Ιεροσόλυμα Μέγα Σάββατο του έτους 1579
Ο Πατριάρχης Σωφρόνιος με τη συνοδεία του ψάλλοντας, προχωρούσαν στα στενά σοκάκια της Ιερουσαλήμ. Τους συνόδευε κόσμος πολύς. Η πομπή κατευθυνόνταν στον Πανάγιο Τάφο όπου θα τελείτο η τελετής του Αγίου Φωτός.
Όμως σαν έφτασαν στην αγία αυλή, βρήκαν της πόρτες του συγκροτήματος κλειστές. Οι Οθωμανοί φρουροί που τις φύλαγαν αρνήθηκαν να ανοίξουν για να περάσει ο Πατριάρχης.
Φωνές ακούστηκαν από το πλήθος. Εδώ είναι ο ιερότερο προσκύνημα των χριστιανών. Φιρμάνια Σουλτάνων από χρόνια όριζαν ότι ανήκει δικαιωματικά στο Ορθόδοξο Πατριαρχείο. Πώς είναι δυνατόν τώρα και μάλιστα μια τέτοια μέρα, να απαγορεύεται η είσοδος στους χριστιανούς;
Ο Πατριάρχης ζήτησε εξηγήσεις από τον αρχηγό της φρουράς. Και σε έντονο ύφος του ζήτησε να ανοίξει την πόρτα, διαφορετικά θα τον κατήγγειλε στον Διοικητή της πόλης.
Αυτός του απάντησε ότι τέτοιες ήταν οι εντολές που του είχε δώσει αυτοπροσώπως ο ίδιος ο Διοικητής. Να μην επιτρέψει την είσοδο στον Ελληνορθόδοξο Πατριάρχη. Αντίθετα έπρεπε να επιτρέψει την είσοδο μόνο στον Πατριάρχη των Αρμενίων και στη συνοδεία του που από ώρα πολύ είχαν δη φτάσει στο ναό είχαν κλειστεί μέσα.
Ο Πατριάρχης Σωφρόνιος κατάλαβε. Οι Αρμένιοι που χρόνια δημιουργούσαν προβλήματα, είχαν βάλει για μια ακόμα φορά το χέρι τους. Κατόρθωσαν με κάποιο τρόπο να πείσουν τον Τούρκο Διοικητή να τους αφήσει να μπουν στον Πανάγιο Τάφο για να βγάλουν αυτοί το Άγιο Φως.
Αν αυτό συνέβαινε έστω και μια φορά, θα δημιουργείτο τετελεσμένο. Αυτομάτως οι Αρμένιοι θα ζητούσαν από το Σουλτάνο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας την άδεια για να βγάζουν μόνο αυτοί το Άγιο Φως. Και φυσικά, θα υποστήριζαν ότι το δικό τους μονοφυσικό δόγμα, είναι το μόνο αληθινό…
Κρύος ιδρώτας έτρεξε στην ραχοκοκαλιά του Πατριάρχη. Δεν είχε τη δύναμη για να αντιμετωπίζει μια τέτοια πρόκληση. Ήξερε ότι αν ζητούσε από το πλήθος να αντιδράσει δυναμικά, όλοι θα υπάκουαν στα λόγια του. Και ίσως και να κατόρθωναν να απωθήσουν τη φρουρά και να έμπαιναν μέσα.
Όμως αυτό θα σήμαινε μάχη σώμα με σώμα. Θα σήμαινε νεκρούς και τραυματίες. Και φυσικά θα σήμαινε την ίδια κιόλας μέρα γενική σφαγή των Χριστιανών που θα εθεωρούντο στασιαστές. Όχι, κάτι τέτοιο δεν του το επέτρεπε η συνείδηση του να το κάνει. Μεγάλο Σάββατο σήμερα, η Ιερουσαλήμ δεν θα γιόρταζε με μάχες και νεκρούς.
Γύρισε τη πλάτη τους στη φρουρά, έκανε μερικά βήματα, στάθηκε και φώναξε στο πλήθος : “Παιδιά μου δεν θα μπούμε. Εδώ θα προσευχηθούμε όλοι μαζί. Ας είναι οι Αρμένιοι μέσα. Εμείς πιστεύουμε τον Χριστό ως Θεό και τέλειο άνθρωπο και αυτός θα μας σώσει”.
Το εξαγριωμένο πλήθος υποχώρησε στα λόγια του Πατριάρχη. Αυτός ήταν ο ηγέτης τους και ήξερε τι έλεγε. Αφού λοιπόν τους ζητούσε να μη πολεμήσουν αλλά να προσευχηθούν, αυτό θα έκαναν. Έτσι έσκυψαν όλοι τους και ευλαβικά ξεκίνησαν να προσεύχονται.
Ο Πατριάρχης Σωφρόνιος κατευθύνθηκε στο αριστερό μέρος της πύλης του Ναού πλησίον ενός κίονα. Και με δάκρυα στα μάτια ξεκίνησε να προσεύχεται και αυτός : “Δέσποτα Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἡ ἀρχίφωτος σοφία τοῦ ἀνάρχου Πατρός…”
Ξαφνικά, ο κίονας που βρισκόταν κοντά του ο Πατριάρχης διερράγη και το Άγιο Φως ξεπήδησε από μέσα του. Μπάλες λευκού φωτός άρχισαν να γυρίζουν γύρω από το πλήθος που χαρούμενο φώναζε : “Χριστός Ανέστη!“
Μια από τις λευκές αυτές μπάλες πέρασε από τις λαμπάδες που κρατούσε στα χέρια του ο Σωφρόνιος και την άναψε. Και αυτός τότε, γύρισε στο πλήθος και με μάτια γεμάτα δάκρυα άρχισε να ευλογεί τον κόσμο και να φωνάζει με τη σειρά του ενθουσιασμένος : Χριστός Ανέστη!
Οι έκπληκτοι τότε τούρκοι φρουροί, άνοιξαν την πύλη του Ναού και ο Πατριάρχης μαζί με το πλήθος κατευθύνθηκαν θριαμβευτικά στον Πανάγιο Τάφο για να γιορτάσουν την Ανάσταση.
Όλα αυτά παρακολουθούσε από τον μιναρέ του τζαμιού που βρίσκεται απέναντι από το Ναό, ο Εμίρης Άραβας Τανούμ. Βρισκόταν στη πόλη για δουλειές του και του είχαν πει ότι οι χριστιανοί κάνουν κάποια μαγικά και βγαίνει ένα φως. Έτσι είχε ανέβει στον μιναρέ, προκειμένου να δει με τα μάτια του το τι ακριβώς συνέβαινε. Όμως αυτό που είδε δεν το χωρούσε ούτε η ψυχή του ούτε το μυαλό του.
Μια ολόκληρη κολόνα να ανοίγει χωρίς να την αγγίξει ανθρώπινο χέρι και να ξεπετάγονται από μέσα λευκές μπάλες φωτός που ανάβουν τα κεριά των χριστιανών αλλά δεν καίνε τους ίδιους! Και τότε, περισσότερο από έκπληκτος φώναξε “Μέγας ο Θεός των χριστιανών! Τον προσκυνώ ως Θεό μου!”.
Αυτήν του την ομολογία όμως την άκουσαν και οι υπόλοιποι μουσουλμάνοι που παρευρίσκονταν. Και μαινόμενοι ανέβηκαν τρέχοντας τα σκαλιά του μιναρέ, τον άρπαξαν και τον γκρέμισαν. Όμως ο εμίρης σηκώθηκε από το έδαφος χωρίς να έχει πάθει τίποτα! Έτσι, οι μουσουλμάνοι του επιτέθηκαν για μια ακόμα φορά, τον μαχαίρωσαν και τον αποκεφάλισαν.
Διηγηματική απόδοση της Ανάστασης του έτους 1579 πρώτο έτος Πατριαρχίας Σωφρονίου και των δύο θαυμάτων που συνέβησαν εκείνη την ημέρα
Πηγές:
