Ο Θανάσης Κλάρας, όπως ήταν το πραγματικό του όνομα, υπήρξε ηγετικό στέλεχος του Ελληνικού Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού (ΕΛΑΣ) που αποτελούσε το στρατιωτικό σκέλος του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου (ΕΑΜ) κατά την τριπλή κατοχή της Ελλάδας.
Ο Άρης Βελουχιώτης, είχε γεννηθεί – ως Θανάσης Κλάρας – στις 27 Αυγούστου του 1905 στην Λαμία. Ο πατέρας του Δημήτρης, ήταν δικηγόρος και η μητέρα του, η Αγλαΐα Ζέρβα, λέγεται πως είχε μακρινή συγγένεια με τον ορκισμένο εχθρό του την περίοδο της κατοχής, Ναπολέοντα Ζέρβα.
Η κομμουνιστική του δράση οδήγησε τον Θανάση Κλάρα σε στρατόπεδο ανεπιθύμητων κατά την διάρκεια της στρατιωτικής του θητείας. Μετά την απόλυσή του, φυλακίστηκε πολλές φορές και εξορίστηκε άλλες τόσες, μέχρι και το 1940. Το 1936 καταδικάστηκε σε τετραετή φυλάκιση από την δικτατορία Μεταξά και αποφυλακίστηκε το 1939, όταν υπέγραψε «δήλωση μετάνοιας», αποκηρύσσοντας τον κομμουνισμό και το ΚΚΕ. Η πράξη του αυτή θεωρήθηκε ατιμωτική και τον ακολουθούσε σε όλη την υπόλοιπη ζωή του.
Στον πόλεμο εναντίον των Ιταλών, υπηρέτησε ως στρατιώτης του πυροβολικού στην Μακεδονία. Αργότερα επέστρεψε στην Αθήνα, με την αντιστασιακή του δράση να γεννιέται στην Ευρυτανία το 1942. Εκείνη την περίοδο θα αποκτήσει το ψευδώνυμο Άρης Βελουχιώτης, από τον Άρη τον θεό του πολέμου και το όρος (Τυμφρηστός) Βελούχι. Η θρυλική φήμη που απέκτησε, ήταν για την συμμετοχή του στην ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοποτάμου, η οποία έγινε σε συνεργασία των αντάρτικων ομάδων του ΕΛΑΣ με αρχηγό τον Βελουχιώτη και του ΕΔΕΣ, με αρχηγό τον Ναπολέοντα Ζέρβα.
Το ΚΚΕ αποκατέστησε πολιτικά τον Άρη Βελουχιώτη δυο φορές, στις 20 Ιουνίου του 1962 και στις 16 Ιουλίου του 2011. Ο Άρης ήταν «πεισματάρης, περήφανος και απόλυτος, είναι μέχρι και σήμερα μια από τις πιο αμφιλεγόμενες μορφές του αντάρτικου αγώνα. Οι Αριστεροί τον θεωρούν ήρωα, ενώ οι δεξιοί, (ακόμα και σήμερα) εγκληματία και μακελάρη αθώων.
Λόγω της δράσης και των πιστεύω του στα δραματικά χρόνια της Αντίστασης και των προεμφυλιακών χρόνων, ο Βελουχιώτης αντιμετωπίστηκε ως προσωπικότητα πικοιλοτρόπως: Για κάποιους ήταν ένας μεγάλος ήρωας, για άλλους σφαγέας. Το κόμμα του, το ΚΚΕ, τον αποκήρυξε και χρειάστηκε να περάσουν αρκετά χρόνια για να τον αποκαταστήσει πολιτικά. Μια αποκατάσταση που ήρθε μετά θάνατον.
Ο Άρης με τον στρατηγό Σαράφη, αριστερά. Στο βάθος εικονίζεται ο Κωστούλας Αγραφιώτης
Τέλος στη ζωή του έδωσε ο ίδιος, όταν εγκλωβίστηκε, με την ομάδα του, στη χαράδρα του Φάγγου στη Μεσούντα Αρτας, από παρακρατικές ομάδες και άνδρες του 118ου Τάγματος Εθνοφυλακής.
Το 2006, με αφορμή τη συμπλήρωση 61 -τότε- χρόνων από τον θάνατο του Βελουχιώτη, «ΤΟ ΒΗΜΑ» και ο Λ. Σταυρόπουλος δημοσίευσαν ένα ιστορικό αφιέρωμα για τις τραγικές στιγμές πριν και μετά τον θάνατό του.
«H αντίστροφη μέτρηση για τον Αρη Βελουχιώτη (Θανάσης Κλάρας) ξεκινά ουσιαστικά με τη Συμφωνία της Βάρκιζας (Φεβρουάριος 1945), η οποία προέβλεπε την παράδοση των όπλων του ΕΛΑΣ, καθώς και την εξαίρεση από τη χορήγηση πολιτικής αμνηστίας για τα πολιτικά αδικήματα «των συναφών κοινών αδικημάτων κατά της ζωής και της περιουσίας, τα οποία δεν ήταν απαραιτήτως αναγκαία διά την επιτυχίαν του πολιτικού αδικήματος», κάτι που χρησιμοποιήθηκε κατά κόρον από τον δωσιλογισμό στο πλαίσιο του ανελέητου ανθρωποκυνηγητού που είχε εξαπολύσει»
Ο Άρης Βελουχιώτης τάχθηκε υπέρ της συνέχισης της ένοπλης δράσης κατακρίνοντας τη στάση των ηγεσιών του ΕΑΜ και του ΚΚΕ ως προς τη Συμφωνία της Βάρκιζας. Η άρνησή του να συμμορφωθεί θα οδηγήσει στην αποκήρυξη και διαγραφή του.
«Τον Απρίλιο του ’45 η 11η Ολομέλεια της Κεντρικής Επιτροπής θα προχωρήσει στην αποκήρυξη και στη διαγραφή του. H απόφαση θα κρατηθεί κρυφή και μόνο δύο μήνες αργότερα θα δημοσιευθεί στον «Ριζοσπάστη» η τελεσίδικη καταδικαστική κρίση του Πολιτικού Γραφείου – κατά τραγική σύμπτωση την ημέρα που ο Αρης θα άφηνε την τελευταία του πνοή περικυκλωμένος από συμμορίτες στη Μεσούντα, το απόγευμα του Σαββάτου της 16ης Ιουνίου 1945. H απόφαση αυτή ανέφερε:
«Ο Κλάρας αφού μια φορά πρόδωσε και αποκήρυξε το KKE επειδή λύγισε μπροστά στην τρομοκρατία του Μανιαδάκη, ξαναζήτησε στον καιρό του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα να ξαναγοράσει με το αίμα του την προδοσία του εκείνη που αναγνώρισε και καταδίκασε. Το KKE του ‘δωσε τη δυνατότητα αυτή.
Σήμερα όμως σε μια δύσκολη και κρίσιμη στιγμή, από δειλία και φόβο, παρά τις υποσχέσεις και τη συμφωνία που στα λόγια έδειξε, απειθαρχεί πάλι, ξαναπροδίδει το KKE με την τυχοδιωκτική και ύποπτη στάση του που μονάχα τον εχθρό ωφελεί.
Στο KKE δεν έχει θέση κανένας οσοδήποτε ψηλά κι αν στέκει και οσοδήποτε μεγάλος κι αν είναι όταν οι πράξεις του δεν συμβιβάζονται με το κοινό συμφέρον και όταν παραβιάζεται η δημοκρατική εσωκομματική πειθαρχία«.
Όπως αναφέρει «ΤΟ ΒΗΜΑ» της 18ης Ιουνίου 2006, «Το γεγονός της διαγραφής του παύει να είναι μυστικό με τη στενή κομματική έννοια και γίνεται ή εμφανίζεται από την ηγεσία ως στοιχείο ευρύτερης πολιτικής αντιπαράθεσης. Σε εσωκομματικό επίπεδο οι οργανώσεις του KKE είχαν ενημερωθεί σχετικά με εμπιστευτικό γράμμα που εστάλη από την Αθήνα μετά την 11η Ολομέλεια ώστε να απομονωθεί ο Βελουχιώτης – «ούτε ψωμί ούτε νερό στον δηλωσία Μιζέρια – Αρη» ήταν το σύνθημα».
Ο Άρης Βελουχιώτης έχει πλέον αποκηρυχθεί από το κόμμα του ενώ παράλληλα μαζί με τους πιστούς του άνδρες βρίσκεται υπό την ασφυκτική πίεση ένοπλων παρακρατικών ομάδων που τον καταδιώκουν.
«Τη θέση του είχαν εντοπίσει (μετά από υποδείξεις τσοπαναραίων και χωρικών) οι παρακρατικές ομάδες του Βόιδαρου, οπλαρχηγού του Ζέρβα και του Μόκκα, με μέλη τους πρώην ΕΔΕΣίτες, και οι άνδρες του 118ου Τάγματος Εθνοφυλακής.
»Οταν ο κλοιός έσφιγγε, ο Βελουχιώτης έδωσε τη διαταγή να τραβήξουν όλοι προς τον Αχελώο, που διασχίζει την περιοχή, ενώ εκείνος έμεινε πίσω και κατόπιν ακούστηκε ένας πυροβολισμός.
»Οι καπετάνιοι κρατούσαν μία τελευταία σφαίρα για τον εαυτό τους. Ο Τζαβέλλας φώναξε στους άλλους πως ο αρχικαπετάνιος σκοτώθηκε. Ζήτησε να τον ακολουθήσουν στον θάνατο. Εκείνοι δεν συμφώνησαν.
»Το πρωτοπαλίκαρο του Αρη έσκισε τις φωτογραφίες που είχε ο αρχηγός πάνω του, έσπασε το ρολόι του και το πιστόλι του, τον «Ελβετό», και όταν απομακρύνθηκαν οι υπόλοιποι αγκάλιασε το άψυχο σώμα του και τράβηξε την περόνη μιας χειροβομβίδας «Μιλς». Αυτή είναι η μία από τις εκδοχές του θανάτου του.
»Υπάρχει και εκείνη που λέει ότι ο Αρης δεν αυτοκτόνησε με το πιστόλι του αλλά με τη χειροβομβίδα, έχοντας πλάι του τον πιστό του συναγωνιστή Τζαβέλλα, ενώ οι επίσημες αναφορές του Στρατού ήθελαν τον 40χρονο ηγέτη του ΕΛΑΣ να έχει πέσει από τα πυρά των διωκτών του».
Ο συγγραφέας Διονύσης Χαριτόπουλος στο βιβλίο του «Άρης ο Αρχηγός των Ατάκτων» περιγράφει τη σκηνή: «Οι διώκτες του Άρη Βελουχιώτη άρχισαν να χτενίζουν τη χαράδρα της Μεσούντας. Πρώτα ανακάλυψαν τον μόνο νεκρό από τα πυρά τους, τον Θωμά Αρχιμανδρίτη· το προηγούμενο σούρουπο είχε επιχειρήσει απονενοημένη έξοδο πυροβολώντας, αλλά τον σκότωσαν αμέσως. Στο σημείο της τριπλής αυτοκτονίας έφτασαν πρώτοι οι παρακρατικοί Σταθαίοι και Χασιωτες, αλλά δεν γνώρισαν τους νεκρούς· είδαν μόνο δύο με στολή και έναν με καραγκούνικα ρούχα, μα το μυαλό τους δεν πήγε στον Άρη.
Πάλι ξέφυγε το σκυλί, λέγανε.
Πήραν να ληστεύουν τα υπάρχοντα των νεκρών. Τους έβγαλαν τις μπότες, μάζεψαν τους μαύρους σκούφους και τα όπλα τους, άρπαξαν το ρολόι με την αλυσίδα του Άρη και την ασημένια ταμπακιέρα του και ένας ξεκόλλησε με το μαχαίρι μία γέφυρα με χρυσά δόντια από το στόμα του αρχηγού. Σε λίγο φάνηκαν να κατεβαίνουν από πάνω και οι παρακρατικοί του Βόιδαρου, σέρνοντας μαζί τους τον Δράκο, αιχμάλωτο και κακοποιημένο· ένα κομμάτι από το αυτί του έλειπε. Ούτε εκείνοι γνώρισαν τον αρχηγό. Ο Δράκος τους άνοιξε τα μάτια. Ο Άρης, είπε, και ο Τζαβέλας και ο γέρος από τον Πρόδρομο. Βούιξε η χαράδρα από τις ιαχές θριάμβου.
Δυστυχώς όμως αυτό δεν ήταν το οριστικό τέλος. Μετά τον θάνατο του Βελουχιώτη διαδέχονται ατιμωτικές πράξεις διαπόμπευσης του ίδιο και του συντρόφου του, Καπετάν Τζαβέλλα.
«Το δημοσίευμα της Τρίτης 19 Ιουνίου στη δεύτερη σελίδα έφερε τον τίτλο: «Ο Αρης αυτοκτόνησε αφού τραυματίστηκε σε συμπλοκή με Αγγλους, Εθνοφύλακες και μοναρχικούς ληστοσυμμορίτες».
»H ανταπόκριση από τη Λάρισα σημείωνε ότι «κατά τη διάρκεια της μάχης ο Αρης τραυματίστηκε και για να μη συλληφθεί αιχμάλωτος αυτοκτόνησε με χειροβομβίδα της οποίας προκάλεσε την έκρηξη».
»Και κατέληγε: «Με την ίδια χειροβομβίδα σκοτώθηκε και ο Τζαβέλλας. Τα κεφάλια του Βελουχιώτη και του Τζαβέλλα τα έκοψαν με μαχαίρια και τα μετέφεραν στα Τρίκκαλα, όπου τα κρέμασαν στους φανοστάτες της κεντρικής πλατείας».
Ακολουθεί η σκληρότατη περιγραφή αυτόπτη μάρτυρα, του ΕΔΕΣίτη Α. Λύκκα από την Ελάτη Άρτας, όπως την κατέγραψε ο γιατρός Χ. Γκούβας το 1985:
«Ο Βόιδαρος ήταν όλο χαρά και διέταξε τον Δράκο να κόψει το κεφάλι του Αρη με τον σχιά (σουγιά). Εκείνος δεν μπορούσε ούτε ανάσα να πάρει.
Εβγαλε έναν σχιά, απ’ αυτούς που διπλώνουν στα δύο, και πήγε κοντά να κόψει το κεφάλι του Αρη. Ελα όμως που ο σχιάς δεν έκοβε και ταλαιπωρήθηκε ο έρμος.
Πρέπει να ‘κανε περισσότερα από δεκαπέντε λεπτά ν’ αποκόψει το κεφάλι. Δυσκολεύθηκε εκεί που είναι τα νεύρα.
Ο Βόιδαρος έπιασε το κεφάλι από τα μαλλιά και το σήκωσε ψηλά να το δουν όλοι όσοι ήταν εκεί τριγύρω.
Καθώς έσταζε ακόμα αίματα, το έβαλαν στον τουρβά. Για να μη μυρίσει στη διαδρομή το παραφούσκωσαν με αλάτι«.
Τα κεφάλια του Βελουχιώτη και του Τζαβέλλα μεταφέρθηκαν, ως λάφυρα, στα Τρίκαλα, ενώ πραγματοποιήθηκαν και στάσεις σε χωριά.
«Τα «λάφυρα» μεταφέρθηκαν μέσω Μεσούντας (στην πλατεία της οποίας στήθηκε γλέντι από τους παρακρατικούς) και Μυρόφυλλου (όπου τα επεδείκνυαν ακουμπισμένα σε ένα πεζούλι έξω από το καφενείο του χωριού), στα Τρίκαλα.
»Το έγγραφο του στρατιωτικού διοικητή Λάρισας συνταγματάρχη Μουκανάκη της 18ης Ιουνίου αναφέρει: «Αι κεφαλαί των Αρη και Τζαβέλλα εξετέθησαν εις κοινήν θέαν εις την πλατείαν της πόλεως Τρικκάλων».
«ΤΟ ΒΗΜΑ», 18 Ιουνίου 2006, Ιστορικό Αρχείο «ΤΟ ΒΗΜΑ» & «ΤΑ ΝΕΑ»
Όπως αναφέρει ο Τύπος της εποχής γύρω από τον φανοστάτη που βρίσκονται κρεμασμένα τα δύο κεφάλια στήνεται πανηγύρι: «Ηταν πιασμένα με σχοινί (ή συρματόσχοινο) από τις άκρες ενός πασάλου, ο οποίος δέθηκε σε προσιτό για τα μάτια των αποσβολωμένων πολιτών σημείο του πανύψηλου φανοστάτη που έστεκε στην κεντρική πλατεία Ρήγα Φεραίου.
»H «Ακρόπολη» θα γράψει: «Πυκνά πλήθη παρήλασαν από την πλατείαν όπου ήσαν ανηρτημέναι αι κεφαλαί διά σχοινίων από τον πάσσαλον. Το θέαμα ήτο φρικιαστικόν…». Ενώ ο δημοσιογράφος και μέλος του 118ου Τάγματος Εθνοφυλακής Ρίζος Μπόκοτας («Ποιος κρύβει το κεφάλι του Αρη Βελουχιώτη», Γλάρος, 1984) θα καταγράψει: «Το κρέμασμα των κεφαλιών ακολουθεί μια γιορτή ζούγκλας που διαρκεί ως το ξημέρωμα της άλλης μέρας, με πίπιζες, νταούλια, ζουρνάδες, βασιλικά θούρια και με το «Ζέρβα μ’, σε θέλει ο βασιλιάς…»
Λίγες ημέρες αργότερα οι αρχές κατέβασαν τα κεφάλια από τον φανοστάτη.
«H πληροφορία για ενδεχόμενη μεταφορά των κεφαλιών στην Αθήνα έχει το ειδικό ενδιαφέρον της, σε συνδυασμό με το ταξίδι του Ναπολέοντα Ζέρβα στα Τρίκαλα, ενώ ως προς τις σορούς των δύο ανταρτών οι επικρατέστερες εκδοχές, που προκύπτουν από μαρτυρίες, είναι δύο: ή ότι πετάχτηκαν επί τόπου στον Αχελώο ή ότι τις περιέφεραν στα χωριά με κάρο και κατόπιν τις πέταξαν.
»Σε κάθε περίπτωση θεωρείται μάλλον βέβαιο ότι δεν βρέθηκαν και δεν ετάφησαν ποτέ. Ωστόσο ούτε για τις σορούς έχει αποκαλυφθεί τι πραγματικά συνέβη». (…)
»Κάποιοι από εκείνους που έζησαν τα μακάβρια γεγονότα εικάζουν ότι τα κεφάλια θάφτηκαν εν όσω ήταν στα Τρίκαλα – και σε άγνωστο σημείο για να μη γίνουν πόλος προσέλκυσης των ομοϊδεατών του Αρη – και ότι ουδέποτε μετεφέρθησαν στην Αθήνα.
»Παρά τις προσπάθειες όμως που κατέβαλαν επί σειρά ετών οι ανιψιές του αρχικαπετάνιου του ΕΛΑΣ, θυγατέρες του αδελφού του, Μπάμπη Κλάρα, αλλά και συναγωνιστές του, δεν κατάφεραν να ανακαλύψουν την αλήθεια».
Γράφει ο Χαριτόπουλος: «Έλα κλειστό στρατιωτικό αυτοκίνητο περνάει μέσα από τα Τρίκαλα μεταφέροντας σιδηροδέσμιους άνδρες του ΕΛΑΣ. Ανάμεσά τους είναι οι καπετάνιοι Κόζακας και Μπουκουβάλας, σακατεμένοι από το ξύλο και τα βασανιστήρια. Στο δρόμο επικρατεί μία αναστάτωση· ακούγονται φωνές, φασαρία και νταούλια να χτυπάνε. Κάτι συμβαίνει και το μυαλό των δέσμιων Ελασιτών πάει με ελπίδα στον Άρη, που ξέρουν πώς γυρνάει σε εκείνα τα βουνά. Ο Κόζακας σκύβει λίγο και όπως είναι δεμένος χέρι – χέρι με τον Μπουκουβάλα του ψιθυρίζει: Λες να ΄ναι αυτός εδώ;
Είναι εκεί. Στην πλατεία Ρήγα Φεραίου των Τρικάλων, οι οπλισμένοι φρουροί κατεβαίνουν από το αυτοκίνητο και σε λίγο καλούν με φωνές τους αλυσοδεμένους Ελασίτες να αντικρίσουν το αποτρόπαιο θέαμα. Στο ίδιο σημείο που εαμική ηγεσία, πριν από λίγους μήνες είχε αναγγείλει στο παγωμένο πλήθος τη συμφωνία της Βάρκιζας κρέμονται από ένα στυλό τα κεφάλια του Άρη και του Τζαβέλα! Την κτηνωδία χρεώνονται απευθείας η κυβέρνηση και κυρίως ο καθ’ ύλην αρμόδιος υπουργός Εσωτερικών Κωνσταντίνος Τσάτσος, οι οποίοι έδωσαν την άδεια γι’ αυτή την αποκρουστική έκθεση κεφαλών».
Ο «γάμος» με την Ειρήνη Παππά…
Και μια ξεχασμένη ιστορία, που κατέχει θέση στο βιβλίο με τις θεωρίες συνωμοσίας των ελληνικών δρώμενων. Λέγεται ότι, ο Βελουχιώτης, λίγους μήνες πριν από τον θάνατό του, στις 30 Δεκεμβρίου του 1944, είχε νυμφευθεί την Ειρήνη Λελέκου, την μετέπειτα διάσημη ηθοποιό Ειρήνη Παππά!
Διαβάζουμε από το site mononews.gr το θέμα που υπογράφει η συντάκτρια Αλεξάνδρα Τσόλκα: «Η Ειρήνη Παππά δεν έκρυψε ποτέ πως ήταν μέλος του ΚΚΕ, άλλα ούτε και πως με την μεταπολίτευση έβρισκε την προσωπικότητα του Ανδρέα Παπανδρέου ηγετική.
Όμως από τις αριστερές της πεποιθήσεις, που φυσικά δεν την εμποδίσαν να δουλέψει παγκόσμια ακόμα και στην καρδιά του Χόλιγουντ που σκιαμαχεί συχνά με εχθρούς ιδεολογικούς, κάποια στιγμή ξεσπά μια φήμη και μια σωρεία δημοσιεύσεων που πληγώνει την Ειρήνη Παππά πολύ. Μια κυρία από την Καρδίτσα, δηλώνει πως είναι εξώγαμο παιδί της Παππά και του Άρη Βελουχιώτη! Μια ιστορία σκοτεινή σαν τη ιστορική περίοδο της εποχής εκείνης, με ήρωες δυο πλάσματα μυθικά για τη χώρα, γίνονται υλικό πρώτης τάξεως για θεωρίες συνομωσίας.
Η Ειρήνη Παππά αποδεικνύει πως εκείνη την περίοδο που της χρεώνονται όλα αυτά, ήταν 16 χρόνων και μαθήτρια στο σχολείο της και στο Εθνικό. Ο στενός της κύκλος, πάλι, κάνει λόγο για μια λεβέντισσα που ποτέ δε θα αρνιόταν να αναλάβει όλες τις ευθύνες, ακόμη και εκείνες που δεν της αναλογούσαν»…
Η άγνωστη Καρδιτσιώτισα κόρη του Άρη Βελουχιώτη και της Ειρήνης Παππά
Ήταν καλοκαίρι του 2003, όταν η Κατερίνα Μακρυγιάννη (Ρηνούλα), ισχυριζόταν ότι είναι το νόθο (μη αναγνωρισμένο) παιδί του Άρη Βελουχιώτη και της ηθοποιού Ειρήνης Παππά.
Τότε, μάλιστα, η τελευταία εμφανιζόταν εξοργισμένη για τους ισχυρισμούς αυτούς… αν και αυτή η ιστορία έχει ξεχαστεί τα τελευταία χρόνια, την υπόθεση μας τη θύμισε μια ανάρτηση στο Facebook, ο συντάκτης της οποίας αφού κάνει αναφορά σε ένα αρρωστημένο περιστατικό με πρωταγωνιστή τον Άρη Βελουχιώτη (γεννημένο ως Αθανάσιο Κλάρα), αναφέρει στη συνέχεια, με αποδεικτικά έγγραφα, ότι όντως ο Βελουχιώτης είχε συνάψει γάμο με την Ειρήνη Παππά (γεννημένη ως Ειρήνη Λελέκου).
Ειδικότερα, στην ανάρτηση στο Facebook, ο συντάκτης αναφέρει:
«Μία φορά και έναν καιρό, 1942, ο Άρης Βελουχιώτης και οι υπαρχηγοί του καπετάν Θάνος και Αχιλλέας, μπήκαν στο σπίτι του κτηματία Μαραθέα, σκότωσαν τον ίδιο, απήγαγαν τον 13χρονο γιο του και έκαψαν και έκαψαν το σπίτι, για να επιστρέψουν το παιδί ζητούσαν τη διαγραφή των χρεών όσων χρωστούσαν στον Μαραθέα, μετά βίασαν κατ’ επανάληψη το παιδί και το σκότωσαν… η ομολογία για τον κτηνώδη βιασμό και δολοφονία του ανηλίκου παιδιού του Μαραθέα (καθώς και του βιασμού του ανηλίκου παιδιού του επιστάτη του Τράκα), έγινε από τον αρχιμανδρίτη Γερμανό Δημάκο (Πατέρα Ανυπόμονο), συναγωνιστή του Κλάρα μόλις πρόσφατα το 2004 μέσα από τα απομνημονεύματα του, (σελ 364-369) προφανώς λόγω τύψεων. Γράφει ο πατήρ Ανυπόμονος για την «σκοτεινή πλευρά» του Άρη: «ο βιαστής του παιδιού ήταν ο «καπετάν φονιάς» «Αχιλλέας», (Τάσος Ελευθερίου), πρόσφυγας από την Μ. Ασία και συνένοχος στην εκτέλεση του παιδιού ο ίδιος ο Άρης…» ακολούθησε η αντίσταση και σφαγή του 5/42 και του συνταγματάρχη Ψαρρού… Μετεμφυλακά, το 1951, ο Ζούλας έγραψε σε έκθεσή του προς το ΚΚΕ ότι εκτέλεσε τον Ψαρρό για να μην υπάρχει πιθανότητα επανασύστασης του 5/42 Συντάγματος. Επιπλέον υποστήριξε ότι την απόφαση την είχε πάρει μαζί με τον Βελουχιώτη…» καταλήγει η ανάρτηση.
Μετά ήρθε ο γάμος…
Στη συνέχεια, ο ίδιος, το όνομα του οποίου δεν δημοσιεύουμε για ευνόητους λόγους, γράφει: «Ο γάμος του Άρη Βελουχιώτη με την Ειρήνη Λελέκου: Σύμφωνα με την Κατερίνα Μακρυγιάννη και το site της, ο Άρης Βελουχιώτης παντρεύτηκε την Ειρήνη Λελέκου στις 30 Δεκεμβρίου του 1944. Η ίδια η Κατερίνα Μακρυγιάννη είναι κόρη τους. Η Ειρήνη Λελέκου μετά το θάνατο του Άρη παντρεύτηκε τον Άλκη Παππά. Η Ειρήνη Λελέκου δεν είναι η άλλη απ’ την γνωστή ηθοποιό Ειρήνη Παππά… Ένας άγνωστος γάμος που δεν αναγνωρίστηκαν ποτέ. Υ.Γ. η εφημερίδα ελευθεροτυπία δεν αμφισβήτησε ποτέ τα φονικά και τον γάμο Κλάρα – Παππά, αλλά το εξώγαμο παιδί, μια και η Παππά μετά την «Αντίσταση» παντρεύτηκε τον Άλκη Παππά και μπήκε στο παλάτι και το διεθνές κινηματογραφικό περιβάλλον».
Μάλιστα παραθέτει στην ανάρτησή του και την ληξιαρχική πράξη Κλάρα – Παππά.
Η κόρη που ψάχνει δικαίωση…
Εμείς, ψάξαμε το ιστολόγιο, το οποίο επικαλείται ο προαναφερόμενος και όντως το βρήκαμε. Σε αυτό η Κατερίνα Μακρυγιάννη, έχει αναρτήσει όλα τα σχετικά έγγραφα και τον αγώνα δρόμου που έχει κάνει όλα αυτά τα χρόνια προκειμένου να πείσει ότι είναι κόρη του Κλάρα, κατά κόσμον Άρη Βελουχιώτη. Στοιχεία με πραγματογνωμοσύνες για DNA, ένορκες καταθέσεις, δικαστικές αποφάσεις, αφιερώματα στον Άρη Βελουχιώτη αλλά και στην Ειρήνη Παππά, είναι αναρτημένα στον συγκεκριμένο ιστότοπο. Όπως προκύπτει από την ανάγνωση αυτών των στοιχείων, έγινε προσπάθεια να συγκαλυφθεί ο γάμος των Βελουχιώτη – Παππά, χωρίς ωστόσο να αποδεικνύεται κάτι επίσημα. Τα ερωτήματα βεβαίως είναι πολλά για ένα από τα θέματα που δεν έχει κανένα απολύτως «κουτσομπολίστικο» ενδιαφέρον αλλά αποκτά διαστάσεις ιστορικής αποκατάστασης:
1) Η γυναίκα που ισχυρίζεται ότι είναι η κόρη των δύο προσώπων, είναι τρελή, έχει ψυχιατρικά προβλήματα, έχει ταυτιστεί με τους πρωταγωνιστές του συμμοριτοπόλεμου ή έχει τελικά δίκιο;
2) Γιατί μέχρι σήμερα κανείς (και δεν εξαιρούμε και το ΚΚΕ από αυτούς) δεν αποκαθιστά την αναζητούμενη βοήθεια;
3) Δεν υπάρχει κανένα συγγενικό πρόσωπο να επιβεβαιώσει ή να διαψεύσει, ισχυρισμούς και έγγραφα ντοκουμέντα;
4) Τα χαρτιά είναι πλαστά; Νομίζουμε ότι πέρασαν πολλά χρόνια για να υπάρχει μια ιστορία υπό τον φόβο του σεχταριστικού μπολσεβικισμού, στην σκιά.
«Αλήτης» ή «πολεμική μεγαλοφυΐα »;
Τι ήταν όμως ο Άρης Βελουχιώτης; Φονιάς, κίναιδος και διεστραμμένος σαδιστής, όπως τον παρουσιάζουν οι εχθροί του ή ο απόλυτος ήρωας της Εθνικής Αντίστασης, όπως τον περιγράφουν όσοι τον έζησαν από κοντά και τον έχουν αποδόσει στην Ιστορία;
Ας πάρουμε μια γεύση από γνώμες ανθρώπων που έζησαν πλάι στον Βελουχιώτη.
Νίκος Ζαχαριάδης ΓΓ του ΚΚΕ λέει το 1950: «Ο Βελουχιώτης, εκτός από τα άλλα, ήταν και «δηλωσίας», Ο Κλάρας, που είχε στρατιωτικές ικανότητες κατσαπλιαδισμού, ίσως κάτι παραπάνω, σαν κομματική φυσιογνωμία ήταν ένας άνθρωπος που μόνο να χαντακώσει το Κόμμα μπορούσε. Καθόταν κι έτρεφε ψείρες, μεθούσε, έκανε όργια, δούλευε διαλυτικά και χαντάκωνε το κίνημα και τον ΕΛΑΣ Παρ’ όλο ότι και αυτός σε ορισμένα σημεία μπορεί να είχε δίκιο, στη βάση τάχθηκε ενάντια στο Κόμμα. Ήταν ένας μικροαστός τυχοδιώκτης. Όταν σφίχτηκε λιγάκι στην Κέρκυρα, ούτε ένα μπάτσο δεν έφαγε και λύγισε. Και έπειτα είχε αξιώσεις ηγέτη και καθοδηγητή».
Ο (ίδιος ο) Νίκος Ζαχαριάδης από την εξορία το 1962 λέει άλλα: «Ο Άρης ήταν ένας άξιος καπετάνιος. Λαϊκός αγωνιστής. Ήταν και έμεινε θρύλος. Άξιος αρχηγός του ΕΛΑΣ. Ένα ατίθασο και λογικό παλληκάρι. Ήταν ο νέος Καραϊσκάκης. Τον θυσίασα μπροστά στο τείχος της τότε Κ.Ε. του ΚΚΕ. Έχω βαριά την ευθύνη γι’ αυτό κι έχω ένα ασήκωτο βάρος στη συνείδησή μου»!
Γιάννης Ιωαννίδης, ηγετικό στέλεχος του ΚΚΕ: «Ο Άρης πάντα ήταν νταής, ωσότου να κάνει τη δήλωση. Όταν ένιωθε την πλάτη του εξασφαλισμένη, σ’ αυτά τα πράγματα πάντα ήταν εντάξει. Όμως πάντα είχε το αλήτικο στοιχείο πάνω του. Αυτός ο άνθρωπος τώρα, βρέθηκε στο βουνό, επικεφαλής του αντάρτικου. Μπορούσες να ‘χεις εμπιστοσύνη; Δεν μπορούσες»…
Παναγιώτης Κανελλόπουλος πολιτικός – διετέλεσε και πρωθυπουργός – φιλόσοφος, ακαδημαϊκός: «Άντρες σαν τον Άρη Βελουχιώτη είναι ζήτημα αν γεννιέται ένας κάθε εκατό χρόνια».
Κομνηνός Πυρόμαγλου υπαρχηγός του ΕΔΕΣ: «Αυτός επέβαλε τη σιδηρά πειθαρχία στα τμήματα του ΕΛΑΣ. Ήταν πανταχού παρών, εμπνέων τον θαυμασμό και τον φόβο, μεταδίδων εμπιστοσύνη και αισιοδοξία στους αντάρτες του και απογοήτευση στους άλλους».
Κρις Μοντάγκιου Γούντχαουζ, Άγγλος συνταγματάρχης που συμμετείχε στην ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοποτάμου: «Ήταν η πολεμική μεγαλοφυΐα του ΕΛΑΣ».
Ο Βελουχιώτης είχε φανατικούς εχθρούς και ορκισμένους φίλους, οποιοδήποτε συμπέρασμα λοιπόν για τη δράση και την προσωπικότητά του εξάγεται με την εμπεριστατωμένη ανάγνωση των κειμένων που έχουν γραφτεί γι’ αυτόν και με την εξίσου προσεκτική και φρόνιμη μελέτη της ταυτότητας όσων τα έγραψαν. Οι αφελείς και αβασάνιστοι χαρακτηρισμοί δεν χωρούν ούτε στην ιστορία, ούτε στη δράση, ούτε στην πορεία του ανδρός κατά την περίοδο της γερμανικής κατοχής (και μόνον τότε)…
Το κείμενο που ακολουθεί από τον Κωστας Τζίμας
16 Ιουνίου το 1945 ψόφησε το μαύρο σκυλί του κόκκινου φασισμού. Πρόκειται για τον «κύριο», το πορτραίτο του οποίου κοσμεί το γραφείο του πρώην υπ. υγείας ως ίνδαλμα. Για να θυμηθούμε και λίγο το έργο του όμως:
Αρχικά, από νέος επιδόθηκε σε πλήθος παρανομιών, όπως κλοπές, ψευδορκίες και πλαστογραφίες (Γιάννης Ιωαννίδης, ιστορική φυσιογνωμία του ΚΚΕ, “Αναμνήσεις”).
Ήταν τόσο ανάλγητος και συναισθηματικά νεκρός, που διατυμπάνιζε το γνωστό “αν είναι να γλυτώσει ένας ένοχος, ας πάνε και εννιά αθώοι” (Δ. Δημητρίου ή Καπτάν Νικηφόρος, 1973).
Ήταν εκ γενετής παιδεραστής και σαδιστής […], ο κόκκινος Φύρερ της Ελλάδος, εγκληματίας. (Ουίλιαμ Τζόρνταν, πολεμικός ανταποκριτής και συγγραφέας “Η αλήθεια για την Ελλάδα”).
Σύμφωνα με μαρτυρίες, ένα από τα αγαπημένα του βασανιστήρια ήταν να χαράσσει το κορμί των θυμάτων του και να χύνει καυτό λάδι και αλάτι στις πληγές.
Επίσης, τού άρεσε να ξεριζώνει τους μαστούς των γυναικών και να κόβει τα αυτιά των δημάρχων.
“Θανάτωνε για να επιδεικνύει τον ανδρισμό του ή για να εκδικείται για το ελάττωμά του” (Κωνσταντίνος Δεσποτόπουλος, αντιστασιακός και μέλος της Ακαδημίας Αθηνών, 1980).
Υπήρξε ο στυγνός δολοφόνος ενός 13χρονου παιδιού, του Γιώργου Μαραθέα το οποίο βρήκαν ξεκοιλιασμένο και μαχαιρωμένο 36 φορές, φέροντας σημάδια σεξουαλικής κακοποίησης.
Ιδιαιτέρως βίαιος υπήρξε και προς την κρατούμενη Ζωή Κουμανιώτου, της οποίας έσκισε, μεταξύ άλλων, το μηρό με μαχαίρι.
Συνέλαβε 14 αντάρτες της ομάδας Τζιβάρα-Αγουρίδη, τους έβαλε να σκάψουν τους τάφους τους και εν συνεχεία τούς μαστίγωσε με σύρματα.
Με εντολή του Βελουχιώτη δολοφονήθηκαν με αποτρόπαιο τρόπο οι δύο κόρες (12 και 13 ετών) του Ι. Κόρδα.
Βασάνισε και σκότωσε με φρικτές μεθόδους τον αντάρτη Πρόβια, την Ιωάννα Γκόγγκου, τον κτηνοτρόφο Μασσαβέττα, τον συνταγματάρχη Ψαρρό και πολλούς άλλους.
Αυτό το ιστορικό του τρόμου, το αποδέχτηκαν πλήθος αριστερών και θεώρησαν τα πεπραγμένα του ως θεμιτά!
Πηγές:
https://www.in.gr/2022/06/16/plus/istoriko-arxeio/aris-velouxiotis-apokiryksi-tragiko-telos-kai-diapompeysi/ Γιάννης Θ. Διαμαντής
https://www.alithianews.gr/topika/news/1512-i-agnosti-kori-tou-ari-velouxioti-kai-tis-eirinis-pappa
