Κάθε έθνος έχει τον δικό του προστάτη Άγιο που σε περιόδους μεγάλου κινδύνου καλείται να βοηθήσει στη διάσωση της χώρας από τους εχθρούς της. Ο Άγιος Δαυίδ είναι ο προστάτης άγιος της Ουαλίας, ο Άγιος Ανδρέας της Σκωτίας και ο Άγιος Πατρίκιος της Ιρλανδίας.
Έτσι η ημέρα του Αγίου Γεωργίου είναι ιδιαίτερα σημαντική (και) για την Αγγλία, καθώς ο Αγιος Γεώργιος θεωρείται ο προστάτης Άγιος της χώρας. Ωστόσο πότε ξεκίνησε αυτό και για ποιο λόγο;
Σύμφωνα με τον ιστορικό Ian Mortimer, ένας πολιούχος άγιος δεν είναι απαραίτητο να είναι από αυτούς που γεννήθηκαν μέσα στη χώρα, απλά έπρεπε να ενσωματωθούν τα χαρακτηριστικά του αγίου, που το βασίλειο θέλει να προβάλει στον έξω κόσμο. Ο Άγιος Γεώργιος αντιπροσωπεύει το θάρρος να αντιμετωπίζει κανείς τις αντιξοότητες για να υπερασπίζεται τους αθώους και τον θρίαμβο του καλού επί του κακού.
Η επιλογή του Αγίου Γεωργίου ως προστάτη αγίου της Αγγλίας ήταν του Βασιλιά Εδουάρδου Γ΄, ο οποίος βασίλευσε από το 1327 έως το 1377. Τα τελευταία διακόσια χρόνια ο βασιλιάς, απεικονίζεται στα βιβλία ιστορίας ως ένας άπληστος, μοιχός πολεμοκάπηλος ωστόσο, έκανε περισσότερα από οποιονδήποτε άλλον για να δημιουργήσει το αγγλικό έθνος όπως το γνωρίζουμε σήμερα.
Η ιστορία ξεκίνησε όταν ο Εδουάρδος ανέβηκε στο θρόνο, στην ηλικία των δεκατεσσάρων ετών το 1327. Η Αγγλία που παρέλαβε ήταν σε μια τραγική κατάσταση. Η οικονομία της ήταν κατεστραμμένη από χρόνια πλημμυρών, λιμού και εμφυλίου πολέμου και η διακυβέρνηση της χώρας μέχρι τότε ήταν στα χέρια ενός δικτάτορα, του Ρότζερ Μόρτιμερ.
Το 1330, ο Εδουάρδος Γ΄ εκδίωξε τον Μόρτιμερ και ξεκίνησε τη δημιουργία ενός νέου τύπου βασιλείας. Το 1333 ανέτρεψε την ντροπή της αγγλικής ήττας στο Μπάνοκμπερν (1314) όταν βάδισε στη Σκωτία, με τα λάβαρα του Αγίου Κάθμπερτ και του Αγίου Γεωργίου, και κέρδισε μια αποφασιστική νίκη στο Χάλιντον Χιλ.
Αυτό που ήταν αξιοθαύμαστο για τον Εδουάρδο ήταν η αποφασιστική του προσέγγιση για μεγάλα κοινωνικά και στρατηγικά ζητήματα. Αυτό μπορούμε να το δούμε στη συνεργασία του με το κοινοβούλιο και την εισαγωγή πολλών κοινωνικών νομοθεσιών (συμπεριλαμβανομένης της αναγνώρισης της αγγλικής ως «της γλώσσας του έθνους»).
Αλλά η ανάπτυξη του στρατιωτικού δυναμικού της Αγγλίας ήταν ακόμη μεγαλύτερης σημασίας. Η ολοένα και πιο τακτική χρήση του Αγίου Γεωργίου στις πολεμικές κραυγές, τα πανό και τη θρησκεία, ήταν μόνο ένα μέρος μιας ολοκληρωμένης στρατηγικής που καθιστούσε την Αγγλία το ισχυρότερο έθνος στην Ευρώπη μέχρι το 1350.
Μαζί με αυτά, ο βασιλιάς, ενθάρρυνε σκοπίμως την ανάπτυξη των κανονιών και τη χρήση μακριών τόξων, έτσι ώστε να μπορεί ο στρατός να πολεμήσει με έναν εντελώς νέο τρόπο: χτυπώντας εχθρικά στρατεύματα από απόσταση, αντί για μάχη σώμα με σώμα.
Το 1346 ο Εδουάρδος διέσχισε τη Βόρεια Γαλλία και, στο Crécy, συναντήθηκε σκόπιμα με μια πολύ μεγαλύτερη γαλλική δύναμη και την κατέστρεψε. Μετά από αυτό, ο αγγλικός στρατός θεωρήθηκε ευρέως ότι είναι αήττητος. Έτσι, ο βασιλιάς Εδουάρδος Γ΄ έκανε προστάτη Άγιο της Αγγλίας τον Άγιο Γεώργιο, όταν ίδρυσε το Τάγμα της Περικνημίδας στο όνομα του Αγίου το 1350.
Οι ίδιοι οι Άγγλοι απολάμβαναν μία από τις μεγαλύτερες περιόδους εσωτερικής ειρήνης που είχαν γνωρίσει ποτέ. Η χώρα ήταν πιο ευημερούσα από ό, τι ήταν για δεκαετίες και η σημαία του Αγίου Γεωργίου κυμάτιζε πάνω από το κάστρο Windsor.
Τους τελευταίους αιώνες, η βασιλεία του Εδουάρδου Γ “έφτασε να θεωρείται ως η επιτομή του τρόπου διακυβέρνησης ενός μεσαιωνικού βασιλιά και ο Άγιος Γεώργιος συμβόλιζε τόσο τη μεγάλη βασιλεία του όσο και την εθνική υπερηφάνεια.
Ουσιαστικά λοιπόν ο Έντουαρντς ΙΙΙ ήθελε να ενώσει τη χώρα του και να ανοικοδομήσει τη δύναμη της αγγλικής μοναρχίας και ο Άγιος Γεώργιος ήταν μέρος μιας ευρείας στρατηγικής του τελικό σκοπό είχε να καταστήσει την Αγγλία ένα από τα ισχυρότερα έθνη στην Ευρώπη.
Η λατρεία του Αγίου προχώρησε περαιτέρω από τον βασιλιά Ερρίκο V στη μάχη του Agincourt στη βόρεια Γαλλία (25 October 1415). Ο Σαίξπηρ διαβεβαίωσε ότι ο βασιλιάς Ερρίκος V τελείωσε την ομιλία του πριν από τη μάχη με τη διάσημη φράση «Κραυγάστε τον Θεό για τον Χάρι, την Αγγλία και τον Άγιο Γεώργιο!» Ο ίδιος ο Ερρίκος, ο οποίος ήταν πολεμοχαρής και ευλαβής, θεωρήθηκε από τους οπαδούς του ότι διαθέτει πολλά από τα χαρακτηριστικά του αγίου.
Μετά τη μάχη του Αζενκούρ, η ημέρα του αγίου (23 Απριλίου) έγινε εθνική εορτή και παρέμεινε έτσι μέχρι τα μέσα του δέκατου έκτου αιώνα. Γι’ αυτό, σε όλη τη διάρκεια των Πολέμων των Ρόδων, ο Άγιος Γεώργιος λειτούργησε ως ενοποιητική φιγούρα, προστάτης άγιος τόσο για τους Lancastrians όσο και στους Yorkers.
Ο βασιλιάς που ενθάρρυνε αυτή την ιδέα μπορεί να έχει ξεχαστεί σήμερα, αλλά για αιώνες ο Άγιος Γεώργιος αντιπροσώπευε την ιδέα της θαρραλέας ηγεσίας και, μαζί με αυτήν, την λαϊκή βούληση για καλή διακυβέρνηση και προστασία
Ο Άγιος Γεώργιος είναι επίσης προστάτης άγιος της Πορτογαλίας, της Βενετίας, της Βηρυτού, της Μάλτας, της Αιθιοπίας, της Γεωργίας, της Σερβίας και της Λιθουανίας.
Πηγές :
http://www.historic-uk.com/HistoryUK/HistoryofEngland/St-George-Patron-Saint-of-England/
