσκεις εύκολα και παντού… και στην τελική αν πάθει και τίποτα ο σκύλος, σκύλος είναι, δεν έχει αξία…

Συνήθως τέτοιοι άνθρωποι, αντιμετωπίζουν με τα ζώα τους ένα σωρό προβλήματα. Αν συζητήσεις λίγο μαζί τους, θα σου πουν ότι γαυγίζει συνέχεια, ότι είναι ενός έτους και τα κάνει ακόμα μέσα στο σπίτι, ότι είναι επιθετικό με τα άλλα ζώα ή και τους ανθρώπους, ότι κάνει συχνά διάρροιες ή ότι δεν τρώει την πολύ καλή τροφή των 20 ευρώ κλπ.

Φυσικά δεν χρειάζεται πολύ για να καταλάβεις ότι διαπνέονται από ανύπαρκτα συναισθήματα, έλλειψη πραγματικού ενδιαφέροντος, προσκόλληση σε ξεπερασμένες θεωρίες του παρελθόντος και άρνηση να αντιμετωπίζουν την πραγματικότητα.

Ωστόσο, ο σκύλος δεν είναι το κατάλληλο πειραματόζωο για μαθητευόμενους μάγους. Ο σκύλος είναι ζώο, πλάσμα ζωντανό, με συναισθήματα. Αγαπάει, φοβάται, νιώθει πόνο και… δαγκώνει. Κάτι που μπορεί να κάνει εξαιρετικά εύκολα αν ο χειρισμός του είναι ακατάλληλος.

Επίσης ο σκύλος δεν είναι παιχνίδι με επαναφορτιζόμενες μπαταρίες και δεν είναι δώρο. Είναι σύντροφος μια ζωής. Και του αξίζει και του πρέπει και βόλτες να κάνει και την κατάλληλη τροφή να τρώει, και να μη φοβάται και να μη πεινάει και να μη κρυώνει και εξετάσεις να κάνει και εμβόλια και να έχει ένα σπίτι και μια οικογένεια, που θα τον αγαπάει και δεν θα του συμπεριφέρεται βάναυσα.

Εδώ θα πρέπει να σημειώσω ότι η κατοχή και η ιδιοκτησία (ναι ιδιοκτήτες είναι, τίποτα περισσότερο δυστυχώς…) δεν σε κάνει, κτηνίατρο, δεν σε κάνει εκπαιδευτή και δεν σε κάνει ειδικό συμπεριφοράς.

Καλό θα είναι λοιπόν ο καθένας να μη δίνει οδηγίες και αν θέλει να επιμένει στις απόψεις του, χωρίς να ψάξει αν αυτές είναι σωστές ή όχι, να τις κρατάει για τον εαυτό του.

Από τη μεριά μου θα πρότεινα να μην ψάχνει κανείς τις εύκολες και μαγικές λύσεις, ούτε το κουμπί που θα το πατήσεις και θα αλλάξουν τα πάντα. Στη χώρα μας υπάρχουν πιστοποιημένοι και νόμιμοι θετικοί εκπαιδευτές όπως και άριστοι κτηνίατροι. Σε αυτούς πρέπει να απευθυνόμαστε και όχι να αναμεταδίδουμε και να ακούμε ότι θεωρεί ο καθένας για σωστό.

Τέλος, όταν σας τύχει να σας κάνουν μάθημα για το τι πρέπει και τι δε πρέπει για το σκύλο σας, μη προσπαθήσετε να τους αλλάξετε γνώμη. Θα σπάσουν τα νεύρα σας. Απλά αγνοήστε τους…

Γιώργης Ταξιδευτής

Share

Μελίνα. Άλλη μια παραμονή Πρωτοχρονιάς, άλλη μια επέτειος!

Μελίνα

Άλλη μια παραμονή Πρωτοχρονιάς, άλλη μια επέτειος!

Κουτάβι, ενήλικη, ώριμη γυναίκα και τώρα πια γιαγιά…

Γιαγιά, Μια λέξη που σε πειράζει να τη λες. Που σε πειράζει να την ακούς.

«Όχι δε γίνεται. Είναι ακόμα εκείνο το μικρό κουτάβι που μου δάγκωνε τα δάχτυλα για να παίξει», σκέφτεσαι.

Και όμως η πραγματικότητα σε διαψεύδει και το ξέρεις καλά.

Και πώς να εξηγήσεις όλα όσα ένιωσες τόσα χρόνια μαζί της. Τη χαρά, την αγάπη, τον πόνο, την ανησυχία, και τώρα πια το φόβο μήπως πάθει κάτι.

Μόνο αν τα βιώσεις τα καταλαβαίνεις. Ίσως απλά γιατί μερικά πράγματα, δεν περιγράφονται. Ίσως πάλι, γιατί απλά δε θες να τα περιγράψεις.

Θες μόνο να τα νιώθεις εσύ, για σένα. Και θες ακόμα να τη κρατάς στην αγκαλιά σου, να τη χαϊδεύεις, να τη πηγαίνεις βόλτες, να της δίνεις λιχουδιές και να παρατηρείς και τη πιο μικρή της κίνηση.

Θες να είναι υγιής και ας μη τρέχει όπως έτρεχε, ας μη παίζει πια όπως έπαιζε. Και ας λαχανιάζει στη βόλτα και ας φοβάται πια τη βροχή και τις βροντές.

Είναι αυτές οι στιγμές που θα ζητήσει τη προστασία και τη προσοχή σου. Και θα εγκαταλείψεις χωρίς δισταγμό ότι κάνεις για να της τα προσφέρεις.

Γιατί αυτή η μικρή σκυλίτσα, σου σημάδεψε και σου άλλαξε τη ζωή. Και σε έμαθε τόσα, όσα πολλοί άνθρωποι δε σε έμαθαν.

Και αν ο φόβος φωλιάζει στη καρδιά σου, δε παύεις να προσεύχεσαι να μείνει φόβος, για πολλά χρόνια ακόμα.

Γιατί, για σένα είναι σημαντική και πολύτιμη, όσο κανείς δεν μπορεί να φανταστεί.

Στην Αγαπημένη μου Κόρη Μελίνα

Γιώργης Ταξιδευτής

Υγ. Αν αγαπήσεις έναν σκύλο, αυτός θα σε αγαπήσει περισσότερο από την ίδια του τη ζωή.

Καλή χρονιά

Share

Η πιο σημαντική μέρα του χρόνου

Μελινα.Τη πιο σημαντική μέρα του χρόνου θέλησα απόψε να μοιραστώ μαζί σας. Σαν σήμερα μερικά χρόνια πριν, ήρθε στη ζωή μου η Μελίνα. Ένα χαρωπό κουτάβι που άλλαξε τα πάντα και μου δίδαξε τόσα πολλά.

Κάθε χρονιά τέτοια μέρα, τη περιμένει το πρωί που ξυπνάει ένα καινούργιο παιχνίδι και μια όμορφη λιχουδιά. Και αφού κάνουμε τις βόλτες μας, γιορτάζουμε κόβοντας την καθιερωμένη τούρτα.

Βγάζουμε φωτογραφίες, τραβάμε βίντεο, τραγουδάμε το να ζήσεις Μελίνα και χρόνια πολλά.

Και αν τα χρόνια περνάνε, για μένα πάντα θα είναι το μικρό μου το κουτάβι. Και πάντα, μόλις θα μπαίνει στην αγκαλιά μου, θα νιώθω τα ίδια αισθήματα ευτυχίας και γαλήνης.

Στη Μελίνα λοιπόν, για όλα όσα μου προσφέρει.

Και σε σας, εύχομαι να νιώσετε την αγάπη ενός σκύλου και να αγαπήσετε όπως οι σκύλοι αγαπούν

Γιώργης Ταξιδευτής

Καλή χρονιά

Share

Τι κάνει η φιλοζωική;;

σκύλοςΚαθημερινά το φως της δημοσιότητας βλέπουν άπειρες περιπτώσεις κακοποίησης και εγκατάλειψης ζώων. Και η μόνιμη επωδός όλων είναι φράσεις όπως : “που είναι η φιλοζωική, τι κάνει η φιλοζωική, το πήγα στη φιλοζωική και δεν το δέχτηκαν, πήρα τη φιλοζωική και δεν ήρθαν, θα έπρεπε να ντρέπονται, κλπ”.

Και ο καθένας φυσικά μιλάει με την βεβαιότητα ότι η φιλοζωική μπορεί να περισυλλέξει, να εμβολιάσει, να στειρώσει και να περιθάλψει το κάθε περιστατικό που προκύπτει.

Κανείς ωστόσο δεν αναρωτήθηκε αν, η φιλοζωική έχει τη δυνατότητα να κάνει κάτι από όλα αυτά. Και αυτό, γιατί μεγάλη μερίδα του πληθυσμού, θεωρεί δεδομένο ότι η κάθε φιλοζωική έχει πληθώρα καλοπληρωμένων υπαλλήλων, απέραντα λιβάδια και τεράστιες κτιριακές εγκαταστάσεις. Και φυσικά πακτωλό χρημάτων, προερχόμενα από τους δήμους, το κράτος και την  Ευρωπαϊκή Ένωση.

Ωστόσο η πραγματικότητα είναι τελείως διαφορετική. Οι φιλοζωικές αποτελούνται από μερικούς εθελοντές (εθελοντές και όχι υπαλλήλους), συνήθως 5-6 άτομα,  που έχουν αναλάβει πολύ περισσότερα ζώα από όσα μπορούν. Τα σπίτια τους και καταφύγια που έχουν, αν έχουν, είναι περισσότερο από γεμάτα, συνήθως από ζώα που βρίσκονται εκεί χρόνια. Και οι εγκαταστάσεις τους είναι κάτι περισσότερο από τραγικές. Ζώα που ζουν κλεισμένα σε αυτοσχέδια και ετοιμόρροπα κλουβιά, ζώα δεμένα σε δέντρα, χωρίς βόλτες και με προβληματική περιποίηση, περίθαλψη και σίτιση. Καταφύγια  που με τις πρώτες σταγόνες βροχής πλημμυρίζουν και το καλοκαίρι δεν μπορείς να σταθείς από τον ήλιο και τη ζέστη. Ενίοτε δε τους λείπει κάτι πολύ βασικό. Το νερό… (Ένα από τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι τρεις φιλοζωικές του Περάματος).

Και όσον αφορά τη χρηματοδότηση τους, αυτή προέρχεται ουσιαστικά από εισφορές των ίδιων των εθελοντών και απλών πολιτών. Είτε με τα παζάρια που διοργανώνουν, είτε με 5-10 ευρώ, είτε με ένα σακί τροφή και μερικά φάρμακα.

Οι δήμοι, που σύμφωνα με τη νομοθεσία έχουν την ευθύνη για την λειτουργία καταφυγίων είτε δηλώνουν αδυναμία, είτε κωφεύουν, είτε δημιουργούν κολαστήρια… Ο Βόλος είναι νωπός ακόμα τη μνήμη μας.

Ιδιαίτερη δε αναφορά πρέπει να γίνει, στις εκκλήσεις και στον τρόπο που αυτές γίνονται στις φιλοζωικές :

-έξω από το σπίτι μου είναι ένας σκύλος και η γυναίκα μου είναι έγκυος, ελάτε να τον μαζέψετε κινδυνεύουμε,

-στο σχολείο παράτησαν ένα κουτάβι, θα δαγκώσει τα παιδιά, πηγαίνετε πάρτε το,

-η σκύλα μου είναι ετοιμόγεννη μόλις τα γεννήσει που να φέρω τα κουτάβια,

-είχα πάρει από σας ένα σκύλο πριν 5 χρόνια, να σας τον φέρω πίσω γιατί δεν μπορώ πλέον να τον κρατήσω,

-ο σκύλος μου αρρώστησε να τον πάω στο γιατρό που διαθέτετε χωρίς να πληρώσω, κλπ.

Αιτήματα κατά βάση παράλογα, που διατυπώνονται με αυθάδεια, έπαρση και εγωισμό, σε ανθρώπους που έχουν ξεπεράσει τις αντοχές τους.

Και πριν προλάβει κάποιος να με ρωτήσει “και που τα ξέρεις εσύ, και από ποια θέση μιλάς”, θα απαντήσω πως όλα τα χρόνια που ασχολούμαι με ζώα, και σε φιλοζωικές πήγα, και κλουβιά καθάρισα, και ζώα έβγαλα βόλτα και διαπίστωσα με τα ίδια μου τα μάτια, τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η κάθε φιλοζωική.

Και όποιος έχει αμφιβολία για τα γραφόμενα μου, θα πρότεινα να κάνει μια βόλτα από τη φιλοζωική της περιοχής του. Να μπει μέσα, να δει τους χώρους και τα ζώα που φιλοξενούνται εκεί, να μιλήσει με τους εθελοντές και να αναρωτηθεί, όχι αν θα μπορούσε ο ίδιος να ανταποκριθεί σε μια τέτοια ζωή αλλά αν θα πήγαινε, έστω για βόλτα μια φορά στο τόσο εκεί.

Έτσι λοιπόν η φιλοζωική δεν είναι η λύση του προβλήματος. Και αφού το κράτος και η δήμοι δεν μπορούν ή δε θέλουν, λύση είμαστε εμείς. Όλοι μας. Ο καθένας όπως και όσο μπορεί. Γιατί όπως ήδη εξήγησα, η φιλοζωική χρειάζεται χέρια, εγκαταστάσεις, φιλοξενίες, υιοθεσίες, χρήματα, τροφές, αντιπαρασιτικά, φάρμακα. Με μια λέξη, χρειάζεται βοήθεια.

Κάτι που από τη πλευρά μας απαιτεί αλλαγή νοοτροπίας, ανάπτυξη φιλοζωικής συνείδησης και ανάληψη πρωτοβουλιών.

Την επόμενη λοιπόν φορά που κάποιος ξεστομίσει το “τι κάνει η φιλοζωική”, καλό είναι να του απαντήσουμε πως η φιλοζωική κάνει αυτό που μπορεί. Εσύ τι ακριβώς κάνεις και τι μπορείς να κάνεις, για τη φιλοζωική;

Γιώργης Ταξιδευτής

Share

Παγκόσμια Ημέρα Ζώων

World_Animal_DayΤέσσερις Οκτωβρίου. Ακόμα μια Παγκόσμια ημέρα ζώων ξημερώνει. Ημέρα ευαισθητοποίησης και ενημέρωσης. Και στο μυαλό μου έρχονται τα όσα διαβάζω και βλέπω καθημερινά εδώ και πολλά χρόνια.

Σε όλο το πλανήτη εκατομμύρια ζώα σκοτώνονται, βασανίζονται, πουλιούνται, ζουν σε συνθήκες αιχμαλωσίας και υποβάλλονται σε πειράματα καθημερινά. Άλογα, γαϊδούρια, μουλάρια, κουνέλια, κοτόπουλα, γουρούνια, αγελάδες, πρόβατα, πάπιες, ζαρκάδια, ελάφια, πίθηκοι, δελφίνια, φάλαινες, φώκιες και όποιο άλλο ζώο του οποίο ο σφαγιασμός και η πώληση θα μπορούσε να αποφέρει κέρδος ή διασκέδαση για τον άνθρωπο.

Τα κοινωνικά δίκτυα είναι γεμάτα από βίντεο με τραγικές εικόνες: ζώα που κομματιάζονται, ξεπουπουλιάζονται και γδέρνονται ζωντανά, ζώα που τεμαχίζονται ενώ βρίσκονται σε κατάσταση εγκυμοσύνης, ζώα που ακρωτηριάζονται, ζώα με τα μάτια γεμάτα τρόμο να περιμένουν την επόμενη κίνηση του βασανιστή τους, ζώα που πεθαίνουν από χτυπήματα βαριοπούλας στο κεφάλι.

Όσο για τη χώρα μας, κατέχει την 1η θέση στην Ευρώπη στην κακοποίηση ζώων. Το 2015 σχηματίστηκαν 138 δικογραφίες και καταγράφηκαν τριπλάσιες καταγγελίες για κακοποίηση ζώων. Οι περιπτώσεις κακοποίησης στις οποίες λειτούργησε αυτεπάγγελτα η αστυνομία, εκτοξεύτηκαν από 19 το 2009, στις 833 το 2015. Η πιο περιβόητη κακοποίηση του 2016, ήταν η σκυλίτσα που ρίχτηκε από τον 3ο όροφο πολυκατοικίας. «Έπεσε μόνη της», ισχυρίστηκε ο κατηγορούμενος.

Αλλά όπως ήδη έγραψα, αυτή ήταν η κακοποίηση που έγινε περισσότερο γνωστή. Σε καθημερινή βάση τα μάτια όλων όσων ασχολούνται, βλέπουν πολύ περισσότερα. Σκυλιά (και γράφω για σκυλιά γιατί έτυχε να συνδεθώ από παιδί ακόμα με αυτά) που οι ιδιοκτήτες τους τα δέρνουν. Σκυλιά που φοράνε πνίχτες και ηλεκτρικά κολάρα. Σκυλιά που τα βάζουν σε κυνομαχίες. Σκυλιά που βιάζονται. Σκυλιά που πεθαίνουν από εσκεμμένες δηλητηριάσεις.

Όμως η κακοποίηση δεν είναι μόνο ενεργητική αλλά και παθητική. Σκυλιά που ζουν μόνιμα σε μπαλκόνια, ταράτσες και αυλές, σκυλιά που δεν βγαίνουν βόλτα ποτέ, σκυλιά που δεν τους κάνουν εμβόλια και αποπαρασίτωση, σκυλιά άρρωστα που δεν κάνουν θεραπείες, σκυλιά που ζουν δεμένα όλη τους τη ζωή, σκυλιά που εγκαταλείπονται και ο κατάλογος δεν τελειώνει.

Και έτσι για να μην αφήσω απ΄ έξω τους “φανατικούς φιλόζωους” σκυλιά που ανέπτυξαν ένα σωρό προβλήματα συμπεριφοράς, γιατί μέσα στην άγνοια τους, με τη συμπεριφορά τους προς αυτά, φρόντισαν να μην τους διδάξουν όρια και αρχές και αδιαφόρησαν για τη κοινωνικοποίηση τους. Και δυστυχώς ξεχνώντας ότι συμβιώνουν με άλλο είδος και όχι ανθρώπινο και, προσπαθώντας να καλύψουν δικά τους κενά, φτάνουν εύκολα στον εξανθρωπισμό των σκύλων τους. Κάτι που δεν κάνει καλό ούτε στους σκύλους τους ούτε στους ίδιους.

Προσωπική μου άποψη ήταν πάντα ότι ο σκύλος είναι σύντροφος και συνοδοιπόρος μιας ζωής. Πιστός και αγαπησιάρης δεν θα σε κατακρίνει, δεν θα σου συμπεριφερθεί άσχημα, θα σταθεί δίπλα σου σε κάθε στιγμή σου και θα είναι ευτυχισμένος με κάτι λίγο από σένα. Ένα χάδι, λίγο παιχνίδι και μερικές βόλτες.

Και φυσικά επειδή η φύση τα προίκισε με περισσότερο μυαλό από ότι διαθέτουν πολλοί άνθρωποι και με μπόλικη διαίσθηση, ένας σκύλος μπορεί με την κατάλληλη εκπαίδευση να γίνει διασώστης ανθρώπων, οδηγός τυφλών, να αναγνωρίσει και να προειδοποιήσει για επικίνδυνες μεταβολές στον οργανισμό των ανθρώπων της οικογένειας του (πχ αυξομείωση διαβήτη, καρκινικούς όγκους κα), να βοηθήσει στην θεραπεία ασθενών (pet therapy) να ανακαλύψει ναρκωτικά και εκρηκτικές ύλες και τόσα άλλα.

Έτσι, στο δικό μου μυαλό, ο σκύλος είναι κάτι μεγάλο και πολύτιμο. Και τόσο σημαντικό που του αξίζει να ζει μαζί με την υπόλοιπη οικογένεια του μέσα στο σπίτι (ανεξαρτήτως του μεγέθους του, άλλωστε πάντα πίστευα ότι χώρο πιάνουν τα έπιπλα και όχι τα ζώα) και να έχει όλα τα απαραίτητα που θα του εξασφαλίσουν ευζωία και μακροημέρευση.

Ωστόσο, ποτέ δεν ισχυρίστηκα ότι η υπόθεση σκύλος είναι εύκολη ή κατανοητή, πάντα και από όλους. Γιατί; Γιατί θέλει γνώση, φροντίδα, χρόνο και υπομονή. Και τις περισσότερες φορές και χρήμα. Εμβόλια, αποπαρασιτώσεις, παιχνίδια, τροφή, λουριά, σαμαράκια, θεραπείες κλπ.

Και δυστυχώς οι περισσότεροι δεν είναι διατεθειμένοι να διαθέσουν ούτε το χρόνο τους, ούτε την υπομονή τους ούτε τα χρήματα τους. Ο σκύλος είναι καλός όσο χρειάζεται να παίξει ο ίδιος ο άνθρωπος. Όταν κουραστεί θέλει το σκύλο ακίνητο και να μην τον ενοχλεί. Όμως ο σκύλος δεν είναι κούκλα αλλά ζωντανή ύπαρξη, με ανάγκες και δικαιώματα. Έχει ανάγκη εκτόνωσης, ταΐσματος, ούρησης, παιχνιδιού και καθημερινής βόλτας (ναι ακόμα και με κρύο). Και αν αυτά δεν φροντίσεις να τα καλύψεις, τότε ο σκύλος όχι μόνο δεν περνάει καλά αλλά και ο ψυχισμός και η συμπεριφορά του καταστρέφονται.

Και αν ο σκύλος δαγκώσει τότε θα φταίει πάντα εκείνος. Ανεξαρτήτως του τι του κάνανε και δάγκωσε ή τι του έχουν μάθει να κάνει.

Γνώμη μου λοιπόν ότι αν θες να υιοθετήσεις έναν σκύλο, ενημερώσου πρώτα για της ανάγκες του. Αναρωτήσου γιατί το θες και αν μπορείς να καλύψεις αυτές τις ανάγκες. Και μετά προχώρα.

Όμως όπως είπα και στην αρχή, ξημερώνει η Παγκόσμια ημέρα ζώων. Και ο σκύλος δεν είναι το μόνο ζώο που δεν περνάει καλά εξαιτίας του ανθρώπου. Όχι πως μπορώ να κάνω κάτι για να αλλάξω αυτήν την κατάσταση.

Ωστόσο, επειδή πιστεύω ότι η ζωή μας δόθηκε για να συμβιώσουμε ειρηνικά με τα άλλα είδη και όχι για να τα βασανίζουμε και να τα εξολοθρεύουμε, μπορώ τουλάχιστον να ευχηθώ, να ξημερώσει η μέρα που θα καταλάβουμε πόσο πολύτιμα είναι τα ζώα για τον άνθρωπο και να τους συμπεριφερθούμε με το σεβασμό που του αξίζει.

Γιώργης Ταξιδευτής

Share

Με ρωτάνε καμιά φορά τι είναι σκύλος…

Τι είναι σκύλος

Με ρωτάνε καμιά φορά τι είναι σκύλος. Τότε συνηθίζω να απαντάω με το τι δεν είναι. Δεν είναι υποκατάστατο της σχέσης που διαλύθηκε ή δεν υπάρχει. Δεν είναι υποκατάστατο του παιδιού που δεν γεννήθηκε. Δεν είναι υποκατάστατο της απώλειας οικογενειακού μέλους.

Όχι, ο σκύλος δεν είναι υποκατάστατο. Σύντροφος μιας ολόκληρης ζωής είναι. Θα μοιραστείς μαζί του τη λύπη σου, τη χαρά σου, θα σου κάνει παρέα, θα χαίρεται όταν σε βλέπει και θα στο δείχνει και θα ζητάει από σένα μόνο κάτι λίγο. Να τον αγαπάς, να τον φροντίζεις και να τον προσέχεις. Έτσι γίνεται αναντικατάστατος για σένα. Αν, τον αγαπήσεις αληθινά…

Share

Ένα γοητευτικό χαμόγελο…

χαμόγελο

Λίγο ο καλός καιρός, λίγο η καλή διάθεση στη σημερινή ,απογευματινή μας έξοδο, παρασυρθήκαμε. Έτσι βρεθήκαμε βολτάροντας, αρκετά μακριά από το σπίτι.
Κάποια στιγμή η 13χρονη Μελίνα μου, έκατσε στα πίσω πόδια και με κοίταξε με παράπονο. Κατάλαβα. Πήγα κοντά της, της χάιδεψα το κεφάλι και τη πήρα στην αγκαλιά μου. Αμέσως έβγαλε έναν αναστεναγμό ανακούφισης , άπλωσε το μπροστινό της πόδι στον ώμο μου και κούρνιασε στην αγκαλιά μου. Γυρίσαμε πίσω προχωρώντας αργά-αργά, με τη Μελινούλα στα χέρια και τα υπόλοιπα να με ακολουθούν πιστά.
Λίγη ώρα αργότερα, φτάνοντας σπίτι, την ακούμπησα προσεχτικά στο πεζοδρόμιο για να ανοίξω την εξώπορτα. Και τότε, μου χάρισε το γοητευτικότερο χαμόγελο που μου έχει χαρίσει τα τελευταία χρόνια…

Γιώργης Ταξιδευτής

Share

Ζουν ανάμεσα μας…

φολα

Κυκλοφορείς με το προσωπείο του απλού καθημερινού ανθρώπου. Μπαίνεις στα μαγαζιά ψωνίζεις, ανταλλάσεις τους συνηθισμένους χαιρετισμούς με τους γείτονες σου, συζητάς για τα τρέχοντα θέματα της επικαιρότητας με τους δικούς σου ανθρώπους. Δεν έχει ιδιαίτερη σημασία αν είσαι άντρας η γυναίκα. Σημασία έχει αυτό που κρύβεται μέσα σου. Κάτι που εύκολα δεν μπορεί να το δει κανείς.

Δυσανασχετείς φανερά μερικές φορές. Πω-πω γεμίσαμε περιστέρια λες. Έρχονται στα μπαλκόνια και είναι γεμάτα αρρώστιες, δε θα θέλω. Και στο πάρκο που θα βγάλεις το παιδί ή το εγγόνι σου, σε ενοχλούν όσες γάτες και σκύλοι δεις. Δεσποζόμενα ή αδέσποτα, δεμένα ή λυτά. Μη πλησιάσουν το παιδί και του κάνουν κακό, τονίζεις. Για αυτό και το προστάζεις να μείνει μακριά τους. Και δεν είναι λίγες οι φορές που δε θα διστάσεις να επιτεθείς φραστικά σε οπουδήποτε δεις να κάνει τη βόλτα του με το κατοικίδιο του. -Άντε τάισε κανα παιδάκι που θες και σκύλο. -Με πιο δικαίωμα περνάς από το πεζοδρόμιο μου; Για να τα κάνει ο σκύλος σου και να το λερώσει; Πάρτο παραπέρα το βρωμόσκυλο σου γεμίσατε το τόπο.

Δεν δυσανασχετώ που δεν μπορείς να καταλάβεις ότι ο σκύλος μου είναι μέλος της οικογενείας μου εξίσου πολύτιμο με τα υπόλοιπα. Ούτε ότι για μένα είναι σύντροφος όλης της ζωής μου. Αυτό πολλοί μπορεί να μη το καταλαβαίνουν γιατί δεν έχουν σκύλο ή γιατί δεν έμαθαν να μοιράζονται τη ζωή τους με ένα ζώο.

Στην πραγματικότητα εκείνο που με βγάζει από τα ρούχα μου είναι το μίσος που φωλιάζει στη καρδιά σου.  Ένα μίσος που σε τυφλώνει και σου στερεί την ευκαιρία να γνωρίσεις την αγάπη και την αφοσίωση.

Καταλαβαίνω ότι η δική σου οικογένεια δεν σε δίδαξε βασικές αρχές για τους περισσότερους ανθρώπους. Την αγάπη, την ανεκτικότητα,  τον αυτοσεβασμό, το σεβασμό στο περιβάλλον. Και ότι  σε έμαθε να πιστεύεις ότι είσαι το κέντρο του κόσμου και ότι ο άνθρωπος είναι ο κυρίαρχος του πλανήτη που διαφεντεύει χωρίς έλεος και αποφασίζει για τη ζωή και το θάνατο κάθε είδους. Και μέσα στο σύνδρομο μεγαλείου σου και στην προσπάθεια σου να επιβεβαιώσεις την κυριαρχία σου, δεν διστάζεις σκορπώντας φόλες να σπέρνεις το θάνατο σε δεκάδες αθώα πλάσματα. Σκύλοι, γάτες, περιστέρια, οτιδήποτε κινείται και θα μπορούσε να σε ενοχλήσει είναι ένα υποψήφιο θύμα για σένα. Αν και ξέρουμε και οι δυο μας καλά πως η ενόχληση από τα ζώα για την οποία διατείνεσαι, είναι απλά ένα άλλοθι, μια αφορμή για εκδηλώσεις την άγρια ψυχοπαθολογία σου.

Φυσικά και δεν σε ενδιαφέρει ο θάνατος. Ζώα είναι τους αξίζει να πεθάνουν, κατά τη γνώμη σου. Και φυσικά, δεν σε ενδιαφέρει ότι θα πεθάνουν μέσα σε φριχτούς πόνους και με την αγωνία ζωγραφισμένη στα μάτια τους. Και ακόμα πιο φυσικά, αδιαφορείς παγερά αν την φόλα που πέταξες για το δικό μου σκύλο στο πάρκο, την βάλει ένα παιδάκι στο στόμα του και τη φάει. Ας πρόσεχε ή ας το πρόσεχαν οι δικοί του, σκέφτεσαι. Στο κάτω-κάτω ένα ζώο λιγότερο ή ένα παιδί λιγότερο δε θα σε νοιάξει. Θα το χαρείς κι’ όλας. Άλλωστε αν ήξερες ότι από τις πράξεις σου δεν θα έχεις συνέπειες, δεν θα δίσταζες να σπείρεις το θάνατο ανοιχτά σε όσους ανθρώπους είναι ενάντιοι στις δικές σου ιδέες και αντιλήψεις.

Όμως δε σε μισώ. Στην πραγματικότητα σε λυπάμαι.  Και σένα και την οικογένεια σου και τον τρόπο που μεγάλωσες και τον τρόπο που μεγάλωσες τα δικά σου παιδιά. Και αυτό γιατί καταλαβαίνω ότι είσαι απλά άρρωστος. Ένας άνθρωπος με γυάλινα πόδια που δεν γνώρισες την αγάπη και που ποτέ δεν θα την γνωρίσεις.

Και για την ακρίβεια, για μένα είσαι ένα ανόητο μικρό απάνθρωπο ανθρωπίδιο από τα τόσα που κυκλοφορούν. Ζεις μέσα στον τεχνικό σου παράδεισο και δεν μπορείς να αντιληφθείς ούτε την ίδια σου τη δυστυχία ούτε τη δυστυχία που σπέρνεις στο δρόμο σου.

Όχι το μίσος μου δεν το αξίζεις. Τη περιφρόνηση μου αξίζεις. Κάτι που όμως δεν θα με εμποδίσει αν σε βρω, να προβώ την ίδια στιγμή, στις απαραίτητες, νόμιμες ενέργειες για την αυστηρή και παραδειγματική σου τιμωρία…

Share

Μην υιοθετήσεις έναν σκύλο

αδεσποτοςΤέσσερις είναι οι κυριότερες κατηγορίες ανθρώπων που ενδιαφέρονται για υιοθεσία σκύλου αλλά τελικά καταλήγουν σε αποτυχημένες υιοθεσίες :

  1. Αυτοί που αναζητούν σκύλο 3-4 κιλών, λευκό και μαλλιαρό γιατί αυτού του είδους τα σκυλιά χωράνε στο σπίτι τους (τα μεγαλύτερα κατά τη γνώμη τους δεν κάνουν για σπίτι!) , είναι εύκολα στο χειρισμό τους και θέλουν να τα έχουν συνέχεια αγκαλιά.
  2. Αυτοί που αναζητάνε συγκεκριμένες ράτσες (πχ λαμπραντόρ) όχι γιατί ξέρουν και μπορούν να ανταποκριθούν στις ιδιαιτερότητες της κάθε ράτσας, αλλά γιατί τους είπανε, ότι είναι καλά σκυλιά και κατάλληλα για σπίτι.
  3. Αυτοί που θέλουν σκύλο φύλακα για το σπίτι.
  4. Αυτοί που θέλουν ένα σκύλο για να παίζουν τα παιδιά τους.

Όλοι τους συνηθίζουν να αγνοούν το θέμα της προσωπικότητας του σκύλου και του χαρακτήρα του και εστιάζουν στο χρώμα και το μέγεθος του. Και όπως είναι δέσμιοι μιας φωτογραφίας, πιστεύουν ότι τα σκυλιά έχουν on-off, ότι δεν έχουν ανάγκες (ή ότι αυτές είναι ελάχιστες και εύκολα αντιμετωπίσιμες) και ότι ο σκύλος μαθαίνεται εύκολα και γρήγορα και ότι θα δεχτεί από τα παιδιά τους να του κάνουν τα πάντα. Το αποτέλεσμα όλων αυτών είναι ή ότι τον βαριούνται γρήγορα ή ότι ο σκύλος αρχίζει να έχει προβλήματα συμπεριφοράς. Έτσι καταλήγει εύκολα (πολύ εύκολα μάλιστα μιας και για όλους αυτούς είναι αναλώσιμος) αδέσποτος, σε μια ταράτσα, ή και κακοποιημένος…

Το φαινόμενο είναι περισσότερο από λυπηρό. Όχι μόνο γιατί δεν μπορούν να αντιληφθούν το τι μπορεί να δώσει ένας σκύλος σε έναν άνθρωπο και γιατί τον θεωρούν ένα απλό παιχνίδι. Αλλά κυρίως γιατί προσπαθώντας να ικανοποιήσουν τον εγωισμό τους, καταστρέφουν ζωντανές υπάρξεις, με σκέψεις και συναισθήματα. Πλάσματα τα οποία θα πρέπει να σταθούν διπλά τυχερά στο υπόλοιπο του βίου τους για να βρουν κάποιον που θα έχει τη διάθεση και τη δυνατότητα για να μπορέσει να τα βοηθήσει.

Φυσικά, δεν φταίνε ποτέ οι ίδιοι. Ευθύνεται πάντα ο σκύλος, που δάγκωσε και έκανε την ανάγκη του μέσα στο σπίτι τους. Που τους κατέστρεψε τα έπιπλα και τις παντόφλες. Δεν έχει σημασία αν το σκυλί δεν βγήκε ποτέ βόλτα και αν έφαγε ξύλο. Σημασία έχει η απομάκρυνση της ευθύνης. Η δικαιολογία. Η εξάλειψη των τύψεων (υπάρχουν πάντα άραγε;) και η απρόσκοπτη συνέχιση του βίου.

Μην υιοθετείτε αν δεν ενημερωθείτε για τις ανάγκες του σκύλου που θέλετε και αν δεν είστε σίγουροι ότι μπορείτε να τα καταφέρετε. Μην υιοθετείτε αν θεωρείτε το σκύλο παιχνίδι και αναλώσιμο είδος. Μην υιοθετείτε αν πιστεύετε ότι η θέση του σκύλου είναι στη ταράτσα, στο μπαλκόνι και στην αυλή. Μην υιοθετείτε αν πιστεύετε ότι με το ξύλο “θα φτιάξει”. Μην υιοθετείτε αν νομίζετε ότι του αξίζει και του αρκεί μόνιμο δέσιμο. Δεν θα μπείτε σε περιπέτειες και δεν θα βάλετε και τους σκύλους σε περιπέτειες. Άλλωστε, τους αξίζει να τους αγαπούν όπως και τόσο, οι σκύλοι αγαπούν τους ανθρώπους. Πολύ και για πάντα.

Γιώργης Ταξιδευτής

Share

Συγνώμη…

01121029-01 (2)

Πέρασαν χρόνια πολλά από τότε που ήσουν ένα κουταβάκι που παράσερνε τα πάντα στο διάβα του. Τώρα είσαι μια ώριμη κυρία, ήρεμη και γαλήνια. Δε με κοιτάς πια με απορία, γνωρίζεις τη κάθε μου κίνηση και τη κάθε μου λέξη.Και όμως ακόμα στενοχωριέσαι όταν φεύγω από το σπίτι. Ξέρεις βέβαια ότι θα γυρίσω και πως θα κρατάω κάτι για σένα. Είσαι πάντα εκεί όταν ανοίγω τηπόρτα να με περιμένεις. Δε μπορείς πια να σκαρφαλώσεις πάνω μου αλλά εξακολουθείς να μου κάνεις χαρές και να κουνάς την ουρά σου.

Όλα αυτά τα χρόνια περάσαμε πολλά μαζί. Ωστόσο δέχτηκες με ιώβεια υπομονή, τα πάντα. Τα άλλα σκυλάκια που σου έφερνα σπίτι, τις συχνές απουσίες μου, την παραμέληση σου. Και κάθε βράδυ, εξακολουθείς να μπαίνεις στην αγκαλιά μου και να αναστενάζεις, πριν κοιμηθείς.

Το ξέρω ότι θα ήθελες να είμαι πιο πολύ μαζί σου. Να βγαίνεις περισσότερες βόλτες μαζί μου και όχι με άλλους. Να παίζω μόνο με σένα. Να έχω μόνο εσένα στη σκέψη μου, στο μυαλό και στη καρδιά μου. Το βλέπω και το νιώθω.

Πώς άραγε να σου εξηγήσω τι νιώθω όταν βλέπω το θλιμμένο σου βλέμμα;Πώς να σου πω το μαχαίρι που με σφάζει όταν δεν σε έχω μαζί μου; Πώς να σε κάνω να καταλάβεις ότι και όταν λείπω, δεν παύω στιγμή να σε σκέφτομαι και να νοιάζομαι για σένα;

Ποτέ δεν έπαψα να σε θεωρώ κανονικό και ισότιμο μέλος της οικογένειας μου. Μιας οικογένειας όμως που περιλαμβάνει πια, αρκετά παιδάκια σαν και σένα.Που, όμως αυτά, έχουν γνωρίσει την εγκατάλειψη, την πείνα και το δρόμο. Έτσι, έχουν τις ίδιες ανάγκες και τα ίδια δικαιώματα με σένα στην αγάπη και στην αναγνώριση. Και στη προσπάθεια μου να μη παραμελήσω αυτά, παραμελώ εσένα…

Δεν ξέρω αν κατόρθωσα να ικανοποιήσω κάποιο από όλα σας. Ξέρω σίγουρα ότι αν ήσουν στη θέση μου, αν καταλάβαινες τη σκέψη μου, θα με συχωρούσες και ίσως να με παρότρυνες να μη σταματήσω. Γιατί το πρώτο πράγμα που μου δίδαξες είναι ο σεβασμός και η αγάπη, πράγματα που είχες έμφυτα μέσα σου. Και γω με τη σειρά μου, τα μαθήματα που μου έδωσες, προσπάθησα να τα ακολουθήσω πιστά. Και είναι αυτό μια μικρή ανακούφιση, μια δικαιολογία ίσως, στο μυαλό μου.

Θα κλείσω με μια υπόσχεση. Ότι από δω και πέρα, δεν θα είναι μαζί σου, μόνο η σκέψη και η ψυχή μου, αλλά περισσότερο και, το ίδιο το σώμα μου. Η φυσική μου παρουσία. Για να σου λείπω λιγότερο και να σου δείξω ότι σε αγαπάω τόσο, όσο και συ εμένα…

Ο πατέρας σου

Γιώργης

Αφιερωμένο στη πρώτη μου κόρη, τη Μελίνα…

Share

Παιδικές απορίες

teo-300x300

Σαν ήμουν μικρό παιδί, ρώτησα μια μέρα τη μάνα μου : μαμά αν κάποτε σου πουν ότι έγινε λάθος στο μαιευτήριο και δεν είμαι παιδί σου, θα με αγαπάς το ίδιο; Εκείνη σταμάτησε να πλέκει, με κοίταξε στην αρχή με απορία, μετά χαμογέλασε, άπλωσε το χέρι της, με χάιδεψε στο κεφάλι και μου απάντησε, γιέ μου δεν είναι ο πόνος μιας στιγμής αλλά ο πόνος μιας ζωής.

Πέρασαν πολλά χρόνια και απέκτησα το πρώτο μου κουτάβι. Το είδα να μεγαλώνει μαζί μου και μοιραστήκαμε, το ίδιο φαγητό, το ίδιο κρεβάτι τις μέρες και τις νύχτες μας. Έγινε η συντροφιά και η παρέα μου. Χοροπήδαγε και έπαιζε και χαιρόμουν. Αρρώσταινε και αρρώσταινα και γω. Και σαν γινόταν καλά, γινόμουν και γω μαζί του.

Και σα μεγάλωσε πολύ και το κοίταξα μια μέρα στα μάτια, κατάλαβα πόσο θα μου λείψει αν το χάσω.

Κάπου εκεί, κατάλαβα και τα λόγια της μάνας μου. Δεν είναι ο πόνος μιας στιγμής αλλά ο πόνος μιας ζωής.

Να το φροντίσεις, να το κανακέψεις, να του πάρεις παιχνίδια, να το ταΐσεις, να μη του λείψει τίποτα, να το δεις γερό και δυνατό να παίζει ευτυχισμένο, να τρέμει η ψυχή σου μη σου πάθει τίποτα και να αγωνιάς σε κάθε ασθένεια.

Και όταν έρθει εκείνη η ώρα που ο κύκλος της ζωής του θα κλείσει, να ξέρεις ότι κανένα άλλο δε θα μπορέσει να το αντικαταστήσει, ποτέ. Γιατί το κάθε πλάσμα είναι μοναδικό και ανεπανάληπτο. Και τα χνάρια του στη ζωή σου, θα μείνουν για πάντα, ανεξίτηλα.

Τι σημασία έχει λοιπόν αν το παιδί μου δεν είναι ανθρώπινο αλλά σκυλίσιο; Δεν το μεγάλωσα με την ίδια αγάπη; Δεν το πρόσεχα όσο θα πρόσεχα ένα παιδί γεννημένο από μένα; Δε γέννησε μέσα μου αισθήματα πρωτόγνωρα; Δεν ανησύχησα και δεν έκλαψα για αυτό; Δεν αισθάνομαι πολλές φορές τύψεις γιατί δεν του πρόσφερα όλα όσα θα ήθελα να του είχα προσφέρει; Ή μήπως εκείνο δεν έδειξε σε κάθε ευκαιρία την αγάπη του; Σε κάθε μου στιγμή, καλή ή κακή. Με πρόδωσε ποτέ; Με κατέκρινε; Με πόνεσε; Με απαρνήθηκε μήπως; Δε με ξύπναγε κάθε πρωί με φιλιά; Δεν ανταποκρίθηκε σε κάθε κάλεσμα μου για παιχνίδι; Δεν έκατσε δίπλα μου ήρεμο να μου κρατάει συντροφιά στη στενοχώρια μου; Και τελικά μήπως δε με αγάπησε περισσότερο από όσο το αγάπησα εγώ;

Πώς να περιγράψεις το τι έζησες μαζί του; Το τι σου πρόσφερε και το τι πήρες από αυτό; Είναι φορές που τα λόγια είναι λίγα. Δεν φτάνουν, δεν επαρκούν και δεν μπορούν να αντικατοπτρίσουν τα συναισθήματα που ένιωσες.

Έτσι λοιπόν θα πρόσθετα και γω με τη σειρά μου, στα λόγια της μάνας μου. Δεν είναι ο πόνος μιας στιγμής αλλά ο πόνος μιας ζωής, για όποιο πλάσμα μεγάλωσες, σε συντρόφεψε και το αγάπησες…

Υιοθέτησε έναν σκύλο και αγάπησε τον ως το παιδί σου. Συμπεριφέρσου του ως παιδί σου. Και να θυμάσαι ότι αυτός θα σε αγαπήσει πολύ περισσότερο…

Γιώργης Ταξιδευτής

 

Share

Σήμερα πήγα να δω το Μάριο

 

MariosΣήμερα πήγα να δω το Μάριο. Μπήκα στο σπίτι και τον βρήκα να κοιμάται στον καναπέ. Δεν με είδε ούτε με
άκουσε, πώς θα μπορούσε άλλωστε. Έκατσα σιγά δίπλα του και του χάιδεψα απαλά στο κεφάλι. Πετάχτηκε αλαφιασμένος, γύρισε τη μουσούδα του δεξιά αριστερά, “έπιασε” την μυρουδιά μου και αυτομάτως
όρμησε πάνω μου. Όχι όμως άγρια και επιθετικά. Αλλά με τον δικό του μοναδικό τρόπο. Έπεσε στην αγκαλιά μου και άρχισε να με γλύφει σε όλο το πρόσωπο. Σε κάθε φιλί που μου έδινε, έβγαζε και έναν σιγανό αναστεναγμό. Σαν να ήθελε να μου πει «που ήσουν τόσο καιρό, μου έλειψες». Τον αγκάλιασα και τον άφησα να με φιλάει. Έκατσα στο πάτωμα και παίξαμε ώρα πολύ. Τον κρατούσα σφιχτά και εκείνος άπλωνε τα μπροστινά του πόδια και με έσφιγγε με τη σειρά του. Μέσα στην αγκαλιά μου κουνιόταν και με έγλειφε σαν μικρό κουταβάκι. Μου ζητούσε τα χάδια μου και τα δικά μου φιλιά. Ξάπλωσα στο πάτωμα και τον άφησα να ανέβει πάνω στο στήθος μου και να συνεχίζει να με φιλάει και να με αγκαλιάζει. Τον ανέβασα στον καναπέ ξανά και προσπάθησα να τον βγάλω μερικές φωτογραφίες. Ναι, είναι ο Μάριος που η Λευκή έχει χαλάσει ένα σωρό λεφτά για αυτόν. Ναι, είναι ο Μάριος ο οποίος βρίσκεται στο σπίτι της Μαρίτας και του Σωτήρη, που τον περιποιούνται και τον έχουν σαν γιό τους. Που τον πάνε βόλτες μακρινές, ακόμα και στη θάλασσα και που δίπλα τους δείχνει να φαίνεται ήρεμος. Είναι ο Μάριος που δεν βλέπει και δεν ακούει. Που όμως αισθάνεται, νιώθει και έχει τις ίδιες ανάγκες με κάθε άλλο ζωντανό. Είναι ο Μάριος που δεν είναι τσιπαρισμένος στο δικό μου όνομα, δεν μου ανήκει και όμως τον νιώθω δικό μου. Είναι ο Μάριος που ονειρεύομαι να έρθει μια μέρα που θα βρεθεί με μια δικιά του οικογένεια, που θα έχει την αποκλειστικότητα στα χάδια και στην αγάπη. Είναι ο Μάριος που με εμπιστεύθηκε από την πρώτη στιγμή που με ένιωσε μπροστά του. Θα πουν πολλοί, το λυπάσαι το κακόμοιρο. Όχι δεν τον λυπάμαι και δεν τον νιώθω κακόμοιρο. Και δε νομίζω ότι τα ζώα με προβλήματα υγείας πρέπει να τα λυπόμαστε. Να τα σεβόμαστε πρέπει. Και να προσπαθούμε να αναπληρώσουμε ότι τους στέρησε η φύση. Να τα αγαπάμε πρέπει, να τα φροντίζουμε και να στεκόμαστε δίπλα τους, όπως και αυτά με τη σειρά τους, στέκονται δίπλα σε μας. Και γνώμη μου είναι, ότι ειδικά τέτοια ζώα, στέκονται στην οικογένεια τους πολύ περισσότερο από όλα τα υπόλοιπα. Να μπορούσα να γίνω τα μάτια και τα αυτιά του. Να τον πάρω και να του δείξω το ξημέρωμα και το ηλιοβασίλεμα μιας μέρας. Να κάτσουμε μαζί και να απολαύσουμε τον παφλασμό των κυμάτων της θάλασσας. Να περάσουμε τις μέρες μας και τις νύχτες μαζί και να μη μας χωρίζει τίποτα. Αγαπημένε μου πρίγκιπα. Λατρεμένε μου Μάριε. Δεν μπορώ να σε φέρω σπίτι μου και νιώθω τύψεις για αυτό. Όμως μπορώ να συνεχίσω τη προσπάθεια να σου βρω έναν άνθρωπο που θα σε αγαπάει όπως σε αγαπάω εγώ. Πολύ και για πάντα
Ο δικός σου Γιώργης


Read this article in English

uk-icon

Share

Μελίνα

μελινα124 Δεκεμβρίου του 2004. Περνώ έξω από ένα petshop. Στέκομαι στη βιτρίνα. Ένα κουταβάκι παίζει χαρούμενο
μέσα σε ένα κλουβί. Χωρίς καν να το σκεφτώ μπαίνω μέσα στο μαγαζί. Πόσο το έχετε το κουταβάκι?? Δωρεάν το δίνουμε, δεν είναι ράτσα! Χαμογελώ πλατιά! Μπορώ να το
πάρω αγκαλιά?
Φυσικά μπορείτε!  Το παίρνω στα χέρια μου. Μου δαγκώνει τα δάχτυλα και μου γλύφει το πρόσωπο!! Η σπίθα παίρνει φωτιά. Και εκείνη την ώρα γεννιέται ένας έρωτας μεγάλος. Είναι θηλυκό. Ξέρω ήδη το όνομα του. Μελίνα. Το βάζω πίσω στο κλουβί του, ευχαριστώ τον μαγαζάτορα και επιστρέφω, τρέχοντας σχεδόν στο σπίτι. Θα πάρουμε σκύλο, ανακοινώνω περιχαρής! Ούτε να το σκέφτεσαι, με προειδοποιεί η μάνα μου. Θα πάρουμε λέω, φωνάζω σχεδόν. Και αρχίζει το ψηστίρι.  Θα το φέρω. Θα φύγεις μαζί με το κουτάβι. Όχι, εγώ θα το φέρω. Να πας σε δικό σου σπίτι και να πάρεις όσα θες. Όχι, θα το φέρω, λέω!! Περνώ το απόγευμα ξανά από το μαγαζί. Βλέπω το κουταβάκι να κοιμάται μακαρίως. Σκίζετε η καρδιά μου. Είναι νύχτα Χριστουγέννων και ένα ακόμα πλάσμα είναι μόνο του… Γυρίζω σπίτι. Συνεχίζω ακάθεκτος. Το λέω και το ξαναλέω. Εγώ θα το φέρω που να σκάσετε όλοι! Οι μέρες περνούν. 31 Δεκέμβρη. Το κουταβάκι είναι ακόμα στη βιτρίνα. Παίρνω την μεγάλη απόφαση. Πάω και το ζητάω. Το βάζω μέσα στο μπουφάν μου, αγοράζω όλα τα απαραίτητα συμπράγκαλα και επιστρέφω περήφανος σπίτι. Η μάνα μου παθαίνει σοκ. Πάρτο, πάρτο μακρυά μου φωνάζει. Το βάζω στο δωμάτιο μου. Κρύβεται κάτω από το κρεβάτι μου.  Το κυνηγάω να το πιάσω. Και αρχίσει το παιχνίδι. Ένα παιχνίδι που κρατάει τόσα χρόνια μετά, ακόμα. Η Μελίνα να τρέχει μέσα στο σπίτι και να παίρνει φαλάγγι τα πάντα στο πέρασμα της. Τραπέζια, καρέκλες, χαλιά. Να τα κάνει παντού. Να σκαρφαλώνει σε τραπέζια κρεβάτια και καναπέδες. Να μας αγκαλιάζει και να μας φιλάει όλους. Να μας φέρνει τα παιχνίδια της για να παίξουμε. Να βγαίνουμε βόλτες μεγάλες. Η Μελίνα. Η Μελίνα μου. Η πρώτη μου κόρη. Το παιδί μου το όμορφο. Και οι δικοί μου? Τη δεύτερη μέρα να την έχουν λατρέψει. Να ξυπνούν νωρίτερα από μένα για να της ετοιμάσουν το γάλα της!  Να τη ταΐζουν στο χέρι. Να την αγκαλιάζουν και να τη φιλούν συνέχεια. Η Μελίνα.  Ένας κούταβος γεμάτος ενέργεια και καλοσύνη.  Η Μελίνα, που όταν έφερα τη Λάκυ στο σπίτι, της άφηνε από το δικό της φαγητό. Η Μελίνα που παραχώρησε τη θέση της στο κρεβάτι για να κάτσει η Λάκυ. Η Μελίνα που όταν η Λάκυ πέθανε, έκλαιγε με λυγμούς… Η Μελίνα μου. Η συντροφιά μου. Το καμάρι μου. Το παιδί μου, που δεν το αλλάζω για όλα τα πλούτη του κόσμου, για όλη τη δόξα, για τον πιο μεγάλο έρωτα, για το ομορφότερο ταξίδι. Γιατί? Γιατί είναι η ίδια όλα αυτά για μένα.

Κάθε χρόνο από τότε, στις 31/12 γιορτάζουμε τα γενέθλια της. Την είσοδο της στην δική μου οικογένεια. Την παρουσία της που άλλαξε την ζωή μου και της έδωσε νόημα, χαρά και ελπίδα. Αγοράζουμε τούρτα, σβήνουμε κεράκια, τραγουδάμε το «Να ζήσεις Μελίνα και Χρόνια Πολλά, μεγάλη να γίνεις με άσπρα μαλλιά.»

Κόρη μου μονάκριβη, θέλω και φέτος που κλείνεις τα εννιά σου χρόνια να σου ευχηθώ, να περάσουμε πολλά γενέθλια ακόμα μαζί. Να είσαι πάντα γεμάτη ενέργεια, ευτυχισμένη δυνατή και όμορφη. Μελίνα μου σου χρωστάω τόσα. Και σε ένδειξη αγάπης και ευγνωμοσύνης σου αφιερώνω αυτή τη μικρή σημείωση. Ο πατέρας σου, Γιώργης

 

Γιώργης Ταξιδευτής

Read this article in English
uk-icon

μελινα1

 

Share

Μικρό σχόλιο στη φιλοζωία

1924616_714423168580622_1435136240_nΥπάρχουν άνθρωποι που αυτοαποκαλούνται “φιλόζωοι” και διατηρούν δύο και τρία ζώα. Πολλές φορές όμως, δε
μπορώ παρά να διαφωνήσω με αυτά που βλέπω ή μου διηγούνται. Ίσως γιατί η λέξη φιλόζωος για μένα, περιέχει ένα νόημα τέτοιο, που δεν μπορεί να ταιριάξει με τη συμπεριφοράπου έχουν τέτοιοι άνθρωποι προς τα ζώα. Για παράδειγμα, πιστεύω ότι όταν βλέπεις ένα σκυλί και το συμπαθείς, όταν γεννιέται μια σπίθα μέσα σου, θα σου σταθεί αδιάφορο το πόσο κιλά θα γίνει, αν είναι μαύρο, ρατσάτο και αν γνωρίζει από βασική υπακοή και να κάνει τη τουαλέτα του έξω.  Ότι δε θα περιμένεις να δεις και άλλα για να συγκρίνεις και να πάρεις το καλύτερο. Επίσης, ότι είναι απόλυτα φυσιολογικό να θεωρείς τα σκυλιά σου κανονικό μέλος της οικογένειας και να έχεις μέσα στο σπίτι. Και όχι γιατί το επιβάλλει ο νόμος. Απλά γιατί τα σκυλιά κρυώνουν και ζεσταίνονται όπως οι άνθρωποι, έχουν ανάγκη την ανθρώπινη παρουσία και συντροφιά, το χάδι και την επαφή. Όπως ακριβώς τα έχουν και οι ίδιοι οι άνθρωποι. Δεν μπορούν λοιπόν, να ζουν μόνιμα σε ένα κήπο, μια αυλή, μια ταράτσα ή σε ένα μπαλκόνι γιατί θα λερώσουν το σπίτι, γιατί πρέπει να είναι ελεύθερα ή γιατί είναι απλά σκύλος και δεν έχει ανάγκη. Ούτε αν είναι λυτά ούτε αν είναι δεμένα. Απλά στη δεύτερη περίπτωση είναι πολύ χειρότερο.

Και όταν μου μιλούν για εκπαίδευση, δεν μπορώ παρά να θυμώσω, όταν μου λένε ότι έκαναν στο σκύλο τους “θετική εκπαίδευση” που περιελάμβανε  πνίχτη, ηλεκτρικό κολάρο, φωνές, απότομα τραβήγματα του λουριού, σκαμπίλια στη μουσούδα, κλωτσιές, εκφοβισμό με σκούπες και εφημερίδες και τέλος λιχουδιές… Επίσης, θεωρώ απαράδεκτο να θέλουν να τα εκπαιδεύσουν για φύλακες. Συνήθως, τέτοιοι άνθρωποι, δεν μπορούν απλά να κατανοήσουν ότι μια τέτοιου είδους εκπαίδευση, θα αγριεύσει το σκυλί τους και είναι εξαιρετικά πιθανό να του δημιουργήσει πολλά προβλήματα. Μη βιαστεί κάποιος να με κατηγορήσει ότι τα παραλέω και ότι τα σκυλιά δεν παθαίνουν ψυχολογικά. Γιατί τότε θα απαντήσω ότι η φοβικότητα και η επιθετικότητα που βλέπουμε πολλές φορές, είναι ψυχολογικά προβλήματα, που συνήθως προέρχονται από ανθρώπινη κακομεταχείριση.

Πιστεύω ακόμα, ότι είναι ανοησία να έχεις ζώα και να μη τους φοράς αμπούλα, αντιπαρασιτικό κολάρο, να μη κάνεις εμβόλια και ετήσιες εξετάσεις για καλαζαάρ και ερλίχεια και να τους δίνεις να τρώνε κόκκαλα ή ξηρά τροφή τελευταίας ποιότητας και ανθρώπινο φαγητό. Ανοησία επίσης θεωρώ να μη στειρώνεις αλλά να ονειρεύεσαι να ζευγαρώσεις, γιατί «εγώ θα βρω να τα δώσω».  Τα αποτελέσματα τέτοιων συμπεριφορών δυστυχώς, τα βλέπουμε καθημερινά.

Τέλος, θα ήθελα να σταθώ ιδιαίτερα σε ανθρώπους που μαζεύουν ζώα πολύ πάνω από τις δυνατότητες τους και δεν έχουν τη δυνατότητα να τους προσφέρουν ούτε εξετάσεις, ούτε θεραπείες ούτε καν εμβόλια.

Θα αντιτάξει κάποιος εσύ τι κάνεις για όλα αυτά. Και απαντώ ευθύς αμέσως. Προσπαθώ να συζητήσω, να εξηγήσω, να ενημερώσω. Να μιλήσω για τις υποχρεώσεις του ιδιοκτήτη, για την ευζωία, για τη θετική εκπαίδευση. Συνήθως όμως τρώω τα μούτρα μου. Ίσως γιατί στην Ελλάδα οι περισσότεροι θεωρούμε ότι η κατοχή ενός σκύλου σημαίνει αυτόματα και γνώση για ότι περιστρέφεται γύρω από αυτόν. Ίσως πάλι γιατί είμαστε συνηθισμένοι να θεωρούμε σωστές, παλιές και ξεπερασμένες αντιλήψεις που το μόνο που αποδεικνύουν, είναι ότι οι άνθρωποι πολλές φορές, είμαστε χειρότεροι από τα ζώα.

Δε θέλω να σας κουράσω άλλο, ούτε και να σας στενοχωρήσω περισσότερο. Απλά να σας προτείνω : συμπεριφερθείτε στα ζώα σας με αγάπη, αγγίξτε τα, μοιραστείτε το σπίτι σας και τη καρδιά σας μαζί τους, ενημερωθείτε για το τι πρέπει να κάνετε για αυτά. Σας υπόσχομαι ότι τα ίδια τα ζώα θα σας ανταμείψουν τόσο και με τέτοιο τρόπο, που δεν μπορείτε να φανταστείτε…
Γιώργης

Read this article in English
uk-icon

Share

Λάκυ. Αναμνήσεις μια ζωής

LuckyΉταν 18 Μάιου του 2005. Έβγαινα από τα γραφεία του πάρκου Αντώνης Τρίτσης στο Ίλιον.  Και τότε σε είδα μπροστά μου στα πόδια μιας κυρίας που καθόταν σε μια καρέκλα. Ένα μικρό (πρώην) άσπρο πλασματάκι με το δεξί μάτι σχεδόν βγαλμένο και λουρί γύρω από το λαιμό σου να ζητιανεύει λίγηπροσοχή. Αδύνατο, βρώμικο, κοντοκουρεμένο και αφάνταστα ταλαιπωρημένο. Άνοιξα μια βρύση και από το λάστιχο σου έδωσα να πιείς. Ήπιες αχόρταγα αν και με δυσκολία με πλησίασες. Με δυσκολία δέχτηκες και το χάδι μου. Φοβόσουν πολύ. Σε κοίταξα με πόνο. Δεν ήξερα τι να κάνω για σένα. Να σε πάω σπίτι; Προβλήματα μυριζόμουν με τους υπόλοιπους. Να σε αφήσω εκεί που ήσουν; Δε το έκοβα να τα κατάφερνες. Συνέχισα να σε χαϊδεύω και συ να δέχεσαι με αμφιβολία τα χάδια μου. Καθώς σε ψαχούλευα ανακάλυψα και δυο μικρά ογκίδια στη κοιλιά σου. Και τότε πήρα την απόφαση. Στο δρόμο δε μπορείς να μείνεις. Θα σε πάρω, θα σε πάω σε ένα γιατρό και ο Θεός θα οικονομήσει για το τι θα γίνει στο σπίτι. Σου ζήτησα να με ακολουθήσεις όπως και έκανες.. Άνοιξα τη πόρτα του αυτοκινήτου και πήδηξες μέσα με ευκολία. Κοίταξες το πάρκο καθώς φεύγαμε από το πίσω παρμπρίζ σα να το αποχαιρετούσες. Η ανησυχία σου ωστόσο δε μπορούσε να κρυφτεί. Ποιος ήμουν; Που θα σε πήγαινα; Τι θα σου έκανα;

Λίγη ώρα μετά βρισκόμασταν σε γνωστή μου κτηνίατρο. Σου καθάρισε το μάτι, σε έψαξε για τσιπάκι που δεν είχες και αποφάνθηκε ότι είσαι 6-8 ετών. Εγκαταλελειμμένη; Χαμένη; Ποίος ξέρει. Μπορεί να το έσκασες γιατί δε περνούσες καλά, μπορεί να σε έχασαν, μπορεί πάλι να σε πήγαν για κούρεμα να ανακάλυψαν τους όγκους και να σε άφησαν…

Από το κτηνιατρείο βρεθήκαμε στο σπίτι. Η κόρη μου σηκώθηκε και σε μύρισε. Φοβόσουν πολύ. Ήπιες νερό και προσπάθησες να φύγεις. Πέρασε αρκετή ώρα για να πας αποκαμωμένη στο κρεβάτι και να ξαπλώσεις. Στο ενδιάμεσο δέχτηκα τις επιθέσεις όλης της οικογένειας. Και άλλο; Δε μας έφτανε το ένα; Έχει χαθεί, θα ψάξω για την οικογένεια του και θα τη βρω, δήλωσα αισιόδοξος.

Την επόμενη μέρα με ενημέρωσαν ότι κυκλοφόρησε το πρώτο μου βιβλίο ύστερα από ταλαιπωρίες και αναποδιές πολλών μηνών. Θεώρησα ότι μου έφερες τύχη και έτσι σε έβγαλα Λάκυ (τύχη).

Και άρχισα το ψάξιμο. Τηλεφώνησα σε όλους τους κτηνίατρους της περιοχής που σε βρήκα. Έβαλα αγγελία στις εφημερίδες και αφίσες παντού. Η οικογένεια σου δεν βρέθηκε. Σε ζήτησε μόνο κάποιος κύριος για να ζευγαρώσει το αρσενικό του. Δε σε έδωσα. Δε μου πήγαινε η καρδία. Άλλωστε ήδη σε είχα πάει και σε δεύτερο κτηνίατρο για να διαπιστώσω τι μπορεί να είναι οι όγκοι που είχα δει από τη πρώτη στιγμή. Η διάγνωση ήταν απογοητευτική. Μοιάζει με καρκίνο στήθους. Απαιτείτε χειρουργείο και βιοψία. ¨Πόσο θα κοστίσει γιατρέ; 5000 ευρώ…¨  Φυσικά ούτε εγώ τα είχα αυτά τα λεφτά ούτε και περίμενα να τα δώσει όποιος σε έπαιρνε.

Είπα θα σε κρατήσω για πάντα, άλλωστε σε είχε αγαπήσει πια όλη η οικογένεια και δε σου χάλαγε χατίρι. Ούτε και σε μάλωνε κανείς. Ακόμα και  όταν αγρίευες την αδελφή σου για να της κλέψεις το φαγητό ή όταν έκλαιγες γιατί έμεινες για λίγο χωρίς ανθρώπινη παρέα στο σπίτι.

Και έτσι ξεκίνησε μια κούρσα από γιατρό σε γιατρό. Και φυσικά ο καθένας ζητούσε ότι ήθελε. 3.000 ευρώ, 1500 ευρώ κλπ. Με τα πολλά καταλήξαμε κάπου στο Πέραμα. Η γιατρός εκείνη σε χειρούργησε με μόλις 150 ευρώ και σου αφαίρεσε και τους δύο όγκους. Ήταν απόλυτα σίγουρη ότι το πρόβλημα σου θα τελείωνε εδώ. Σε ένα μήνα όμως οι όγκοι ξαναβγήκαν. Νέος γύρος γιατρών. Λάθος αντιμετώπιση. Απαιτείται ολική μαστεκτομή και στείρωση, είπαν οι περισσότεροι. Μόνο που τα λεφτά που ζητούσαν δεν υπήρχαν. Και έτσι καταλήξαμε στη φιλοζωική. Με τα 100 ευρώ που είχα σε στείρωσα για να σταματήσουν να γεννιούνται ορμόνες. Με την ελπίδα ότι θα σταματήσουν και οι όγκοι να μεγαλώνουν. Ανάρρωσες γρήγορα αλλά η ελπίδα αποδείχτηκε μάταια. Έπρεπε να ξανά χειρουργηθείς. Μια φίλη μου σύστησε την κ. Τζιάκη Μάρθα. Σε πήγα και δέχτηκε να σε χειρουργήσει με μόλις 300 ευρώ. Και 50 η βιοψία.

Σε όλη τη διάρκεια του χειρουργείο περίμενα απ΄ έξω. Κρατούσα το παρακλητικό κανόνα στη Παναγία και προσευχόμουν. Ένα τόσο δα πλασματάκι, άκακο και ανυπεράσπιστο. Βόηθα Μάνα. Και βοήθησε. Το χειρουργείο πήγε καλά. Και παρά τη ταλαιπωρία σου βγήκες περπατώντας και καμαρωτή. Ήταν δύσκολη η πρώτη νύχτα. Δε κοιμηθήκαμε. Αλλά συνήλθες γρήγορα. Μόνο που σαν βγήκε η βιοψία φοβήθηκα. Από τα χειρότερα είδη μεταστατικού καρκίνου. Για να μειώσουμε το κίνδυνο μετάστασης (αν αυτή ήδη δεν είχε γίνει) έπρεπε να σε πάω σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, ξανά για χειρουργείο. Ούτε να το ακούσω δεν ήθελα. Με τις τρεις ναρκώσεις παρουσίασες ανεπάρκεια καρδιάς. Αποφάσισα να το αποφύγουμε όσο μπορούμε. Άρχισα πάλι να ψάχνω για γιατρούς και θεραπείες. Κατέληξα στην κ. Λουκάκη Αικατερίνη, κτηνίατρο-ομοιοπαθητικό. Ίσως, μια τέτοια θεραπεία σε βοηθούσε.

Και σε βοήθησε. Ο οργανισμός σου ανταποκρίθηκε στην ομοιοπαθητική. Ήσουν πού σύντομα ξανά παιχνιδιάρα και αγαπησιάρα όπως στην αρχή. Ανεβοκατέβαινες σε κρεβάτια, καναπέδες και καρέκλες με μεγάλη ευκολία. Και με έκανες ευτυχισμένο που σε έβλεπα να μου κουνάς την ουρά σου και να μου δίνεις φιλιά. Θυμάμαι όταν γυρνούσα σπίτι, φώναζα τα ονόματα, το δικό σου και της αδελφής σου. Βγαίνατε μαζί στο μπαλκόνι, κοιτούσατε κάτω και μετά τρέχατε γύρω-γύρω μέσα στο σπίτι γαβγίζοντας χαρούμενες για να ανακοινώσετε την επιστροφή μου. Θυμάμαι που έμπαινα στο σπίτι και σκαρφαλώνατε μαζί στην αγκαλιά μου. Θυμάμαι που καθόμουν στη πολυθρόνα και ανεβαίνατε μαζί μου. Που νευριασμένος φώναζα και ένα νεύμα σου ήταν αρκετό για να με ηρεμήσει. Που μόλις έκανα παράκληση ερχόσουν δίπλα μου, γυρνούσες ανάσκελα και μου έδειχνες με τα πόδια σου την κοιλιά σου. Μόλις σε σταύρωνα μου έγλειφες τα χέρια και ικανοποιημένη καθόσουν και με παρακολουθούσες μέχρι να τελειώσω. Που με σκούνταγες επίμονα να σου δώσω μερίδιο από το φαγητό μου. Που σε έπαιρνα αγκαλιά και κοιμόμασταν μαζί. Που σε έντυνα το χειμώνα για να βγούμε βόλτα και περπατούσες περήφανη για το ρουχαλάκι που σου φόραγα. Που σε πήγαινα για κούρεμα και ήσουν πολύ χαρούμενη. Που πήγαμε μαζί στη θάλασσα και νόμιζες ότι πνιγόμουν. Μπήκες μέσα και προσπάθησες να με σώσεις και να με τραβήξεις στη στεριά. Πόσα έχω να θυμάμαι από σένα, πόσες όμορφες στιγμές. Οι καλύτερες, της ζωής μου όλης.

Πέρασε καιρός πολύς. Ήσουν πάντα ακμαία και δυνατή. Έφτασες τα 13 κιλά και η γιατρός ζήτησε αυστηρή δίαιτα. Βγήκαν ξανά δυο ογκίδια στο αριστερό τμήμα των μαστών σου αλλά παρέμειναν τόσο μικρά που δεν ήταν χειρουργήσιμα. Ούτε και σε πόναγαν.

Όμως περνώντας τα χρόνια φέρνουν μαζί και τα γεράματα. Και δυστυχώς αυτά ποτέ δεν έρχονται μόνα τους. Αρρώστησες με νεφρική ανεπάρκεια. Αττικό νοσοκομείο ζώων, με ορό. Σε άφησα μια μέρα μόνη εκεί. Δε μπορούσα να έρθω. Ήρθα την επόμενη. Δε τρώει μου είπαν και οι τιμές στα νεφρά δε λένε να πέσουν. Μόλις φώναξα Λάκυυυ πετάχτηκες όρθια μέσα στο κλουβί σου. Σε πήρα αγκαλιά, πήρα και τον ορό παραμάσχαλα και τα πιατάκια με το φαγητό και το νερό και κάτσαμε σε μια καρέκλα απ έξω. Τυλιγμένη σε μια κουβέρτα να προσπαθώ πεισματικά να σε πείσω να φας. Και έφαγες. Δεν είχες όρεξη, το ξέρω αλλά δε μου χάλαγες χατίρι. Τρεις μέρες μετά οι τιμές των νεφρών έπεσαν. Ο κ. Κοντός που είχε ενδιαφερθεί μετά από επίμονα τηλεφωνήματα της κ. Λουκάκη μου επέτρεψε να σε πάρω σπίτι. Για την ακρίβεια είπε ¨ότι ήταν ιατρικός δυνατόν έχει γίνει. Στο σπίτι της με την οικογένεια της θα είναι καλύτερα. Άλλωστε εδώ ούτε η ίδια δεν θέλει να παραμείνει¨. Και όντος στο σπίτι συνήλθες Αν και βάζαμε ορό κάθε δύο μέρες, έτρωγες και περπατούσες κανονικά. Αρχίσαμε πάλι τις βόλτες μας και τα παιχνίδια μας.

Μέχρι που εκείνο το απόγευμα χρειάστηκε να λείψω για δυο ώρες. Και δυστυχώς ξέφυγες της προσοχής και όπως ήσουν αδύνατη και τυφλή πέρασες μέσα από τα κάγκελα στο μπαλκόνι και έπεσες από το δεύτερο. Σπασμένη λεκάνη… Αττικό για άλλη μια φορά. Αυτή τη φορά ήξερα ότι το τέλος έρχεται. Το έβλεπα και είχα παγώσει. Κρατήθηκες στη ζωή δέκα μέρες. Δέκα μέρες γεμάτες πόνο, που δε σου άξιζε. Ώσπου εκείνο το πρωί της 22ας Φεβρουαρίου του 2011, στις 9,30 ακριβώς κοιμήθηκες και αναπαύτηκε η ψυχούλα σου.

Παιδί μου, σήμερα κλείνει ένας χρόνος που ταξίδεψες, μέσα από την δική μου αγκαλιά στην αγκαλιά του Θεού. Δε πέρασε μέρα που να μην σε σκέφτηκα, μέρα που να μην έκλαψα για σένα, μέρα που να μη παρακάλεσα το Θεό να σε έχει μαζί του στα πόδια του να του κρατάς παρέα. Εκείνη την αποφράδα μέρα μόλις σε πήραμε για το μεγάλο ταξίδι η αδελφή σου έκατσε πίσω από τη πόρτα και έκλαιγε. Έκτοτε όποτε βλέπει λευκά σκυλάκια τα πλησιάζει με ιδιαίτερη χαρά. Μόλις όμως ανακαλύπτει ότι δεν είναι εσύ, γυρίζει το κεφάλι της με λύπη και φεύγει…

Κορίτσι μου, παιδί μου, παρηγοριά των πόνων μου και γιατρειά της αρρώστιας μου. Παρακαλάω το Θεό κάθε μέρα να με αφήσει να σε ξαναδώ και να σε αγκαλιάσω. Να σε χαϊδέψω έστω και μια φορά ακόμα. Θυμάσαι τι σου έλεγα όταν σε κράταγα αγκαλιά μου; ¨Πόσο την αγαπάει τη Λάκυ του ο πατέρα της; Από την γη στον ουρανό, γύρω-γύρω από τη γη και πίσω πάλι. Γιατί την αγαπάει τη Λάκυ του ο πατέρας της; Γιατί είναι το κορίτσι του, γιατί είναι το παιδί του, γιατί είναι η αγάπη του, γιατί είναι η ζωή του, γιατί είναι το αστέρι του, γιατί είναι η ψυχή του¨.  Έτσι σε αγαπούσα, έτσι και θα συνεχίσω να σε αγαπώ στη ζωή μου όλη.. Από εκεί που είσαι το ξέρω ότι με βλέπεις και με ακούς, ξέρω ότι με νοιάζεσαι. Να μπορούσα και γω να σε δω…

Παιδί μου, θέλω να σου ζητήσω συγνώμη που εκείνο το απόγευμα έφυγα, και θέλω να σου πω ευχαριστώ για όλα όσα ζήσαμε μαζί. Για όλες τις στιγμές που μου χάρισες. Για όλη την αγάπη που μου έδωσες χωρίς φειδώ. Για ότι μου πρόσφερες χωρίς ποτέ να μου ζητήσεις τίποτα. Να σου πω ευχαριστώ γιατί απλά, υπήρξες στη ζωή μου. Κόρη μου, καλή αντάμωση,

Ο πατέρας σου.

ΥΓ. Θα ήθελα να ευχαριστήσω δημόσια :

  • τη κ. Τζιάκη Μάρθα για την επιτυχή μαστεκτομή σε ειδική τιμή,
  • τη κ. Λουκάκη Αικατερίνη για τις υπηρεσίες χρόνων, την ομοιοπαθητική θεραπεία που σου πρόσφερε και το αμέριστο ενδιαφέρον και συμπαράσταση όχι μόνο τότε που ήσουν στο νοσοκομείο αλλά και κάθε στιγμή της ζωή σου και
  • όλους τους φίλους και γνωστούς που μου συμπαραστάθηκαν εκείνες τις μέρες.

Επιμύθιο

Η Λάκυ τον Δεκέμβριο του 2013 πήρε μέρος στο διαγωνισμό φωτογραφία της χρονιάς, της σελίδας Ιστορίες Αδέσποτων στο Facebook. Στις 31/12 το βράδυ ανακοινώθηκε η νίκη της, μια νίκη που χαροποίησε τόσο την ίδια όσο και όλη την οικογένειας της. Με την ευκαιρία αυτή, τόσο αυτή όσο και ο πατέρα της, έγραψαν δύο λόγια ακόμα.

Η Λάκυ θέλει να ευχαριστήσει όλους όσους τη ψήφισαν και να ισομοιράσει το βραβείο της, σε όλους της συνυποψήφιους της. Μου τόνισε ιδιαίτερα ότι σε αυτήν την ψηφοφορία δεν υπάρχουν νικητές και ηττημένοι. Υπάρχουν λέει, μόνο γλυκές μουσούδες που πόζαραν εκφραστικά στο φακό και που έδειξαν σε όλους τους ανθρώπους πόσο όμορφο και γλυκό είναι να ζεις με ένα τετράποδο.  Για το λόγο αυτό ζητάει από το διοργανωτή του διαγωνισμού να βρει έναν τρόπο, ώστε το βραβείο να πάει σε όλους τους διαγωνιζόμενους, έναν-έναν! Τέλος εύχεται σε όλους, Καλή Χρονιά, υγεία, προκοπή και ένα έτος γεμάτο αγάπη!

Και τώρα ένα σχόλιο από μένα. Η Λάκυ, η Λάκυ μου, δεν είναι μόνο το παιδί μου. Δεν είναι μόνο ο σύντροφος τόσων χρόνων. Είναι κάτι παραπάνω. Είναι το σκυλάκι που κάποιος παράτησε στο δρόμο. Είναι το σκυλάκι το άρρωστο και χτυπημένο, που κάποιοι άλλοι προσπέρασαν με περισσή αδιαφορία. Είναι το σκυλάκι που κάποιος βρήκε και έτρεξε για αυτό, το γιατροπόρεψε, έκανε ότι μπορούσε και ότι του κοβε και, προσπάθησε να το κάνει μέχρι τέλους καλά. Είναι το σκυλάκι που πρόσφερε με τη σειρά του, όλη του την αγάπη, τη στοργή και την αφοσίωση στην νέα της οικογένεια.

Η Λάκυ, είναι ένα σύμβολο. Η Λάκυ είναι το σκυλί που αυτή τη στιγμή είναι στο δρόμο, έξω από το σπίτι μας και υποφέρει. Είναι το σκυλί που χρειάζεται βοήθεια, που κρύβεται τα βράδια και κλαίει στον ύπνο του. Είναι το σκυλί που πεινάει, που διψάει, το σκυλί που πολλοί διώχνουν και ακόμα περισσότεροι αποφεύγουν. Είναι το σκυλί που χρειάζεται βοήθεια. Τέλος είναι το σκυλί που θα δώσει τα πάντα για να κάνει ευτυχισμένο το νέο του γονιό. Η Λάκυ είναι εκεί έξω, δίπλα μας, μπροστά μας, πίσω μας, στη γειτονιά μας, στη βόλτα μας.

Περάσαμε πολλά μαζί η Λάκυ και εγώ. Και πολλά δύσκολα. Αλλά δεν αλλάζω ούτε ένα. Γιατί η πορεία μας ήταν μοναδική και ανεπανάληπτη.  Και αν έδωσα ένα, πήρα εκατό. Για την ακρίβεια τόσα, όσα τα λόγια δεν μπορούν να περιγράψουν. Δε θέλω και δε μπορώ να πω άλλα. Βλέπεται οι αναμνήσεις έρχονται συνέχεια στο μυαλό και συγκινούμε. Ένα μόνο. Ανοίξτε τα μάτια σας και τη καρδιά σας. Μαζέψτε ένα ζωάκι από το δρόμο. Ας είναι άρρωστο, με ψώρα, μονόφθαλμο, κουτσό, τυφλό, με καρκίνο. Θα του σώσετε τη ζωή, αλλά και εκείνο με τη σειρά του, θα σώσει τη δική σας…

Σας ευχαριστώ από καρδιάς όλους,

Γιώργης Ταξιδευτής

Read this article in English
uk-icon

Share